การเสียสละของเธอ ความเกลียดชังอันมืดบอดของเขา

เจ้านายของฉัน อคิน เตชะดำรงกุล บังคับให้ฉันบริจาคไขกระดูกให้คู่หมั้นของเขา เพราะเธอกลัวว่าการผ่าตัดจะทำให้เธอมีแผลเป็น

เจ็ดปีเต็มที่ฉันทำหน้าที่ผู้ช่วยส่วนตัวให้กับเด็กหนุ่มที่ฉันเติบโตมาด้วยกัน ชายผู้ซึ่งบัดนี้เกลียดชังฉันเข้ากระดูกดำ แต่คู่หมั้นของเขา ฮาร์เปอร์ ต้องการมากกว่าไขกระดูกของฉัน... เธอต้องการให้ฉันหายไปจากชีวิตของเขา

เธอจัดฉากใส่ร้ายว่าฉันทำของขวัญมูลค่าหนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาทแตก และอคินก็บังคับให้ฉันคุกเข่าลงบนเศษคริสตัลที่แหลกละเอียดจนเลือดอาบหัวเข่า เธอใส่ร้ายฉันอีกครั้งว่าพยายามทำร้ายร่างกายเธอในงานเลี้ยงกาลา เขาจึงสั่งจับฉันเข้าห้องขัง ที่ซึ่งฉันถูกซ้อมจนน่วมไปทั้งตัว

จากนั้น เพื่อลงโทษฉันเรื่องคลิปหลุดที่ฉันไม่ได้เป็นคนปล่อย เขาก็ลักพาตัวพ่อแม่ของฉันไป

เขาบังคับให้ฉันดูภาพที่ท่านทั้งสองถูกแขวนอยู่บนเครนของตึกระฟ้าที่ยังสร้างไม่เสร็จ สูงจากพื้นหลายสิบเมตร เขาโทรศัพท์หาฉัน เสียงของเขาเย็นชาและแฝงความสะใจ

“ได้บทเรียนหรือยัง ขวัญข้าว พร้อมจะขอโทษรึยังล่ะ”

ขณะที่เขาพูด เชือกก็ขาดสะบั้น พ่อกับแม่ร่วงหล่นลงไปในความมืดมิด

ความสงบนิ่งอันน่าสะพรึงกลัวเข้าครอบงำฉัน รสคาวเลือดคละคลุ้งในปาก เป็นอาการของโรคร้ายที่เขาไม่เคยรู้ว่าฉันเป็น

เขาหัวเราะร่วนอยู่ปลายสาย เสียงนั้นช่างโหดร้ายและน่ารังเกียจ “ถ้ามันเจ็บปวดมากนักก็กระโดดลงไปจากดาดฟ้านั่นซะสิ มันคงเป็นจุดจบที่เหมาะสมกับเธอดี”

“ได้” ฉันกระซิบตอบ

แล้วฉันก็ก้าวออกจากขอบตึก ทิ้งตัวลงสู่ความว่างเปล่า

บทที่ 1

เข็มสำหรับเจาะไขกระดูกทั้งหนาและเย็นเฉียบ

ขวัญข้าว ศิริวัฒนานอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลที่ปลอดเชื้อ เปลือยแผ่นหลัง เธอไม่ได้มองเครื่องมือแพทย์ชิ้นนั้น แต่สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของมัน คำมั่นสัญญาของความเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึง

แพทย์อธิบายขั้นตอนอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่มันไม่ได้ทำให้ความจริงที่โหดร้ายลดน้อยลงเลย มันจะเจ็บมาก เจ็บปวดแสนสาหัส

อคิน เตชะดำรงกุล ยืนหันหลังให้เธออยู่ริมหน้าต่าง เขาสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงกว่ารถยนต์ของเธอทั้งคัน เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ทอดสายตาไปยังเมืองหลวง ราวกับราชาผู้ครอบครองอาณาจักร คู่หมั้นของเขา ฮาร์เปอร์ หิรัญวงศ์ ประสบอุบัติเหตุ เธอต้องการไขกระดูกเพื่อรักษาชีวิต แต่เธอก็ทนไม่ได้กับความคิดที่จะมีรอยแผลเป็นบนผิวที่สมบูรณ์แบบของเธอ

