ดั่งเชื้อไฟในเพลิงพิศวาส
ตอน 1
ร่างสูงเปรียวเกือบสองเมตรที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นเปี๊ยะด้วยรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ แบบที่สาวๆ เห็นจะต้องตะลึงอึ้งจนแทบลืมหายใจกันเลยทีเดียว ใบหน้าคมคร้ามดุดัน ที่มีคิ้วคางจมูกปากและดวงตาประกอบกันทำให้เขากลายเป็นบุรุษที่หล่อสุดๆ ในสามโลกเลยก็ว่าได้ ผู้ชายที่เกิดมามีหน้าตาเป็นอาวุธพิชิตใจสาวๆ แทนที่จะยิ้มกริ่มอย่างมีความสุข แต่ทว่าบัดนี้ดวงตาสีบรั่นดีที่เคยทำให้สตรีเพศมึนเมากลับฉาบไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้น
‘ผู้หญิงทุกคนมันก็เหมือนกันหมด มารยา! หน้าเงิน!’
เจ้าของใบหน้าคมคร้ามบาดจิตบาดใจกำลังนึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาทุ่มเทใจให้หล่อนด้วยจิตใจที่เคียดแค้นรุนแรง พีรดาช่างเป็นผู้หญิงที่สวยงาม งามทั้งจิตใจและใบหน้า เป็นนางแบบสาวที่สวยเซ็กซีไร้ที่ติ บทรักของหล่อนก็ร้อนแรงและประทับใจเขามากกว่าผู้หญิงทุกคนที่เคยคบมา นอกจากนางแบบสาวจะมีเสน่ห์ที่รูปร่างหน้าตาแล้ว หล่อนยังมีเสน่ห์ปลายจวักอีกต่างหาก นับว่าผู้หญิงอย่างพีรดาเหมาะที่สุดแล้วที่จะเป็นเจ้าสาวของเขา แต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะดูผู้หญิงคนนี้ผิดไป
ไอรอนไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตนเองโดนสวมเขามาโดยตลอด เพราะคิดว่าคนรักของตนเองใสซื่อเป็นคนดีแม้ว่าหล่อนจะเคยผ่านมือชายมาแล้วก็ตาม แต่เขาก็ไม่เคยถือสาและเชื่อใจนางแบบสาวมาโดยตลอด จนกระทั่งถึงวันที่ชายหนุ่มคิดว่าเขาควรจะหยุดความเจ้าชู้ของตนเองลงเสียที เขาอยากมีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนครอบครัวของพี่ชายบ้าง แต่สิ่งที่เขาคิดก็พังทลายลงไปในชั่วพริบตา เมื่อผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นมาประกาศต่อหน้าต่อตาเขาว่าหล่อนกำลังจะแต่งงาน!
‘สารเลว!’
เจ้าของร่างสูงที่เปลือยท่อนบนโชว์กล้ามเนื้อท้องที่เป็นลอนลูกสวยงามกำมือเข้าหากันแน่น ขบกรามเข้าหากันจนเป็นสันนูนเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ ชายหนุ่มรู้สึกโกรธแค้นหญิงโฉดชายชั่วคู่นั้นมากพอๆ กับที่เขากำลังโกรธแค้นตัวเองที่ถูกหลอก มันน่าเจ็บใจนัก! และภายหลังไอรอนก็รู้เหตุผลว่าทำไมพีรดาถึงได้เลิกกับเขาแล้วไปกับแต่งงานกับไอ้หมอนั่น เพราะว่ามันรวยมากนั่นเอง
ความโกรธแค้นชิงชังฉายชัดออกมาทางแววตา ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใดจิตใจที่ฝังจำกับความเจ็บแค้นก็ยังไม่มีวันจางหาย นึกถึงภาพในวันนั้นคราใดจิตใจมันก็ร้อนรุ่มเต็มไปด้วยเพลิงอาฆาตทุกครั้งไป เขาต้องกลายเป็นคนจิตใจด้านชาไม่เปิดใจรับผู้หญิงคนไหนเข้ามาครอบครองหัวใจของตนเองได้ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขาเลิกสนใจใยดีมารยาหญิงที่พวกเธอพยายามแสดงออกมาว่าชอบเขา เพราะทุกครั้งที่พวกผู้หญิงเอ่ยบอกว่าชอบเขา รักเขา ภาพความทรงจำเหล่านั้นที่พีรดาเคยทำไว้ในอดีตก็ผุดขึ้นมาในมโนทุกที
