ใช้ความรักเพื่อแสวงหา: ฉันได้กลับคืนมรดกด้วยแฟนเก่า

หลินฟู่เสวียยกถ้วยชาขึ้นดื่ม สายตาเธอเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง แว่นตากรอบสีแดงของเธอไม่สามารถปกปิดท่าทางที่หยิ่งผยองได้ ลิปสติกสีแดงสดทำให้เธอดูหยิ่งยิ่งขึ้นไปอีก

หลังจากเธอดื่มชาไปหนึ่งอึก เธอวางถ้วยลงแล้วพูดว่า “ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ ฉันบอกให้เธอเก็บของออกจากบ้านตระกูลหรง แต่เธอกลับขึ้นเตียงหรงเยี่ยนตอนฉันไม่อยู่บ้าน ถ้าหรงโปรู้เรื่องนี้ คงเสียใจจนไม่อาจปล่อยวางได้

” น้ำเสียงเธอเย้ยหยัน สายตาแสดงความดูถูก ฉันมองเธอและพูดเบาๆ ว่า “ถ้าเธอไม่ไล่ฉันกับลูกออกจากบ้าน ฉันก็ไม่ต้องไปหาหรงเยี่ยน”

ถ้าหรงโปรู้เรื่องนี้ เขาจะไม่โทษฉันแน่ เขารู้ว่าฉันทำอะไรอยู่ “ฮะฮะ ลูกเธอจะอยู่หรือตาย

มันเกี่ยวอะไรกับฉัน ดูเหมือนว่าฉันจะอ่อนโยนเกินไปกับเธอแม่ลูกนะ”

“หรงเยี่ยนสัญญาว่าจะไม่ทำให้เราแม่ลูกลำบาก ” ฉันมองเธออย่างสงบ

ร่างกายของเจ้าเจ้าไม่สามารถรับความเปลี่ยนแปลงอีกได้ ฉันไม่กล้าเสี่ยงเลย กลัวว่าหลินฟู่เสวียจะทำอะไรบ้าๆ ฉันจึงต้องพูดถึงหรงเยี่ยนให้เธอระวังตัว “งั้นเหรอ? เขาสัญญาอะไรกับเธอล่ะ? เธอก็แค่ให้คนอื่นนอนฟรีๆ คนที่ไม่มีอะไรจะมาเทียบฉันได้เหรอ

?” ฉันได้ยินคำพูดนี้แล้วรู้สึกชาๆ ที่ปลายนิ้ว

รู้ถึงนิสัยเธอ แม้หรงเยี่ยนจะมีคำสั่ง เธอก็ยังคงระบายความไม่พอใจและเกลียดชังต่อฉันอย่างเต็มที่

เมื่อก่อนหรงโปยังอยู่ เธอก็ต้องปกปิดความขัดแย้งของเธอ

แต่ตอนนี้เมื่อเธอได้อำนาจ

เธอก็ยิ่งหยิ่งยโส “ให้เวลาเธอครึ่งเดือน ดูเหมือนว่าฉันใจดีเกินไป เธอคงไม่คิดว่าขึ้นเตียงกับลูกชายฉันแล้วจะได้อยู่ในบ้านตระกูลหรงหรอกนะ รู้ไหมว่าเขาไปทำอะไรวันนี้

?” ฉันทำเป็นนิ่ง เธอยิ้มแย้มแล้วพูดต่อว่า “บ้านตระกูลหรงของเรากำลังจะมีการแต่งงานกับตระกูลซุน วันนี้เขาไปทานอาหารค่ำกับลูกสาวตระกูลซุน เธอคิดว่าเธอสำคัญแค่ไหน ยังกล้าใช้วิธีสกปรกอยู่ในบ้านตระกูลหรง

ฝันไปเถอะ” พูดจบเธอก็ส่งสายตาให้เม่เจีย

เม่เจียเดินมาหาฉัน ยกมือขึ้นตบฉันหนึ่งครั้ง

ฉันเองก็เหน็ดเหนื่อยกับเรื่องราวในช่วงนี้ ไม่ได้พักผ่อนดีเลยในหลายวันที่ผ่านมา การตบของเม่เจียทำให้ฉันตาพร่าลงทันที หน้าร้อนผ่าว