ดังนั้น เขาจึงหันมาหาขวัญข้าว

ผู้ช่วยส่วนตัวของเขา ผู้หญิงที่เขาเชื่อว่าทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน

ปลายเข็มแหลมคมแทงทะลุผิวหนังของเธอ

ขวัญข้าวกัดริมฝีปากล่างแน่นจนได้รสคาวเลือด เธอปฏิเสธที่จะส่งเสียงร้องออกมา เธอจะไม่ทำให้เขาสมหวัง ร่างกายของเธอเกร็งแข็ง กล้ามเนื้อทุกมัดกรีดร้องเมื่อเข็มเจาะลึกลงไปเรื่อยๆ ค้นหาไขกระดูกในกระดูกสะโพกของเธอ

ความเจ็บปวดนั้นลึกและบดขยี้จนแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง เธอหลับตาแน่น เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก

เธอยังคงเงียบงัน มันเป็นสิ่งเดียวที่เธอเหลืออยู่

หลังจากผ่านไปราวชั่วนิรันดร์ ในที่สุดมันก็จบลง แพทย์ปิดแผลให้เธอ สัมผัสของเขาราบเรียบเป็นมืออาชีพและห่างเหิน

ขวัญข้าวค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างเจ็บปวด แผ่นหลังของเธอปวดตุบๆ ไม่หยุด เธอสวมเสื้อผ้าด้วยมือที่สั่นเทา

ในที่สุดอคินก็หันกลับมา ใบหน้าของเขายังคงหล่อเหลาเช่นเคย แต่ดวงตาของเขาเย็นชา ว่างเปล่าจากความอบอุ่นที่เคยมีให้เธอโดยสิ้นเชิง

“เสร็จแล้วเหรอ” เขาถามเสียงเรียบ

ขวัญข้าวพยักหน้า ไม่ไว้ใจเสียงของตัวเอง เธอแค่อยากให้เรื่องนี้จบลงเสียที อยากจะไปจากที่นี่

“ข้อตกลงของเรา” เธอเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก เสียงแหบพร่า “ถือว่าสิ้นสุดแล้วใช่ไหมคะ”

เธอหมายถึงสัญญา ข้อตกลงที่บิดเบี้ยวซึ่งผูกมัดเธอไว้กับเขา งานนี้ การทรมานไม่รู้จบในแต่ละวันที่ต้องอยู่ใกล้เขา

อคินเข้าใจผิด หรือบางทีเขาอาจจะเลือกที่จะเข้าใจผิด

เขาล้วงเข้าไปในเสื้อสูทและหยิบสมุดเช็คออกมา เขาตวัดปากกาเขียนตัวเลข ฉีกเช็คออกมา แล้วยื่นให้เธอ

“นี่” เขาพูด ริมฝีปากเหยียดเป็นรอยยิ้มเยาะ “ค่าตัวของเธอ เธอนี่มันเก่งเรื่องขายชิ้นส่วนของตัวเองจริงๆ นะ ขวัญข้าว”

คำพูดนั้นทิ่มแทงเธอเจ็บปวดยิ่งกว่าเข็มเล่มไหนๆ

เธอมองเช็คในมือ สลับกับใบหน้าของเขา ใบหน้าที่เธอเคยรักมาตั้งแต่เด็ก ใบหน้าที่บัดนี้มองเธอด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์

มือของเธอสั่นเทาขณะเอื้อมไปรับมัน ปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับนิ้วของเขา และเขาก็ชักมือกลับราวกับถูกของร้อน

