ซ่อนรักซ่อนรอยแค้น

เสียงฝนตกกระทบสังกระสีหลังคาบ้านเช่าหลังเก่าดังเปาะแปะๆ ข้างในบ้านชั้นบนยังมีสองผัวเมียข้าวใหม่ปลามันพึ่งจะพากันไปจดทะเบียนสมรสเมื่อสองอาทิตย์ก่อนโน้น..เสียงฟ้าร้องครวญครางดังน่ากลัวอยู่ภายนอกผสมลมฝนพัดเอาละอองมากระทบบานประตูหน้าต่างเสียงดังกึกกัก..กึกกัก นั่นไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มร่างใหญ่โตกับหญิงสาวร่างแน่งน้อยเป็นกังวลแต่อย่างใดพวกเขาทั้งสองนอนกกกอดเคลียคลอต่างแลกความสุขล้นใจให้กันอยู่บนที่นอนหนานุ่มปูติดพื้นไม้บ้านเช่าชานเมืองแถวจังหวัดนครปฐมหลังนี้อาจจะไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากนักแต่นั่นไม่ใช่จุดสำคัญสำหรับพวกเขาเลย ความรักที่พวกเขามีให้กัน ถึงแม้อายุจะห่างกันมากถึงสิบสามปีแต่นั่นใช่จุดสำคัญที่เขาทั้งสองจะแคร์สองหนุ่มสาวต่างวัยพร้อมที่จะก้าวเดินไปด้วยกันและจะช่วยกันสร้างรากฐานของชีวิต สร้างครอบครัวเพื่อหนีความจนให้กลายเป็นครอบครัวออกหน้าออกตาทางสังคมกลุ่มเล็กๆ

“พิ..พี่..เดะ..เดชขา” เสียงใสสั่นไหวร่างบางไร้อาภรณ์แดงเถือกพยายามซุกตัวนอนคว่ำหน้าหนีคนตัวใหญ่ที่ไม่ยอมหยุดเล่นงานเธอ..นุสบายื่นมือดึงเอาผ้าห่มผืนหนามาปกปิดร่างกายที่มีสามีคอยแต่จะใช้เรียวปากเชยชม

“ค..ครับ” คนหน้ามึนไม่ยอมหยุดที่จะกินเมียส่งเสียงคำรามครางอยู่ในลำคอ เขาคืบคลานมุดเข้าผ้าห่มตั้งแต่ปลายเท้าเลื้อยเป็นตัวงูโถมทับร่างน้อย ใช้เรียวปากไต่สัมผัสเป็นตัวปูตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าชิมผิวหอมตามสะโพกงอนงามขึ้นไปตามร่องแผ่นหลังบาง

“พอได้แล้ว..นุชช้ำไปหมดทั้งตัวแล้วนะคะ” ซุกใบหน้าร้อนผ่าวลงบนหมอนหลบหลีกใบหน้าคมสันที่เอาแต่ไซ้เม้มตามลำคอระหงด้านหลัง

“นุชจ๋า..จะห้ามพี่ทำไมล่ะครับเป็นเมียพี่ถูกต้องตามกฎหมายทั้งพฤตินัยและนิตินัยแล้วนะครับต้องทำตามใจผัวสิครับ” กระซิบเสียงแหบห้าวพร้อมทั้งเม้มกัดติ่งหูน้อยด้านหลังแล้วรั้งให้นุสบานอนหงาย ก่อนจะขึ้นเกยทับร่างน้อย

“จะไม่ยอมให้นุชได้พักเลยเหรอคะนี่ก็เช้าแล้ว” เรียวมือสวยทั้งสองข้างยกขึ้นดันใบหน้าของสามีออกจากช่วงลำคอ ใบหน้าหวานแดงระเรื่อหันไปมองบานประตูหน้าต่างที่กระทบกันเสียงดังกึกกึก

“เช้าที่ไหนครับดูสิยังมืดอยู่เลย..มามะ..มานอนซบอกพี่เสียดีๆ” อัครเดชอมยิ้มกวนๆ เขาจับมือทั้งสองข้างของเมียที่เอาแต่ผลักดันออกจากใบหน้าเรียวมือใหญ่จับข้อมือน้อยด้วยมือข้างเดียวแล้วยกขึ้นกดไว้เหนือศีรษะ

“ไม่นอนแล้วค่ะ..นุชจะลงไปทำกับข้าวเตรียมไว้ใส่บาตรทำบุญให้ยายคะ” ดวงหน้าหวานสลดลงเล็กน้อยยามนึกถึงยายผู้ล่วงลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน..นุสบาไม่เหลือใครอีกแล้วในชีวิตนอกจากอัครเดชชายคนรักที่ไม่เคยทอดทิ้งเธอให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว ชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าสามีได้ทำตามคำขอของยายที่ฝากฝังเธอไว้กับเขาเป็นอย่างดี หญิงสาวไม่อยากจะให้สามีเห็นน้ำตาจึงกะพริบเปลือกตาหลายครั้งแล้วเอียงหน้าหนีดวงตากลมโตมองสิ่งแวดล้อมภายนอกผ่านช่องบานประตูหน้าต่าง

“จะทำให้เสียเวลาทำไมครับเดี๋ยวพี่ขับมอเตอร์ไซค์ออกไปซื้อแกงถุงปากซอยให้ก็ได้” คนตัวหนากำลังหลงใหลในกลิ่นกายสาบสาว เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าเมียกำลังร้องไห้ใบหน้าคมสันยังยังวนเวียนใช้ริมฝีปากหนากระซิบชิดผิวหอมและยังตอดเล็กตอดน้อยไปตามเรียวคางมนไล่เล็มลงต่ำไซ้ซอกคอระหงเลื้อยลงร่องอกอวบที่กระเพื่อมขึ้นลงเพราะสะท้านสัมผัสของสามีที่มีชันเชิงรู้ว่าตรงไหนเจ้าหล่อนชอบไม่ชอบ

