ล้านักข้าจักเลิกรักคุณพี่

“พี่ชวนชมเร่งไปกันเถิดเจ้าค่ะ ข้าอยากนั่งเรือเล่นแล้ว”

แม่หญิงชวนชมวัยสิบห้าได้แต่ส่ายหน้าระอาใจให้กับน้องสาววัยแปดขวบ แต่ละวันแม่หญิงชบาผู้เป็นน้องเอาแต่ออดอ้อนขอให้เธอเล่นโน่นเล่นนี่เป็นเพื่อนอยู่ร่ำไป ไม่รู้เมื่อใดผู้เป็นน้องจักเป็นแม่หญิงพับเพียบเรียบร้อยกับเขาบ้าง น้องสาวเล่นแต่ละอย่างราวกับเด็กผู้ชาย

“มิต้องวิ่งดอกหนาแม่ชบา ค่อย ๆ เดินไปนี่แลเรือมิได้หายไปไหนดอก”

แม่หญิงชวนชมอดเอ็ดแม่หญิงผู้น้องไม่ได้ ไม่รู้จักตื่นเต้นกระไรนักหนากับแค่การพายเรือเล่นในคลองหน้าเรือน ซึ่งก็ทำอยู่ออกบ่อย

“ชบามิได้กลัวเรือหายดอกเจ้าค่ะ แต่ชบากลัวพี่ชวนชมจักเปลี่ยนใจ”

กว่าแม่หญิงตัวน้อยจะกล่อมให้พี่สาวยอมออกมาพายเรือได้ก็ใช้เวลานานโข ดังนั้นเมื่อผู้เป็นพี่รับปากเธอจึงไม่อยากเปิดโอกาสให้พี่เปลี่ยนใจอีก กระทั่งเมื่อได้นั่งลงบนลำเรือแล้วแม่หญิงตัวจ้อยก็ยิ้มร่าจนหน้าบาน ในที่สุดก็ได้นั่งเรือเล่นสมใจเสียที

“พี่ชบาเจ้าขา ขอบพระคุณเจ้าค่ะ”

แม่หญิงชบาประนมมือไหว้อย่างสวยงามตามที่คนเป็นพี่เคยสอน ทำให้แม่ชวนชมถึงกับยิ้มจนตาหยี

“มิเป็นไรดอก แต่วันนี้เราคงพายเรือได้มินานดอกหนา เพราะอีกประเดี๋ยวคุณพี่ทัพกับคุณพี่ไม้จักมาที่เรือน พี่ต้องอยู่ต้อนรับคุณพี่ทั้งสองแทนพ่อกับแม่”

คุณพี่ทัพกับคุณพี่ไม้เป็นลูกชายของเพื่อนสนิทของมารดาที่ไปมาหาสู้กันตั้งแต่แม่หญิงชบาจำความได้

“ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นวันนี้ชบาจักช่วยพี่ชวนชมทำขนมไว้ต้อนรับคุณพี่ทัพกับคุณพี่ไม้ดีฤๅไม่เจ้าคะ”

“จักช่วยฤๅจักทำให้ยุ่งยิ่งกว่าเดิมกันเล่าแม่ชบา”

“แหมพี่ชวนชมก็ว่าไปเรื่อย ชบาตั้งใจจักช่วยจริง ๆ เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ย่อมได้”

คนเป็นพี่มองน้องสาวผู้แก่นแก้วทโมนไพรด้วยความเอื้อเอ็นดู แม้จักอายุห่างกันถึงเจ็ดปี แต่แม่หญิงชวนชมกับแม่หญิงชบาก็เป็นพี่น้องที่รักใคร่ดูแลกันอย่างดี

สองพี่น้องพูดคุยกันไป พายเรือเล่นกันไป พร้อมเก็บดอกไม้สองข้างคลองติดไม้ติดมือไปอย่างเช่นที่เคยทำ แต่การพายเรือเล่นครั้งนี้ไม่ได้เหมือนครั้งก่อน ๆ และเริ่มไม่ได้สนุกอย่างที่คิด เพราะเมื่อสองพี่น้องกำลังจักพายเรือกลับเรือนท้องฟ้ากลับมืดครึ้มดำทมึนขึ้นมาเสียอย่างนั้น แม่หญิงผู้พี่พายเรือไปไม่ถึงไหนฝนก็กระหน่ำเทลงมาอย่างหนัก ท้องฟ้ามืดดำเปลี่ยนจากกลางวันเป็นรัตติกาล ลมรึก็พัดแรง เสียงฟ้าร้องคำรามราวกับกำลังเกรี้ยวโกรธโกรธา อีกทั้งมีมวลน้ำป่าไหลมาสมทบกับน้ำในลำคลองราวกับใครมาแกล้ง

“แม่ชบาเกาะให้แน่น”

ผู้เป็นพี่ตะโกนบอกน้องสาวแข่งกับเสียงสายฝน นัยน์ตาแม่หญิงตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าน้ำป่าเริ่มมาปนกับน้ำคลองแลทำให้น้ำในคลองไหลเชี่ยวกรากกว่าเดิมมาก แลในที่สุดแรงน้ำก็ทำให้เรือลำน้อยที่เกิดล่มลงกลางคลอง แม่หญิงทั้งสองพลัดลงน้ำท่ามกลางพายุฝนกระหน่ำไม่ขาดสาย แม่หญิงตัวน้อยว่ายน้ำลอยตัวไปจับกิ่งเถาวัลย์ไว้แน่น ดวงตากลมโตเฝ้าแลหาผู้เป็นพี่ท่ามกลางความมืดสลัว

“พี่ชวนชม พี่ชวนชมอยู่ที่ใดเจ้าคะ”

แม่หญิงน้อยเฝ้าตะโกนเรียกหาผู้เป็นพี่ พยายามเพ่งมองไปท่ามกลางบรรยากาศมืดฟ้ามัวดิน กระทั่งเห็นพี่คนดีโผล่พ้นน้ำขึ้นมาไม่ไกลนัก เธอจึงตะโกนเรียกหาจนสุดเสียง

“พี่ชวนชม น้องอยู่ตรงนี้เจ้าค่ะ มาเกาะเถาวัลย์ด้วยกันหนาเจ้าคะ”

“แม่ชบาน้อย”

แม่หญิงชวนชมว่ายเข้าไปหาน้องน้อย หมายจักเกาะเถาวัลย์นั้นด้วยอีกคน แต่..