หลินฟู่เสวียพูดกับเม่เจียอย่างช้าๆ ว่า “ฉันบอกให้เธอหยุดหรือยัง?” พอเธอพูดจบ

เม่เจียก็เข้ามาตบอีกครั้ง ถ้าไม่มีคนมาจับแขนฉันไว้ ฉันคงล้มลงไปข้างๆ แรงตบของเธอช่างมากมาย

ฉันไม่สามารถสลัดตัวออกจากการควบคุมได้

และก็ไม่ได้คิดจะหลุดออกมา ถ้าไม่ถึงตายก็ถือว่าเป็นกลยุทธ์ยอมเจ็บเพื่อแผนที่ดี

ตอนที่ฉันเกือบจะหมดสติ ฉันได้ยินเสียงจากข้างนอก

จากนั้นหรงเยี่ยนก็เดินเข้ามาเตะเม่เจียออกไป คนที่จับฉันไว้ก็ถูกเขาตบจนล้มลง ฉันกับหลินฟู่เสวียมองดูเหตุการณ์นี้ด้วยความตกตะลึง

หรงเยี่ยนที่ควรจะไปทานอาหารค่ำกับลูกสาวตระกูลซุน ทำไมถึงกลับมาที่นี่ได้! เม่เจียกุมท้องครางอยู่บนพื้น หลินฟู่เสวียโกรธจนลุกขึ้นชี้หรงเยี่ยน “เธอบ้าหรือเปล่า เธอตบเม่เจีย! เธออยู่กับฉันมาตั้งนาน!” หรงเยี่ยนจับไหล่ฉัน ตรวจดูบาดแผลบนใบหน้าของฉัน

จากนั้นเขากวาดสายตาเย็นชาไปที่เม่เจียบนพื้น แล้วพูดกับหลินฟู่เสวียว่า “ฉันบอกแล้วว่าฉันจะจัดการเรื่องของซูหลี เธอไม่ต้องยุ่ง ดูเหมือนว่าไม่มีใครสนใจคำพูดของฉันเลย”

เม่เจียที่นอนอยู่บนพื้นแสดงความหวาดกลัว

คนข้างหรงเยี่ยนก็ลากเม่เจียออกไปตามคำสั่งของเขา รวมถึงอีกสองคน เม่เจียร้องเรียก “คุณนาย คุณนาย——” ขอความช่วยเหลือ หลินฟู่เสวียเห็นหรงเยี่ยนปกป้องฉันแบบนี้ เธอโกรธจนสูญเสียความสงบ พูดด้วยความโมโหว่า “เธอมันคนโง่

ช่วงนี้เธอควรจะไปทานอาหารกับลูกสาวตระกูลซุน ไม่รู้จักความสำคัญ!” “เธอกลับมาเพื่อปกป้องผู้หญิงเลวคนนี้เหรอ? เธอเป็นผู้หญิงของพี่ชายเธอ!”

หรงเยี่ยนพูดอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “ซูหลีเป็นผู้หญิงของฉันตั้งแต่แรก และหรงโปก็ตายไปแล้ว

” ตอนเขาพูดประโยคนี้ เขาจับแขนฉันแน่น ราวกับกลัวว่าฉันจะหายไปในวินาทีถัดไป

ฉันรับรู้ถึงความรู้สึกของเขาแล้วค่อยๆ ถอนหายใจ

หลินฟู่เสวียโกรธจนเอนหลังลงนั่งบนโซฟา ปิดหน้าผากแล้วพูดว่า “เธอจะทำให้แม่เธอโกรธจนป่วยเพราะผู้หญิงที่ไม่มีค่าเหรอ? บ้านนี้มีเธอก็ไม่มีฉัน มีฉันก็ไม่มีเธอ!” “เธอต้องคิดให้รอบคอบ เธอไม่มีความสำคัญอะไรเลย