“ไม่เอาค่ะ..นุชอยากทำอาหารไม่อยากให้ยายได้กินแกงถุง พี่เดชก็ต้องเตรียมตัวไปทำงานได้แล้วนะ นี่เราสองคนหยุดงานมาหลายวันแล้ว” ร่างน้อยดิ้นรนออกจากร่างโต เธอผลักคนตัวโตให้นอนหงายแล้วรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มไม่อยากให้สามีเป็นกังวล ร่างน้อยรีบลุกนั่งหยิบเสื้อเชิ้ตของสามีที่อยู่ปลายที่นอนมาสวมใส่ปกปิดร่างกายที่คนเจ้าเล่ห์เอาแต่จ้องมอง

“นุชลาออกจากงานมาเป็นแม่บ้านให้พี่ได้ไหมครับ” คนชีเปลือยนอนตะแคงข้างเข้าหาหญิงสาว ข้อศอกหนายันที่นอนยกมือค้ำศีรษะไว้ส่วนอีกข้างก็ยื่นเข้าไปสะกิดเขี่ยแผ่นหลังเนียนนุ่มนิ้วชี้ใหญ่เกี่ยวพันเส้นผมดำขำยาวเหยียดถึงเอวคอดเล่น

“พี่เดชขา..อย่าให้นุชลาออกเลยนะคะ นุชอยากทำงานช่วยพี่เดช” ผิวบางร้อนวูบวาวเพราะรู้สึกถึงความเร่าร้อนของปลายนิ้วใหญ่ที่คอยแต่จะกรีดสัมผัสรวมทั้งแววตาทอประกายแสงร้อนแรงมองร่างเธออยู่..นุสบาไม่กล้าที่จะหันหลังไปมองคนหน้ามึน เธอเอาแต่ก้มหน้ามองมือของตัวเองที่สั่นระริกรีบเร่งติดกระดุมเสื้อ

“นุชไม่จำเป็นต้องมาช่วยพี่หาเงิน พี่อยากให้นุชสบาย พี่จะทำงานเก็บเงินสร้างฐานะของเราซื้อบ้านหลังใหญ่สักหลัง มีกิจการรับเหมาก่อสร้างเป็นของตัวเอง พี่จะทำให้นุชมีความสุขรวมทั้งลูกของเราด้วย” พยุงตัวลุกนั่งพร้อมทั้งขยับตัวเข้าไปนั่งซ้อนอยู่ด้านหลังของเมียแล้วยกหัวเข่าขึ้นข้างหนึ่ง มือเรียวใหญ่สอดเข้าช่วงเอวคอดยื่นไปด้านหน้าใช้ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้สัมผัสผิวหน้าท้องแบนราบ กดเรียวปากลงบนกระหม่อมบางกระซิบเสียงแหบห้าวว่าอยากมีลูก

“ถ้าอยากมีลูกก็ต้องช่วยกันสร้างฐาน พี่เดชให้นุชช่วยพี่ทำงานเก็บเงินนะคะลูกเราเกิดมาจะไม่ต้องลำบากเหมือนเราไงค่ะ” ใบหน้างามก้มมองมือหนาที่ยังลูบคลำที่ผิวหน้าท้อง แผ่นหลังบางแนนชิดอกแกร่งแล้วแหงนใบหน้าแดงระเรื่อมองปลายคางของสามี

“แต่พี่ไม่อยากให้เมียพี่ต้องลำบากนี่ครับ พี่อยากให้นุชอยู่บ้านเฉยๆ รู้ไหมครับพี่อยากเห็นหน้านุชเป็นคนแรกเวลาพี่กลับมาจากทำงานเห็นนุชยืนรอพี่ที่หน้าบ้าน” คนหน้าหล่อโน้มหน้าเข้าหาแล้วแตะริมฝีปากลงบนเรียวปากนุ่มนิ่มแดงระเรื่อบวมเจ่อเป็นเพราะน้ำมือของเขาเอง

“งานที่นุชทำก็ไม่ได้หนักอะไรนี่คะแค่ช่วยหมอ ช่วยนางพยาบาลจัดยาทำโน่นทำนี่ไม่ได้หนักอะไรเสียหน่อย” ดวงหน้ารูปไข่เอียงอายจนแดงอมชมพู เธอยกมือขึ้นดันคางหนาออกแล้วรีบก้มหน้าหนีจากการสัมผัสอันเร่าร้อนแต่แฝงความนุ่มนวล

“โอเคครับ พี่ให้นุชทำแค่ปีเดียว ครบกำหนดเตรียมเขียนใบลาออกเลยนะครับ” ใบหน้าคมคายก้มลงกดเรียวปากลงบนหัวไหล่บางด้านหลังอย่างแผ่วเบานุ่มนวล..อัครเดชเหลือบสายตาอันเก็บกดมองสิ่งของในห้องพักด้วยความจนที่เขาเผชิญมาตั้งแต่เล็กอาศัยศาลาวัดเป็นที่ซุกหัวนอนและข้าวก้นบาตรหลวงตาชุบเลี้ยงมาตั้งแต่เกิด เจ็บร้าวหัวใจไปทั้งดวงเมื่อก้มมองหน้าเมียที่ต้องพาเธอมาลำบากไปกับเขาด้วย