“พี่ไม่ไหว พี่ว่ายน้ำมิได้แล้วเจ้า โอ้ย...แม่ชบา”

แม่หญิงผู้เป็นพี่พยายามตะเกียกตะกายแม้ขาจะเป็นเหน็บแต่แล้วในที่สุดเธอก็สู้แรงน้ำอันเชียวกรากไม่ไหว ทำให้เธอจมหายไปกับสายน้ำต่อหน้าต่อตา โดยแม่หญิงชบามิอาจช่วยกระไรได้

“พี่ชวนชม ฮึก ฮือ ฮือ..ช่วยด้วย ช่วยพี่ชวนชมด้วยเจ้าค่ะ ช่วยด้วย”

แม่หญิงตัวน้อยเกาะเถาวัลย์ลอยคออยู่ทั้งน้ำตา สายน้ำเชี่ยวจนเรี่ยวแรงที่มีเกือบจักหมดสิ้นไป แต่โชคดีที่เธอได้รับความช่วยเหลือโดยพ่อทัพและพ่อไม้ที่ผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี แม่หญิงชบาได้คุณพี่ทัพช่วยเหลือให้ขึ้นฝั่งมาได้ ส่วนคุณพี่ไม้ก็ว่ายน้ำหาพี่ชวนชมท่ามกลางน้ำที่เชี่ยวกราก แม่หญิงน้อยแหงนหน้ามองคนที่ช้อนอุ้มเธออยู่ทั้งน้ำตา แม้นัยน์ตาเธอเพลานี้พล่าเลือนด้วยหยาดน้ำ แต่เธอมั่นใจว่าเธอเห็นคุณพี่ทัพดวงตาแดงก่ำ แถมยังมีน้ำตาคลอหน่วยตาอยู่ตลอดเวลา เขาวางเธอไว้ริมฝั่ง ก่อนที่เขากับน้องชายจะเพียรดำผุดดำว่ายหมายค้นหาร่างพี่สาวของเธออยู่นานนัก แม่หญิงชบาก็ไม่รู้ว่าเขาทำเช่นนั้นอยู่นานเพียงใด แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถหาร่างของผู้จมน้ำได้ แม่หญิงชบาได้แต่หวังว่ามันคงมีปาฏิหาริย์ บางทีเพลานี้พี่ชวนชมอาจจักว่ายน้ำไปขึ้นฝั่งที่ใดที่หนึ่งก็เป็นได้

ทว่าปาฏิหาริย์กลับไม่มีอยู่จริง เมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นมีคนพบร่างไร้วิญญาณของแม่หญิงชวนชมลอยไปติดตรงศาลาท่าน้ำของเรือนหลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากจุดเกิดเหตุไปไกลพอสมควร เพลานี้เป็นอันยืนยันแล้วว่ากระแสน้ำได้พรากเอาลมหายใจของแม่หญิงชวนชมไปเสียแล้ว ทุกคนในครอบครัวของแม่หญิงผู้จากไปต่างร่ำไห้ ไม่เว้นแม้แต่ผู้เป็นบิดา ส่วนผู้เป็นมารดานั่นร้องไห้จนเป็นลมไปหลายรอบ แม่หญิงชบาตัวน้อยก็ไม่ต่างกัน เธอเสียใจแลรู้สึกผิดยิ่งนัก ได้แต่โทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุให้ผู้เป็นพี่ถึงแก่ความตาย ถ้าเธอไม่อยากออกไปนั่งเรือเล่นป่านนี้คงไม่เกิดเหตุน่าสลดเยี่ยงนี้

“พี่แจ่มเพราะข้า ข้าทำให้พี่ชวนชมต้องจากไป ฮือ ฮือ ฮือ”

“มิใช่ความผิดของแม่หญิงดอกเจ้าค่ะ”

นางแจ่มผู้เป็นบ่าวเอ่ยปลอบทั้งโอบกอดนายตัวน้อย

หลังจากแม่หญิงชบาหลบมุมไปนั่งร้องไห้กับนางบ่าวอยู่นาน เธอก็เดินออกมาดูสถานการณ์อีกครั้ง แล้ววันนั้นเธอก็ได้เห็นเต็มสองตาว่าคุณพี่ทัพของเธอร้องไห้ เธอเห็นน้ำตาเขาไหลหล่นลงมาเป็นสาย ในอกให้รู้สึกสะเทือนไหว เธอเพิ่งเข้าใจก็วันนี้ว่าตลอดเวลาที่คุณพี่ทัพเฝ้าแวะเวียนไปมาหาสู่ครอบครัวของเธอนั้น คงเป็นเพราะคุณพี่ทัพมีใจให้แม่หญิงชวนชม พี่สาวของเธอนั่นเอง

“อภัยให้ข้าด้วยเถิดหนาคุณพี่ทัพ ต่อไปข้าจักเป็นคนดูแลเอาใจใส่คุณพี่ทัพแทนพี่ชวนชมเองหนาเจ้าคะ”