“ไอรอนคะ คุณมีเรื่องสำคัญอะไรหรือคะ ถึงได้นัดรดามาคุยที่นี่”
“เรื่องของเราไงรดา คือผมคิดว่า...” คนที่กำลังเรียบเรียงคำพูดที่จะขอสาวเจ้าแต่งงานยังคงอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่กล้าที่จะเอ่ยประโยคที่ซ้อมมาทั้งคืนสักที และพีรดาก็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูแล้วมองไปรอบๆ เหมือนกับนัดใครไว้อีกคน
“มีอะไรก็รีบพูดมาสิคะ รดาจะได้พูดเรื่องสำคัญของรดาบ้าง ที่จริงรดาตั้งใจจะบอกคุณพรุ่งนี้ แต่ไหนๆ วันนี้เราก็เจอกันแล้ว รดาเลยคิดว่าบอกคุณไปเลยดีกว่า” ใบหน้าของพีรดาไม่ได้ดูเดือดเนื้อร้อนใจเลยสักนิดที่จะพูดเรื่องสำคัญของหล่อน
“ถ้าอย่างนั้นรดาพูดเรื่องสำคัญของรดาก่อนก็ได้ครับ” ไอรอนยังคงยิ้มแต่รอยยิ้มของเขาก็ต้องหุบลงฉับพลันเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นผู้ชายหล่อล่ำใบหน้าออกไปทางตะวันตกเช่นเดียวกับเขากำลังเดินตรงมายังที่หล่อนกับเขานั่งอยู่
“ไฮ่ดาร์ลิง ผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนคุณหรือ” หนุ่มผมสีน้ำตาลบรอนซ์ก้มลงถามนางแบบสาวตรงข้างแก้มของหล่อนอย่างสนิทสนมด้วยภาษาอังกฤษ พีรดาหันมายิ้มให้หนุ่มชาติตะวันตกผู้มาใหม่ด้วยสายตาหวานเยิ้ม ก่อนจะหันมายิ้มให้ไอรอน
“ใช่ค่ะดาร์ลิง นี่คือมิสเตอร์ไอรอนเพื่อนสนิทของดาด้าค่ะ” หล่อนแทนชื่อเล่นใหม่กับแฟนใหม่ของตนเองเสร็จสรรพอย่างชินปาก และคำตอบแนะนำของนางแบบสาวก็ทำให้ไอรอนชาดิกไปทั้งตัว ‘หล่อนเรียกผู้ชายคนนั้นว่าที่รัก’
“ไอรอนคะ นี่คาเลสคนรักของรดาค่ะ เรากำลังจะแต่งงานกันเดือนหน้าที่อิตาลี รดาเชิญคุณด้วยนะคะ” ไอรอนไม่คิดเลยว่าผู้หญิงอย่างพีรดาจะใจร้ายใจดำกับเขามากถึงขนาดนี้ หล่อนแนะนำคนรักใหม่ที่กำลังจะแต่งงานด้วยเร็วๆ นี้ด้วยใบหน้าใสซื่อไร้ความระอายแก่ใจโดยสิ้นเชิง
‘นี่หล่อนไม่คิดบ้างหรือว่า เขาจะรู้สึกอย่างไรที่ได้ยินหล่อนพูดแบบนั้น’
“เพราะอะไรหรือรดา คุณถึงได้ใจร้ายกับผมนัก”
นางแบบสาวฝืนยิ้มเศร้าๆ ก่อนจะตอบอย่างดัดจริตว่า
“รดาเสียใจนะคะไอรอน แต่รดาทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวค่ะ คุณคงเข้าใจนะคะ รดารักคุณคนเดียว แต่รดาจำเป็นต้องเลือกเขาเพราะรดาต้องการช่วยเหลือธุรกิจของพ่อ ยกโทษให้รดาด้วยนะคะ” คำพูดแสนหวานที่เคลือบยาพิษไว้ที่ปลายลิ้นกำลังพ่นคำลวงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามกลั่นมันออกราวกับนางร้ายมืออาชีพในละครที่ตั้งใจจะพูดเอาดีเข้าตัวแล้วต้องการให้คนอื่นเห็นใจ
