สามีขอให้ฉันแต่งงานปลอมกับพี่ชายของฉัน และฉันก็ได้ใบทะเบียนสมรสมา

เมื่อฉันมองเห็นอีกครั้ง ฉันพบว่าคนที่ฉันแต่งงานด้วย คือพี่ชายของแฟนหนุ่มของฉันเอง คือ เซินไหว

ส่วนเซินซุ่ยที่สัญญาจะตัดขาดกับรักที่ไม่สมหวัง กลับอยู่ข้าง ๆ หลินจื่อเว่ยเสมอ

ในคืนนั้นฉันได้ยินบทสนทนาของพวกเขา

เซินไหวขมวดคิ้วกล่าวว่า “พี่ครับ มี่ยวมี่ยวตาบอดเพราะพี่ พี่ไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอ!”

เซินซุ่ยตอบอย่างไม่พอใจ “รออีกเดือนหนึ่ง ดูแลจื่อเว่ยให้ดี ๆ แล้วฉันจะกลับมา”

“สิบปีที่ผ่านไปเหมือนลมพัด พี่ไม่กลัวเหรอว่าฉันจะรักมี่ยวมี่ยวจริง ๆ?”

“พวกนายแต่งงานกันแบบปลอม ๆ เก็บความคิดที่ไม่ควรมีไว้ในใจ!”

ฉันนอนกลับไปบนเตียงอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้บอกใครว่าฉันกลับมามองเห็นแล้ว

วันที่ยี่สิบเก้า ฉันจูงมือเซินไหวไปจดทะเบียนแต่งงาน

จริงๆ แล้ว ฉันยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับการเป็นน้องสะใภ้คนนี้

……

วันที่ฉันพบว่าตัวเองมองเห็นอีกครั้ง คือในคืนที่มืดสนิท ฉันตื่นจากฝันด้วยความตกใจ เมื่อฉันลืมตา มองเห็นภาพที่เคยเป็นความมืดทึบกลับชัดเจนขึ้นทันที

แต่หลังจากความดีใจอย่างใหญ่หลวง ก็เกิดความกลัวที่ไม่สิ้นสุดขึ้น

ชายที่นอนข้าง ๆ หายใจสม่ำเสมอ นอนหลับสนิท

แต่เขาไม่ใช่สามีของฉัน เซินซุ่ย แต่เป็นน้องชายฝาแฝดของเขา เซินไหว

ฉันเหงื่อออกเต็มตัว พยายามกระพริบตาเพื่อดูให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

แสงจันทร์ที่ส่องผ่านเข้ามาเล็กน้อย สะท้อนบนดั้งจมูกที่แข็งแรงของชายหนุ่ม

แน่นอนว่าเขาคือเซินไหวที่ฉันเคยพบเพียงครั้งเดียว

ในความสับสน ร่างกายของฉันหดตัวไปด้านหลังอย่างไม่รู้ตัว

ชายที่กอดฉันตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาลูบผมของฉันก่อนแล้วถามเสียงแหบ ๆ อย่างคุ้นเคย “อยากไปห้องน้ำหรือเปล่า?”

ฉันไม่ได้บอกเขาว่าฉันมองเห็นแล้ว

แต่เพียงส่ายหัวอย่างระมัดระวัง แล้วพลิกตัวกลับ

“ฝันร้าย ตื่นแล้ว ไม่เป็นไร”

ชายหนุ่มยกมือดึงฉันเข้ามาในอ้อมกอด หน้าอกที่แข็งแรงแนบชิดกับหลังของฉัน เสียงของเขานุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อ

“ขยับเข้ามา เดี๋ยวตกเตียง”

ความรู้สึกที่คุ้นเคยและอบอุ่นนี้ ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา ได้ห่อหุ้มฉันไว้ตลอด

แต่ตอนนี้ หัวใจฉันกลับเต็มไปด้วยความกังวลและความกลัว

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

เซินไหวไม่ได้อยู่ต่างประเทศตลอดเหรอ?

คนที่แต่งงานกับฉันไม่ใช่เซินซุ่ยเหรอ? ทำไมถึงกลายเป็นเขา?

เขามาอยู่ข้างฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ เป็นเมื่อเร็ว ๆ นี้ หรือเมื่อสิบปีก่อน?

ยิ่งคิดยิ่งกลัว จนไม่สามารถหลับได้อีก

อยากปลุกเขาขึ้นมาถามให้ชัดเจน แต่ก็รู้ว่าเขาจะไม่พูดความจริงกับฉัน

เมื่อคนข้าง ๆ หายใจสม่ำเสมออีกครั้ง ฉันจึงค่อย ๆ พลิกตัวลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง ออกไปข้างนอก

ในสวนบ้านยังมีแสงสว่างอยู่ ข้าง ๆ มีดอกบัวที่ฉันชอบวางไว้ทั่ว

ปลาคาร์ฟในบ่อว่ายไปมา แม้ในยามค่ำคืนก็ยังมีชีวิตชีวา

ต้นท้อสองต้นที่หน้าประตู เป็นต้นที่ฉันและเซินซุ่ยปลูกไว้ด้วยมือของเราเอง

ตอนนี้มันเติบโตสูงมากแล้ว สามารถออกดอกและให้ผลได้แล้ว

ตอนนั้น ฉันเสียสละดวงตาเพื่อช่วยเขา เขาจึงทำทุกอย่างที่ฉันต้องการ

แต่เสียดายที่ต้องใช้เวลาถึงสิบปี ฉันถึงจะได้เห็นกับตาตัวเอง

จู่ ๆ ก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้าง ๆ “อาซุ่ย อีกเดือนหนึ่งนายจะกลับไปหาซื่อมี่ยวจริง ๆ เหรอ ?”

ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่ เลือดในร่างกายไหลย้อนกลับ

เป็นเสียงของหลินจื่อเว่ย รักที่ไม่สมหวังของเซินซุ่ย...

ฉันก้าวเท้าเบา ๆ ไปยังรั้วต่ำเพื่อมองไปข้างหน้า เซินซุ่ยและหลินจื่อเว่ยนั่งคุยกันในสวน

เสียงของเซินซุ่ยไม่มีอารมณ์ใด ๆ “ฉันสัญญาจะอยู่กับเธอสิบปี ฉันก็ทำตามแล้ว”

เมื่อเห็นเขา ฉันแทบจะควบคุมลมหายใจของตัวเองไม่ได้

เท้าของฉันขยับไปขยับมา เหยียบกิ่งไม้แห้งจนหัก

เสียง “ก๊าซ” ทำให้เซินซุ่ยขมวดคิ้วหันมามองทางนี้ ดวงตาเย็นชา

ฉันยืนตรง เสียงของฉันสับสนและไม่มีที่พึ่ง “ทำไมฉันถึงมาถึงนี่ได้?”