XXX II เรื่องมันเกิด...เพราะเกสรดอกไม้
ตอน 2
“เป็นไง เมาสะใจหรือยัง” เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่เห็นฉันฟุบหน้าลงไปบนท่อนแขนของตนเอง
หากถามว่าอาการตอนนี้เป็นอย่างไร ก็มึนหัวได้ที่เลยล่ะ
“อืม” ตอบรับเสียงยานครางอยู่ภายในลำคอเพียงสั้น ๆ ขณะเดียวกันก็ทำท่าจะหยิบแก้วเหล้าที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดขึ้นมากระดกจรดริมฝีปากอีกครั้ง
“เมาแล้วก็พอ” ทว่าโบว์วี่กลับยื่นมือมาแย่ง ฉันจึงคว้าได้แค่ความว่างเปล่าเท่านั้น
อาการหนักอึ้งที่ศีรษะค่อย ๆ ตีตื้นขึ้นมาจนฉันไม่สามารถนั่งตัวตรง ๆ ได้ ถ้าไม่ฟุบอยู่กับท่อนแขนคงหงายหลังตกเก้าอี้อย่างแน่นอน
“ถ้าเขาไม่โอเคน่าจะบอกฉันตั้งแต่แรก…ฮึก…ทำไมต้องแอบไปทำอะไรลับหลังแบบนั้นด้วย” เพียงแค่สมองเริ่มครุ่นคิดไปถึงคลิปที่เพิ่งดู ฉันก็เข้าสู่โหมดดราม่าทันใด
พี่คิมเป็นคนบอกเองด้วยซ้ำว่ารอได้ ทำไมท้ายที่สุดแล้วเหตุการณ์ถึงกลับกลายเป็นแบบนี้ เขาไม่น่าโกหกฉันเลย หากทั้งหมดที่พูดไปเพื่อให้ฉันรู้สึกสบายใจก็ขอบอกเลยว่ามันไม่ใช่การตัดสินใจที่ดีเลยสักนิด
ไม่มีใครชอบหรอกนะที่ต้องมารับรู้ความจริงทีหลัง
“ไว้พรุ่งนี้แกค่อยไปเคลียร์กับเขาให้รู้เรื่องแล้วกัน ส่วนตอนนี้ไปพักเถอะ” โบว์วี่เองก็เหมือนจะไม่รู้ว่าต้องแสดงความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น หนำซ้ำอาการเมามายของฉันในตอนนี้คงไม่เหมาะที่จะพูดคุยด้วยสักเท่าไหร่
Tru…Tru…Tru…
“แฟนแกโทรมา” เนื่องจากโทรศัพท์โบว์วี่วางใกล้ระดับสายตาของฉันพอดิบพอดี จึงสามารถมองเห็นชื่อที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอได้ชัดเจน
“ตัวเองมาถึงแล้วเหรอ…เค้าอยู่ตรงบาร์เดินตรงเข้ามาแป๊บเดียวก็เจอเลย…นั่งกันอยู่สองคนกับเทียนหอม ไม่มีใครนอกเหนือจากนี้จริง ๆ” เปลือกตาที่เปียกชื้นหลับพริ้มลง กระนั้นบทสนทนาของเพื่อนก็ดังแทรกเข้ามาในหูให้ได้ยินเป็นระยะ “ฉันไม่คิดว่าโอห์มจะตามมาจริง ๆ กลับกันเลยมั้ยล่ะ เดี๋ยวฉันไปเช็คเอ้าท์ให้”
“แกกลับไปกับแฟนเถอะ ฉันจะอยู่ที่นี่ต่อ” ริมฝีปากขยับเคลื่อนทั้งที่ยังหลับตาอยู่ ขืนกลับบ้านทั้งที่สภาพเป็นแบบนี้พ่อคงเล่นงานฉันตายเลย เพราะงั้นควรหาที่หลบภัยแล้วรักษาอาการทางใจให้หายดีก่อนกลับไปใช้ชีวิตปกติตามเดิม
“เมาขนาดนี้แกจะอยู่คนเดียวได้ยังไง”
ก็อยู่ตามลำพังว้าเหว่ตามประสาคนถูกหักหลัง
“ทำไมเทียนหอมเมาแบบนี้ล่ะ” สิ้นประโยคของโบว์วี่เพียงไม่นานโอห์มก็ปรากฏตัวอยู่ข้างเธอ สีหน้าที่ฉายชัดแสดงให้เห็นถึงความงงงวย
“เดี๋ยวเค้าเล่าให้ฟัง” พอเห็นว่าฉันเริ่มเบะคล้ายจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ โบว์วี่จึงไม่อยากเอ่ยพูดให้ฉันสะเทือนใจ “งั้นวันนี้นอนค้างที่นี่กันให้หมด แล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับบ้านโอเคมั้ย?”
