แต่งงานสายฟ้าแลบแล้วถูกสามีที่เป็นเจ้านายตามใจ

เย่ซิงเฉินไม่ค่อยได้เห็นผู้ชายที่มีรูปลักษณ์โดดเด่นเช่นนี้มาก่อน และตกตะลึงไปสองสามวินาที

ทันทีที่ Lu Shiting ปรากฏตัว Timi ก็วิ่งเข้าไปกอดเขาอย่างตื่นเต้น

ความวุ่นวายนี้ทำให้เย่ซิงเฉินกลับมามีสติอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าทิมมี่ต้องพึ่งพาเขามากเพียงใด เย่ซิงเฉินก็ตระหนักได้ว่าชายตรงหน้าเขาต้องเป็นพ่อของทิมมี่แน่ๆ

เธอจึงลุกขึ้นยืนและพูดเบาๆ ว่า “สวัสดี ฉันนามสกุลเย่ วันนี้ฉันมาทดลองงานเป็นครูสอนพิเศษ”

ทันใดนั้น ท้องของทิมิก็ส่งเสียง “โครกคราก“ ขึ้นมา

หลู่ซื่อถิงอุ้มทิมี่ขึ้นมาและกระซิบกับเขาว่า “คุณหิวไหม？“ ฉันจะพาคุณออกไปกินข้าว

ทิมมี่กอดคอลู่ซื่อติงแน่น ซุกศีรษะลงบนไหล่ของเขา ท่าทางแสดงความรักของเธอชัดเจน

หลู่ซื่อถิงมองไปที่เย่ซิงเฉินอีกครั้งและพูดว่า “คุณได้รับการว่าจ้างแล้ว ฉันจะจัดการให้ผู้ช่วยของฉันเซ็นสัญญาการสอนพิเศษกับคุณ“

เย่ซิงเฉินตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ยิ้มและพยักหน้าทันที พร้อมกับพูดว่า “โอเค ขอบคุณ คุณลู่“

ในขณะที่ Lu Shiting พา Timi ไปทานอาหารกลางวัน Ye Xingchen นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น หยิบข้อตกลงการสอนพิเศษที่ผู้ช่วย Jin มอบให้เขา และตรวจสอบอย่างละเอียด โดยมุ่งความสนใจไปที่บรรทัดเกี่ยวกับเงินเดือนและสวัสดิการ

เงินเดือนของติวเตอร์นั้นสูงมากจริง ๆ และสวัสดิการอื่น ๆ ก็น่าสนใจมากเช่นกัน งานนี้คือการไปช่วยทิมิเรียนและเล่นเกม

หลังจากอ่านแล้ว เย่ซิงเฉินก็ลงนามในข้อตกลงโดยเต็มใจ ในที่สุดเขาก็รู้สึกโล่งใจ

งานนี้ค่ารักษาพยาบาลของยายก็หมดไปในที่สุด！

ผู้ช่วยจินรับข้อตกลงการสอนพิเศษที่เย่ซิงเฉินลงนามแล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “อาจารย์เย่ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฉันจะฝากทิมมี่ไว้กับการดูแลของคุณ“

เย่ซิงเฉินยิ้มและกล่าวว่า “ยินดีครับ ผมจะทำให้ดีที่สุด”

ในตอนเย็น เย่ซิงเฉินกล่าวคำอำลาทิมี่และจากไป

ในห้องทำงาน ผู้ช่วยจินยื่นสัญญาติวเตอร์ให้ลู่ซื่อถิง พร้อมกับกล่าวอย่างสุภาพว่า “คุณลู่ นี่คือสัญญาติวเตอร์ที่ลงนามแล้ว กรุณาดูให้หน่อย“

ขณะที่ลู่ ซื่อติง กำลังจัดการกับเอกสารสำคัญ เขาก็หยิบข้อตกลงการสอนพิเศษอย่างไม่ใส่ใจ แล้วโยนมันลงในกองเอกสารข้างๆ เขา

มากเสียจนเขาไม่สังเกตว่าครูสอนพิเศษคนใหม่ที่เขาจ้างมามีชื่อเดียวกับผู้หญิงที่เพิ่งเซ็นเอกสารหย่าไป—เย่ซิงเฉิน

-

เมื่อพลบค่ำ North Bar ก็สว่างไสวด้วยแสงไฟสลัวๆ แต่แวววาว และเสียงเพลงอันดังกึกก้องปลุกเร้าความสนุกสนานที่สะสมอยู่ในร่างกายของผู้คน ขณะเดียวกัน อากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ทำให้มึนเมา

เหล้าครึ่งแก้วถูกเทลงไปในวิสกี้ออนเดอะร็อก และก้อนน้ำแข็งใสในแก้วก็สั่นไหวและไหวไปมาทันที

แก้วไวน์กระทบกับแก้วน้ำผลไม้เบาๆ ทำให้เกิดเสียงที่คมชัดและไพเราะ

เฉินเฟยส่งเสียงเชียร์ “ขอแสดงความยินดีกับสตาร์รี่เบบี้ของฉันด้วยที่ได้รับอิสรภาพคืนมาในเร็วๆ นี้！“

เย่ซิงเฉินจิบน้ำผลไม้พร้อมรอยยิ้มกว้างและพูดว่า “และเพื่อเป็นการฉลองที่ฉันพบงานพาร์ทไทม์ใหม่！“ งานพาร์ทไทม์รายได้สูง！

เฉินเฟยก้มตัวลงทันทีและหัวเราะอย่างเกินจริง ต่างหูของเขาสั่นเล็กน้อย

เย่ซิงเฉินมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม จากนั้นจึงหันสายตาไปที่ผู้ชายและผู้หญิงบนฟลอร์เต้นรำ พึมพำอย่างหงุดหงิดว่า “ฉันไม่รู้ว่าพวกเขากำลังหัวเราะเรื่องอะไรอีกแล้ว“

เฉินเฟยหัวเราะอยู่นาน ก่อนจะหยุดในที่สุด เขาจิบไวน์เพื่อพักหายใจ ก่อนจะพูดกับเธอด้วยน้ำตาคลอเบ้าว่า “ดูเหมือนเธอจะหางานใหม่ไม่ได้แล้วนะ“

เย่ซิงเฉินแลบลิ้นใส่เขา

เฉินเฟยยกศีรษะขึ้นด้วยมือข้างหนึ่งและถอนหายใจ “ดูสิ ฉันยื่นกิ่งมะกอกให้คุณมาหลายครั้งแล้ว เชิญคุณเข้าร่วมสตูดิโอของฉัน แต่คุณไม่เคยสนใจฉันเลยแม้แต่น้อย”

เย่ซิงเฉินยิ้มเย็นให้เขาและพูดทีละคำว่า “ฉันไม่ทำงานให้กับเจ้านายไร้หัวใจ“

เฉินเฟยเยาะเย้ยและพูดว่า “งั้นคุณก็บอกว่าเจ้านายปัจจุบันของคุณเก่งงั้นเหรอ？“

ขณะที่เย่ซิงเฉินนึกถึงภาพของลู่ซื่อติงในใจ เธอลังเลว่าจะประเมินเขาอย่างไร จู่ๆ เสียงแห่งความสุขก็ดังขึ้นในความคิดของเธอ

“เฉินเฟย！”

เย่ซิงเฉินหันกลับไปมองและเห็นชายคนหนึ่งในชุดหรูหราเดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้ม เบื้องหลังชายคนนี้กลับกลายเป็นคนที่เธอเพิ่งเจอในวันนั้น

เธอพึมพำด้วยความประหลาดใจ “คุณลู่？” -