เปลวไฟแห่งรุ่งอรุณใหม่

ฟู่จิ้งหรานพาหร่วนถงเดินลึกเข้าไปในหมู่บ้านชาวประมง เขาดูเหมือนไม่ได้สังเกตถึงความเงียบของคนข้างกาย พูดถึงเรื่องราวของหมู่บ้านด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความทรงจำอันลึกซึ้ง

“ดูนั่นสิ ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น” เขาชี้ไปที่ต้นไม้ที่มีใบหนาทึบไม่ไกลจากพวกเขา “ตอนที่ฉันเพิ่งมาถึงหมู่บ้านนี้ ฉันเคยเป็นไข้สูงครั้งหนึ่ง ตอนนั้นแพนเสวียต้องแบกฉันไปหาหมอโดยเดินทางหลายกิโลเมตร เธอพักที่ใต้ต้นไม้นี้ มือของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่ยังถามฉันตลอดว่าหนาวไหม”

“แล้วก็ชายหาดที่มีหินมากมาย เวลาน้ำขึ้นมันอันตรายมาก แต่แพนเสวียไม่กลัว เพราะเธอว่ายน้ำเก่ง”

ซ่งแพนเสวียที่เขาพูดถึง ใจดีและเต็มไปด้วยความห่วงใยต่อเขา

หร่วนถงมองลงต่ำ ใจดี?

ถ้าเธอใจดีจริง ก็คงไม่ซ่อนฟู่จิ้งหรานไว้ในหมู่บ้านประมงที่ห่างไกลตอนที่ครอบครัวฟู่ใช้ทุกวิถีทางตามหาเขา และเสนอรางวัลสูงเพื่อตามหาเขา ทำให้เขาต้องตัดขาดจากครอบครัว

“ใกล้ถึงแล้ว” ฟู่จิ้งหรานหยุดเดินและชี้ไปที่บ้านหลังคาเตี้ยข้างหน้า

ในลานมีการตากอวนและใต้ชายคามีปลาตากแห้งแขวนอยู่ กลิ่นทะเลที่อบอวลไปทั่ว

ประตูแง้มอยู่จากข้างในมีเสียงไอเบาๆ ฟู่จิ้งหรานเปิดประตูด้วยความยินดีที่ไม่อาจควบคุมได้ “แพนเสวีย ฉันกลับมาแล้ว”

เพียงสิ้นเสียงพูด ร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากในบ้าน

เมื่อเธอเห็นฟู่จิ้งหรานที่ประตู เธอก็ยืนตกตะลึง “เสี่ยว

...เสี่ยวหยวี?” เสียงของเธอสั่น น้ำตาไหลออกมาทันที “เธอ...เธอกลับมาได้ยังไง?”

ฟู่จิ้งหรานเพิ่งจะพูด ซ่งแพนเสวียก็พุ่งเข้ามากอดเขาแน่น ใบหน้าซุกอยู่ที่อกของเขา ร้องไห้อย่างสุดใจ “ฉันคิดว่า ...ฉันคิดว่าชาตินี้จะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว ... พวกเขาบอกว่าเธอถูกครอบครัวตามหาเจอแล้ว บอกว่าเธอกลับไปเมืองใหญ่แล้ว บอกว่าเธอจะไม่กลับมาอีกแล้ว

...” เสียงร้องของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจและความหวาดกลัว การปรากฏตัวของฟู่จิ้งหรานเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่าที่ได้กลับคืนมา

ฟู่จิ้งหรานถูกกอดแน่นจนยกมือขึ้นตบหลังเธอเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฉันกลับมาแล้ว แพนเสวีย ฉันไม่ได้ไปไหน”

หร่วนถงยืนอยู่ที่ประตูสวน มองดูทั้งสองคนที่กอดกันแน่น

รู้สึกว่ามันน่าขัน เธอมองดูเงียบๆ จนกระทั่งซ่งแพนเสวียดูเหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่าง ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาเงยขึ้นและมองไปที่หร่วนถงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวงและศัตรู

“เธอ...เธอมาทำไม?”

ฟู่จิ้งหรานเพิ่งจะนึกถึงหร่วนถง หันกลับไปมองเธอด้วยความลำบากใจ

เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างจากพวกเขา เสียงเรียบ “ฉันพาเธอมาส่งแล้ว คุยกันเถอะ ฉันจะกลับก่อน”

พูดจบ

เธอก็หันหลังเดินไป เสียงซ่งแพนเสวียที่สะอื้นไล่ตามมา “เสี่ยวหยวี เธอจะพาเขาไปหรือเปล่า? อย่าไปเลยได้ไหม...” ฟู่จิ้งหรานปลอบแบบอ่อนใจ “ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ไปไหน...”