เธอรับเช็คมา เธอต้องการเงิน ต้องการมันอย่างที่สุด

เธอพับมันอย่างระมัดระวังแล้วใส่ลงในกระเป๋า ก้มหน้าลงเพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังจะไหลริน เธอหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก

ทันทีที่ประตโรงพยาบาลปิดลง อากาศเย็นของกรุงเทพฯ ก็สัมผัสผิวของเธอ เธอพิงกำแพง ความเจ็บปวดที่แผ่นหลังและความร้าวรานในหัวใจหลอมรวมเป็นน้ำหนักที่เกินจะทานทน

มันไม่ได้เป็นแบบนี้เสมอไป

เคยมีช่วงเวลาหนึ่งก่อนที่จะมีเรื่องเงินเข้ามาเกี่ยวข้อง ก่อนที่จะมีความเกลียดชัง

ช่วงเวลาที่อคิน เตชะดำรงกุล ไม่ใช่มหาเศรษฐีเลือดเย็น แต่เป็นเพียงแค่อคิน... อคินของเธอ

เขาเข้ามาในครอบครัวของเธอในฐานะเด็กในอุปการะ เด็กชายเงียบขรึมและฉลาดหลักแหลมที่ถูกโลกทอดทิ้ง ครอบครัวศิริวัฒนารับเขาเข้ามา รักเขาเหมือนลูกแท้ๆ เขาเป็นดาวเด่นของครอบครัวเล็กๆ ที่มีความสุขของพวกเขา เขากับขวัญข้าวเติบโตมาเหมือนพี่น้อง แต่ความผูกพันของพวกเขาลึกซึ้งกว่านั้น มันคือความรักที่เก็บซ่อนไว้ในใจซึ่งเบ่งบานอยู่ใต้ร่มเงาของต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ที่พวกเขาปลูกด้วยกันในสวนหลังบ้าน

เขาคือเด็กหนุ่มอนาคตไกล เก่งกาจในทุกสิ่ง ถูกกำหนดมาเพื่อความยิ่งใหญ่ ส่วนขวัญข้าวเป็นเงาของเขา เป็นเพื่อนคู่คิด เป็นผู้เก็บรอยยิ้มของเขาไว้ ในที่ส่วนตัว เขาเป็นเพียงเด็กผู้ชายที่รักครอบครัวของเธอ และรักเธอ

โลกที่สมบูรณ์แบบของพวกเขาพังทลายลงในวันที่พ่อผู้ให้กำเนิดของเขาปรากฏตัว

กรณ์ เตชะดำรงกุล เป็นชื่อที่น่าเกรงขามในโลกเทคโนโลยี ยักษ์ใหญ่ผู้ไร้ความปรานีที่มองผู้คนเป็นเพียงเบี้ยบนกระดาน เขาต้องการลูกชายอัจฉริยะของเขากลับคืน และเขาจะไม่หยุดยั้งเพื่อให้ได้มา

เขาเริ่มต้นด้วยการทำลายครอบครัวของขวัญข้าว พ่อแม่ของเธอถูกไล่ออกจากงานอย่างมีเงื่อนงำ พ่อของเธอ ชายผู้ซื่อสัตย์และดีงาม ถูกใส่ร้ายในคดีทำร้ายร่างกายที่เขาไม่ได้ก่อ แม่ของเธอตกเป็นเหยื่อของอุบัติเหตุชนแล้วหนี "อุบัติเหตุ" ที่ทำให้ท่านพิการและต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา

กรณ์ยื่นทางเลือกที่เป็นไปไม่ได้ให้ขวัญข้าว เขาเสนอเงินให้เธอยี่สิบล้านบาท

“รับเงินไป” เขาพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ “แล้วไปบอกลูกชายฉันว่าเธอไม่เคยรักเขา บอกเขาว่าเธอเลือกเงินก้อนนี้แทนที่จะมีอนาคตกับเขา หรือจะมองดูครอบครัวของเธอล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา”