“ไม่โอเค พรุ่งนี้โอห์มต้องไปเยี่ยมป้าที่โรงพยาบาลแต่เช้า”
“แล้วตัวเองจะตามมาทำไมล่ะ” เพื่อนฉันนี่ก็ปากไวเสียเหลือเกิน มีแววว่างานนี้ต้องทะเลาะกันอีกรอบแน่ ๆ
“ก็มารับตัวเองกลับบ้านไง แล้วทำไมไม่กลับพร้อมกันเลยล่ะ”
“กลับไปก่อนเถอะ ฉันไม่อยากให้พ่อเห็นสภาพตัวเอง” รีบเอ่ยแทรกบทสนทนาชวนทะเลาะเหล่านั้น ก่อนที่ทั้งสองจะพูดแย้งกันไปมาไม่จบไม่สิ้น
“งั้นไปนอนที่บ้านฉันก่อนก็ได้” โบว์วี่เสนอ ทว่าฉันเกรงใจเกินกว่าที่จะไปค้างที่นั่น พ่อกับแม่ของโบว์วี่ก็อยู่ด้วย ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นฉันเมาหัวทิ่มหัวตำฉันกลัวว่าพวกท่านจะตกใจ
“ไม่เอา อยู่ที่นี่แหละฉันดูแลตัวเองได้” กว่าจะขยับปากพูดได้แต่ละคำนั้นช่างยากลำบาก เวลานี้ฉันอยากจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเต็มทนแล้ว เปลือกตาที่หนักอึ้งไม่ไหวจะฝืนแล้วจริง ๆ
“เดี๋ยวโอห์มพาเทียนหอมขึ้นไปส่งที่ห้องพักแล้วกัน ส่วนตัวเองก็ไปนั่งรออยู่ตรงล็อบบี้ ห้ามไปไหน” โอห์มสรุปเสร็จสรรพ ซึ่งฉันว่าก็ดีเหมือนกัน ขืนให้ไปคนเดียวก็ไม่รู้จะถึงห้องหรือเปล่า เพราะโลกมันเอียง
“แต่ของเค้าก็อยู่บนห้องนะ ให้เค้าไปด้วยดีกว่า”
“ดูสภาพตัวเองด้วย ก็เมาพอ ๆ กันนั่นแหละ ไว้พรุ่งนี้ค่อยให้เทียนหอมเก็บไว้ให้” ดูเหมือนว่าโอห์มเริ่มจะมีน้ำโห ท่าทางของเขาดูเร่งรีบเหมือนอยากรีบกลับบ้านเร็ว ๆ ทว่าคนรักกลับไม่ให้ความร่วมมือ
“ก็ได้” โบว์วี่ตอบรับอย่างจำยอม ก่อนจะช่วยโอห์มพยุงฉันให้ลุกขึ้นยืน
เราแยกกันตรงล็อบบี้ เนื่องจากว่าโอห์มต้องการพาฉันขึ้นไปบนห้องพักคนเดียว
คุณอาจจะชอบ
