งานวิวาห์ของฉัน ไม่ใช่กับเธอ
ตอน 1
ห้าปีที่แล้ว ฉันช่วยชีวิตคู่หมั้นของฉันไว้บนภูเขาที่เชียงใหม่ อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้สายตาของฉันเสียหายอย่างถาวร—เป็นเหมือนเครื่องเตือนใจที่พร่าเลือนอยู่เสมอถึงวันที่ฉันเลือกเขาแทนที่จะเป็นดวงตาที่สมบูรณ์แบบของตัวเอง
เขาตอบแทนฉันด้วยการแอบเปลี่ยนสถานที่จัดงานแต่งงานของเราจากเชียงใหม่ไปเป็นภูเก็ต เพราะแอนนี่ เพื่อนสนิทของเขาบ่นว่าที่นั่นหนาวเกินไป ฉันได้ยินเขากับหูตัวเองว่าเขาเรียกการเสียสละของฉันว่า “เรื่องดราม่าน้ำเน่า” และเห็นเขากับตาว่าเขาซื้อชุดราคาเกือบสองล้านบาทให้หล่อน ขณะที่ดูถูกชุดของฉัน
ในวันแต่งงานของเรา เขาทิ้งให้ฉันรอที่แท่นพิธีเพื่อรีบไปอยู่ข้างๆ แอนนี่ที่เกิด “อาการแพนิค” ขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดิบพอดี เขามั่นใจเหลือเกินว่าฉันจะให้อภัยเขา เขามั่นใจแบบนั้นเสมอ
เขาไม่ได้มองว่าการเสียสละของฉันคือของขวัญ แต่เป็นเหมือนสัญญาที่ผูกมัดให้ฉันต้องยอมจำนนต่อเขา
ดังนั้น เมื่อในที่สุดเขาโทรเข้ามายังสถานที่จัดงานที่ว่างเปล่าในภูเก็ต ฉันจึงปล่อยให้เขาได้ยินเสียงลมภูเขาและเสียงระฆังโบสถ์ ก่อนที่ฉันจะเอ่ยปากพูด
“งานแต่งของฉันกำลังจะเริ่มแล้ว” ฉันบอกเขา
“แต่ไม่ใช่กับคุณ”
บทที่ 1
มุมมองของพิมพ์ดาว:
คู่หมั้นของฉันเปลี่ยนสถานที่จัดงานแต่งงานของเรา จากสถานที่แห่งเดียวในโลกที่มีความหมายกับเราทุกอย่าง ไปเป็นภูเก็ต เพียงเพราะแอนนี่ เพื่อนสนิทของเขา บอกว่าเชียงใหม่หนาวเกินไป
ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไทรใบสักกระถางใหญ่ในล็อบบี้ของบริษัทจัดการกองทุนของคิน คำพูดเหล่านั้นฟาดใส่ฉันเหมือนโดนตบหน้าอย่างแรง ลมหายใจของฉันสะดุดกึก แบบแปลนสถาปัตยกรรมที่เรนเดอร์อย่างประณีตของโบสถ์ที่เชียงใหม่ซึ่งอยู่ในมือกำแน่น พลันรู้สึกเหมือนเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เชียงใหม่เป็นเหมือนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเรา มันเป็นมากกว่าแค่สถานที่ แต่มันคือเครื่องพิสูจน์ มันคือหน้าผาที่ปกคลุมด้วยหิมะที่ฉันพบคิน ร่างของเขาแหลกสลายและห้อยต่องแต่งอยู่บนเชือกที่ใกล้ขาดเต็มทีหลังจากปีนเขาผิดพลาด มันคือสถานที่ที่ซึ่งในความพยายามอย่างสิ้นหวังและบ้าคลั่งที่จะช่วยเขา การพลัดตกได้ทิ้งอาการบาดเจ็บทางระบบประสาทสายตาเรื้อรังไว้ให้ฉัน—โลกที่บางครั้งก็พร่าเลือนและสั่นไหวที่ขอบตา เป็นเครื่องเตือนใจถาวรถึงวันที่ฉันเลือกชีวิตของเขามากกว่าดวงตาที่สมบูรณ์แบบของตัวเอง
และเขากำลังแลกมันกับภูเก็ต เพื่อแอนนี่