เพื่อช่วยพวกเขา เพื่อปกป้องอคินจากพิษร้ายของพ่อเขา เธอจึงตัดสินใจ

เธอยืนอยู่ต่อหน้าอคิน เด็กหนุ่มที่เธอรักมากกว่าชีวิต และเอ่ยคำพูดที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่เธอเคยพูดมา

“ฉันเลือกเงินยี่สิบล้านบาทนะอคิน คุณจะให้อะไรฉันได้มากกว่านี้ล่ะ”

แววตาของเขาในตอนนั้น... ความเจ็บปวดรวดร้าวที่แตกสลาย... คือบาดแผลที่เธอต้องแบกรับไปตลอดชีวิต

เขาเชื่อเธอ เขาจากไปโดยไม่หันกลับมามอง หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะแก้แค้นผู้หญิงที่เลือกเงินมากกว่าเขา

เจ็ดปีผ่านไป

อคินกลับมา ไม่ใช่ในฐานะเด็กหนุ่มอกหักอีกต่อไป แต่เป็นมหาเศรษฐีที่สร้างตัวเองขึ้นมา เย็นชาและโหดเหี้ยมยิ่งกว่าพ่อของเขาเอง และเขากลับมาเพื่อแก้แค้น

เขาทำให้เธอเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเขา ที่นั่งแถวหน้าเพื่อดูชีวิตใหม่ของเขา คู่หมั้นคนใหม่ของเขา และความโหดร้ายที่สร้างสรรค์อย่างไม่สิ้นสุดของเขา ทุกวันคือการทรมานครั้งใหม่ คือการย้ำเตือนถึง "การทรยศ" ของเธอ

ขวัญข้าวหยิบเช็คออกจากกระเป๋าแล้วมองดูตัวเลข มันเป็นเงินจำนวนมาก

มากพอสำหรับค่ารักษาพยาบาลที่เพิ่มขึ้นของพ่อแม่เธอ

และมากพอสำหรับค่ารักษาของเธอเองด้วย

สิ่งที่อคินไม่รู้ สิ่งที่ไม่มีใครรู้ คือขวัญข้าว ศิริวัฒนา กำลังจะตาย

มะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้าย หมอบอกว่าเธอมีเวลาอีกไม่กี่สัปดาห์ หรืออาจจะหนึ่งเดือนถ้าโชคดี

เงินก้อนนี้ไม่ใช่เพื่ออนาคตที่เธอไม่มี มันมีไว้เพื่อให้พ่อแม่ของเธอสุขสบายในช่วงเวลาสั้นๆ ที่เธอเหลืออยู่เพื่อดูแลพวกท่าน

เธอเดินไปยังสวนสาธารณะเล็กๆ ที่เงียบสงบและนั่งลงบนม้านั่ง เธอมองเช็คอีกครั้ง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เธอเปิดข้อความ แชทกับอคินถูกปักหมุดไว้บนสุด รูปโปรไฟล์ของเขาเป็นโลโก้บริษัทที่ดูเย็นชา ส่วนของเธอยังคงเป็นรูปต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ในสวนหลังบ้านของพ่อแม่

ประวัติการแชทมีแต่ข้อความจากฝั่งเธอฝ่ายเดียว เต็มไปด้วยข้อความที่เธอพิมพ์แต่ไม่เคยส่ง

อคิน วันนี้ฝนตก จำได้ไหมว่าเราเคยใช้ร่มคันเดียวกัน

ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ของเราโตขึ้นเยอะเลยนะ ใกล้จะถึงวันเกิดของมันแล้ว

วันนี้เห็นคุณในข่าวด้วย คุณดูเหนื่อยๆ นะ

มันเป็นความพยายามเล็กๆ น้อยๆ ที่น่าสมเพชเพื่อเชื่อมรอยร้าวที่ห่างกันถึงเจ็ดปีแห่งความเงียบงันและความเกลียดชัง