ตอนนี้ยังเป็นแม่ม่าย ไม่คุ้มค่าให้เธอทำแบบนี้” เธอวิเคราะห์ข้อดีข้อเสีย “แม่ เธอลืมหรือเปล่า เธอก็แต่งงานใหม่ พ่อไม่สนใจ ฉันก็ไม่สนใจ เมื่อก่อนถ้าเธอไม่ขัดขวาง เราคงไม่ต้องแยกกัน” “ไม่ต้องห่วง เรื่องลูกสาวตระกูลซุน

ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย ไม่มีอะไรกระทบ หลังจากนี้ซูหลีจะย้ายไปอยู่ที่บ้านส่วนตัวที่ปลอดภัยของฉัน ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน เธออย่าไปที่นั่น คนของเธอก็ห้ามไป ถ้าเธอมีปัญหาอะไรอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน

” “เธอทำหน้าที่เป็นเจ้าของบ้านที่นี่อย่างสบายใจ ไม่มีใครกระทบเธอได้” เขาทิ้งคำพูดนี้แล้วพาฉันออกไปทันที ไม่สนใจคำเตือนของหลินฟู่เสวียเลย

ตอนที่ฉันได้ยินเขาพูดถึงลูกสาวตระกูลซุน ฉันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ก็ปลอบใจตัวเองว่า ฉันเองก็แทบจะเอาตัวไม่รอดแล้ว ไม่ต้องพูดเรื่องอื่นอีก

แล้วปล่อยให้หรงเยี่ยนพาฉันไป ในรถ เขาหยิบถุงน้ำแข็งออกมาจากตู้เย็นแล้วประคบให้ฉัน พร้อมกับถามด้วยความโกรธว่า “ทำไมไม่โทรหาฉัน ไม่มีมือหรือไม่มีโทรศัพท์

?” ฉันมองดูทิวทัศน์ที่ผ่านไปนอกหน้าต่างรถ ไม่อยากไปบ้านส่วนตัวของเขา ฉันพูดเบาๆ ว่า “ฉันอยากไปหาเจ้าเจ้า ไม่ได้ไปโรงพยาบาลนานแล้ว เขาคงจะหาฉันแล้ว” ถึงแม้จะเพิ่งผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง

“เธอแน่ใจเหรอว่าจะไม่ไปทำให้เจ้าเจ้าโกรธ?” “ระหว่างทางประคบนานหน่อยก็หายบวมแล้ว ไม่เป็นไร

หาเหตุผลมาหลอกเขาก็พอ เขาง่ายต่อการหลอก” ฉันผลักมือเขาออก ประคบถุงน้ำแข็งเอง เขามองฉันที่โกรธแล้วกลับยิ้มออกมา

“เธอโกรธเรื่องที่ฉันจะแต่งงานกับตระกูลซุนหรือเปล่า?” “ทำไมจะโกรธ ฉันมีสิทธิ์อะไรจะโกรธเธอ” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ

แต่เขากลับอารมณ์ดีและอธิบายอย่างอดทน “ข้างนอกพูดกันว่าฉันจะแต่งงานกับตระกูลซุน ฉันกับลูกสาวตระกูลซุนก็แค่ไปทานอาหารเพื่อสร้างข่าวให้มีเรื่องเขียน ที่จริงเราแค่ร่วมมือทางธุรกิจ” เขามองดูสีหน้าฉันแล้วพูดต่อว่า “ข่าวแบบนี้ไม่มีผลเสียต่อบริษัทของทั้งสองฝ่าย เป็นการส่งเสริมหุ้นของทั้งสองบ้าน เป็นการร่วมมือที่ได้ประโยชน์ร่วมกัน

” ฉันมองดูเขาแล้วส่งถุงน้ำแข็งให้เขา “ฉันเองก็หลอกง่ายเหมือนกัน…” ฉันพึมพำออกมา

หรงเยี่ยนหัวเราะเบาๆ “เหมือนเมื่อก่อน” พอเขาพูดจบ เราทั้งสองคนก็หยุดชะงัก บางทีเราอาจจะรู้ว่าอดีตไม่สามารถย้อนกลับไปได้แล้ว