ฉันมองเห็นเขาผ่านผนังกระจกของห้องประชุม เขากำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ เป็นภาพของความเย่อหยิ่งที่ไม่แยแสโลก เชษฐ์ เพื่อนและเพื่อนร่วมงานของเขา ซึ่งเป็นเหมือนเงาสะท้อนโลกที่เพียบพร้อมของคิน นั่งอยู่บนขอบโต๊ะ
“แกบ้าไปแล้วเหรอ” เชษฐ์ถาม เสียงของเขาเบาจนฉันแทบจะไม่ได้ยิน “แกยังไม่ได้บอกพิมพ์เหรอ”
คินโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ สายตาของเขายังคงจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ที่เขากำลังเลื่อนดู “เดี๋ยวฉันบอกเองน่า เธอก็คงเข้าใจแหละ”
“เข้าใจเหรอ คิน ผู้หญิงคนนั้นมีแฟ้มนะเว้ย แฟ้มที่หนากว่ารายงานประจำไตรมาสล่าสุดของเราอีก เธอวางแผนเรื่องเชียงใหม่นี่มาเป็นปีแล้ว มัน...ก็นะ...เป็นเรื่องของเธอ”
“มันก็แค่งานแต่งงานน่าเชษฐ์ ไม่ใช่การปล่อยจรวด” คินถอนหายใจ น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความรำคาญที่เหมือนมีดเล็กๆ นับพันเล่มกรีดแทงฉัน “ไอ้เรื่องดราม่าน้ำเน่าเกี่ยวกับภูเขานั่น...มันเริ่มจะน่าเบื่อแล้ว อีกอย่าง ภูเก็ตดีกว่าเยอะ เป็นงานปาร์ตี้”
“ปาร์ตี้ของแอนนี่น่ะสิ” เชษฐ์แก้ พลางยิ้มมุมปาก “ได้ยินว่าเธอบ่นเรื่องความสูง”
“โรคหอบของเธอจะกำเริบเวลาอากาศเย็น” คินพูด น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป อ่อนโยนลงด้วยความห่วงใยที่เขาไม่เคยใช้กับฉันเลย “เธอต้องการอากาศอุ่นๆ”
“อ้อ ‘โรคหอบ’ ของเธอน่ะเหรอ” เชษฐ์พูดพลางทำเครื่องหมายคำพูดในอากาศ “โรคหอบเดียวกับที่ไม่ได้ห้ามเธอไปล่องเรือยอชต์ที่โครเอเชียสัปดาห์นั้นน่ะนะ”
“มันไม่เหมือนกัน”
“มันไม่เคยเหมือนกันอยู่แล้วถ้าเป็นเรื่องของแอนนี่” เชษฐ์พึมพำ “นี่แกจะเปลี่ยนทุกอย่างจริงๆ เหรอ เพื่อเธอเนี่ยนะ”
“ฉันไม่ได้เปลี่ยนเพื่อเธอ” คินตวาด ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ ขากรรไกรของเขาเกร็งแน่น “ฉันเปลี่ยนเพราะภูเก็ตสนุกกว่า บรรยากาศมันดีกว่า พิมพ์จะเข้าใจ”
เขาพูดมันออกมาด้วยความมั่นใจอย่างไม่แยแส พิมพ์จะเข้าใจ มันเป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ของเรามาตลอด พิมพ์ผู้ที่ไว้ใจได้ ผู้ที่เข้าใจ ผู้ที่ให้โดยไม่เคยร้องขอ คนที่ช่วยชีวิตเขาและแบกรับบาดแผลไว้ เพื่อที่เขาจะได้ใช้ชีวิตของเขาต่อไปโดยไม่มีอุปสรรค
“เธอเป็นคู่หมั้นของฉัน เธอรักฉัน” คินพูดต่อ รอยยิ้มที่พึงพอใจในตัวเองกลับมาบนใบหน้าของเขา “เธอจะมีความสุขไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน นั่นคือข้อตกลง เธอพิสูจน์ให้เห็นแล้วบนภูเขาลูกนั้น”
ความเย็นชาในคำพูดของเขาทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ เขาไม่ได้มองว่าการเสียสละของฉันคือของขวัญ แต่เป็นสัญญา เป็นพันธะที่ไม่มีวันแตกสลายซึ่งรับประกันว่าฉันต้องยอมจำนนต่อเขา
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแทรกอากาศ ใบหน้าของคินสว่างขึ้นขณะที่เขารับโทรศัพท์และเปิดลำโพง
“คินคะ ที่รัก!” น้ำเสียงหวานเลี่ยนจนน่าขนลุกของแอนนี่ดังไปทั่วห้อง “ได้ของรึยังคะ”
เชษฐ์โน้มตัวเข้ามา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความสนใจแบบละคร
“ได้สิ ผมได้มาแล้ว” คินพูด น้ำเสียงของเขาต่ำและสนิทสนมอย่างที่ฉันไม่ได้ยินเขาใช้กับฉันมาหลายปีแล้ว “มันรอคุณอยู่”
“โอ้พระเจ้า คุณดีที่สุดในโลกเลย อยากจะจูบคุณจัง!” เธอหวีดร้อง “ชุดของวาเลนติโน่ใช่ไหมคะ ที่เราไปดูกัน ชุดสีขาวน่ะ”
เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบ ชุดสีขาว
“ใช่เลย” คินยืนยัน “ให้คนบินไปเอามาจากปารีสเลยนะ”
“เกือบสองล้านบาทนะคะคิน! คุณตามใจฉันจนเสียคนหมดแล้ว” เธอพูดอย่างตื่นเต้น “ฉันจะตอบแทนคุณอย่างคุ้มค่าเลยค่ะ สัญญา”
“ผมรู้ว่าคุณทำได้” เขาพึมพำ
เชษฐ์ผิวปากเบาๆ “เกือบสองล้านเพื่อชุดเนี่ยนะ แกจะแต่งงานกับใครกันแน่วะคิน แอนนี่หรือพิมพ์”
คินหัวเราะ เป็นเสียงที่ปราศจากความขบขันอย่างแท้จริง “แอนนี่ต้องดูดีที่สุด เธอจะเป็นดาวเด่นของงาน คุณก็รู้ว่าเธอเปราะบางแค่ไหน”
เปราะบาง คำๆ นี้ลอยอยู่ในอากาศ เป็นเรื่องตลกที่โหดร้าย ฉันนึกถึงชุดแต่งงานของตัวเอง ฉันเจอมันในบูติกเล็กๆ ที่หรูหรา เป็นชุดทรงเอไลน์เรียบๆ ทำจากผ้าไหมสีงาช้าง ราคาเพียงเศษเสี้ยวของราคามหาศาลนั้น ฉันส่งรูปให้คินดู หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น
เขาตอบกลับมาด้วยข้อความสั้นๆ เพียงคำเดียว: ก็ดี
พอถึงเวลาจ่ายเงิน เขาก็วางบัตรเครดิตลงบนเคาน์เตอร์พร้อมกับถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ราวกับว่าค่าใช้จ่ายหนึ่งแสนบาทเป็นเรื่องลำบากใหญ่หลวง เขาเอาแต่เล่นโทรศัพท์ตลอดเวลา เร่งฉัน บ่นว่าเขาสายสำหรับเกมสควอชแล้ว
เกือบสองล้านบาทสำหรับแอนนี่ หนึ่งแสนบาทสำหรับฉัน
คณิตศาสตร์มันง่ายมาก และมันทำลายล้าง
ในวินาทีนั้น ขณะที่ยืนอยู่หลังใบไม้เหี่ยวๆ ของต้นไม้ในล็อบบี้ โครงสร้างชีวิตห้าปีของฉันกับคินก็พังทลายลงกลายเป็นกองซากปรักหักพังและฝุ่นผง
ภาพที่สั่นไหวในดวงตาของฉันรุนแรงขึ้น ขอบของโลกพร่ามัวไม่ใช่เพราะความเสียหายทางระบบประสาท แต่เป็นเพราะน้ำตาร้อนๆ ที่ไหลรินลงมาอย่างเงียบงันในที่สุด เขาไม่ได้แค่มีชู้ทางใจ เขากำลังสร้างชีวิตใหม่ทั้งใบกับเธอ โดยใช้อิฐจากความรักของฉันและปูนจากการเสียสละของฉัน
และฉันเป็นเพียงฐานรากที่ถูกฝังและถูกลืม
คุณอาจจะชอบ