เธอพิมพ์ข้อความใหม่ นิ้วของเธอเก้งก้าง

อคิน ฉันขอโทษ

เธอจ้องมองคำพูดนั้น ภาพตรงหน้าพร่ามัว

เธอขอโทษเรื่องอะไรกันแน่ เรื่องที่ทำร้ายหัวใจเขาเหรอ เรื่องที่ช่วยครอบครัวของเธอเหรอ หรือเรื่องที่ยังรักเขาอยู่

เธอลบข้อความนั้นทิ้ง มันไร้ประโยชน์ เขามองไม่เห็นมันอยู่ดี เขาบล็อกเธอไปหลายปีแล้ว

ความเจ็บปวดที่แผ่นหลังคือเครื่องเตือนใจถึงเรื่องราวในวันนี้อย่างต่อเนื่อง มันคือภาพสะท้อนทางกายภาพของบาดแผลในจิตวิญญาณของเธอ

เธอรู้ว่าเธอสมควรได้รับความเกลียดชังจากเขา เธอเป็นคนเลือกเอง

แต่บางครั้ง ในยามดึกสงัดที่ความเจ็บปวดทำให้นอนไม่หลับ เธอก็อดที่จะสงสัยไม่ได้

เขาเคยคิดถึงเธอบ้างไหม ตัวตนที่แท้จริงของเธอ เด็กผู้หญิงที่ปีนต้นไม้กับเขาและแบ่งปันความฝันใต้แสงดาว

หรือเธอเป็นเพียงภูตผีที่ถูกแทนที่ด้วยอสูรกายผู้หิวเงินที่เขาสร้างขึ้นในใจ

เธอเอนศีรษะไปด้านหลัง รู้สึกถึงคลื่นความอ่อนล้าที่ซัดสาดเข้ามา

มะเร็งคือหัวขโมยที่เงียบงัน มันขโมยพละกำลัง ลมหายใจ และชีวิตของเธอไป

เธอได้ติดต่อทนายความและจัดการทุกอย่างไว้แล้วสำหรับช่วงเวลาหลังจากที่เธอจากไป กองทุนสำหรับพ่อแม่ของเธอ งานศพที่เรียบง่ายและเงียบสงบ

เธอรู้สึกสงบอย่างน่าประหลาดใจ เหมือนได้รับการปลดปล่อย

การต่อสู้ใกล้จะจบลงแล้ว

เธอคิดถึงอคินเป็นครั้งสุดท้าย

ฉันรักคุณนะ เธอคิด คำพูดนั้นเป็นเหมือนคำอธิษฐานเงียบๆ ต่อพระเจ้าที่เธอไม่เชื่ออีกต่อไป ฉันรักคุณเสมอมา

ฉันขอโทษที่ต้องทิ้งคุณไว้กับความเกลียดชังนี้

เราหายกันแล้วนะ อคิน ฉันไม่ติดค้างอะไรคุณอีกแล้ว

เธอลุกขึ้นยืน ร่างกายปวดร้าว บาดแผลสดใหม่บนแผ่นหลังของเธอไม่ต่างจากบาดแผลเก่าในหัวใจ

ตอนนี้เธอชาชินกับความเย็นชาของเขาแล้ว มันเป็นความเจ็บปวดที่คุ้นเคย เป็นส่วนหนึ่งของการดำรงอยู่ของเธอในแต่ละวัน

เธอคือเรือที่กำลังจมลงสู่มหาสมุทรที่มืดมิดและหนาวเหน็บอย่างช้าๆ และไม่มีอะไรที่เธอสามารถทำได้เพื่อหยุดมัน

แต่ถึงแม้จะจมดิ่งลง ส่วนเล็กๆ ที่ดื้อรั้นในตัวเธอก็ปฏิเสธที่จะแตกสลายอย่างสมบูรณ์

มันคือส่วนที่ยังคงรักเด็กชายใต้ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์

ความรักที่พันผูกกับความเกลียดชังที่ลึกจนทำให้เธอหายใจไม่ออก

ความรักและความเกลียดชัง มันคือทั้งหมดที่เธอเหลืออยู่