“ผมไม่มีวันยกโทษให้ เด็ดขาด!” คนที่กำลังเจ็บแค้นพูดลอดไรฟันออกมาเบาๆ แต่คนฟังก็ได้ยินอย่างชัดเจน พีรดาปั้นสีหน้าไม่ถูกเล็กน้อย ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนควงแขนแฟนหนุ่มหล่อล่ำแล้วขอตัวจากไป ปล่อยให้คนอกหักนั่งจมปลักกับความผิดหวังรุนแรงราวกับฟ้าผ่าลงมากลางใจอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
ข่าวบันเทิงเมื่อเดือนที่แล้ว ทำให้ไอรอนตัดสินใจที่จะชำระแค้นกับนางแบบสาวแพศยาหน้าเงินอย่างพีรดาเสียที อีกประมาณสองอาทิตย์หญิงแพศยาจอมมารยาหน้าเงินนั่นก็จะเดินทางกลับมาจากอิตาลีในฐานะม่ายสาวพราวเสน่ห์ และชายหนุ่มเชื่อว่าทันทีที่เขาเปิดเผยตัวเองว่าไม่ใช่ผู้ชายจนๆ กระจอกงอกง่อยเหมือนเมื่อก่อน ผู้หญิงหิวเงินคนนี้จะต้องอยากกลับมาขอคืนดีกับเขาแน่ๆ
ตอนนี้ชายหนุ่มยังคิดแผนการที่จะแก้แค้นเอาคืนนางแบบสาวไม่ออก รู้แค่ว่าเขาจะต้องหาวิธีที่จะทำให้ผู้หญิงหน้าเงินเลือดเย็นคนนั้นได้รับความเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าที่หล่อนเคยทำไว้กับเขาแน่นอน ดวงตาสีบรั่นดีวาวโรจน์ขึ้นอย่างน่ากลัว ใบหน้าคมคร้ามที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรยามนี้ดูเหี้ยมเกรียมน่ากลัวอย่างกับใบหน้าของอสูรร้ายก็ไม่ปาน
วันนี้ ล้านนา พาเลซ บีบีไอ โฮเต็ล จะมีการประกาศผลพนักงานดีเด่นแห่งปีจำนวนสิบคน และสิบคนนี้นอกจากจะได้รับโบนัสพิเศษยังมีสิทธิ์จับรางวัลพิเศษถึงสี่รางวัลอีกด้วย และรางวัลที่สาวน้อยนามว่าอัญชันต้องการมากที่สุด ก็คือรางวัลที่สาม พ็อกเก็ตมันนี่หนึ่งแสนบาทพร้อมกับตั๋วเข้าชมงานในเทศกาลคาร์นิวัล ที่เวนิส ประเทศอิตาลีเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน ซึ่งรางวัลที่สามหนึ่งรางวัลสามารถพาเพื่อนไปด้วยได้หนึ่งคน
และวันพรุ่งนี้ ทางโรงแรมก็จะเนรมิตให้ห้องแกรนด์บอลรูมสุดหรูเป็นเมืองเวนิสขนาดย่อมเพื่อฉลองต้อนรับงานคาร์นิวัลล่วงหน้าก่อนที่จะไปเที่ยวงานสวมหน้ากากที่เวนิส ประเทศอิตาลีในเดือนหน้าที่จะถึงนี้ ในงานสวมหน้ากากคืนพรุ่งนี้ทางโรงแรมจะจัดให้มีการเต้นรำ พร้อมกับดินเนอร์สุดหรูที่จำลองให้เหมือนกับอยู่เวนิส ทุกคนที่มาร่วมงานจะต้องแต่งกายด้วยชุดแฟนตาซีพร้อมทั้งสวมหน้ากากทุกคน และที่พิเศษยิ่งไปกว่านั้นก็คือ คืนพรุ่งนี้พนักงานทุกคนจะได้รู้จักกับเจ้าของโรงแรมที่ยังไม่เคยมีพนักงานคนไหนเคยเห็นหน้าค่าตาเขามาก่อน แต่ทุกคนได้ยินข่าวลือแค่เพียงว่าเขาคือซีอีโอหนุ่มที่ทั้งหล่อ รวยเข้าขั้นอภิมหาเศรษฐีแล้วก็ยังโสดอีกด้วย
สาวๆ หลายคนในออฟฟิศต่างก็ใฝ่ฝันอยากเจอและอยากรู้จักกับมหาเศรษฐีหนุ่มที่ทั้งหล่อและทั้งโสด แต่สำหรับอัญชันเธอไม่ได้สนใจหรอกว่าใครคือเจ้าของโรงแรมใหญ่โตแห่งนี้ เพราะยอดชายในดวงใจที่เธอแอบรักเขามาถึงสามปีเต็มต่างหากคือคนที่เธอสนใจมากที่สุด ไอรอน ทำงานอยู่ในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ดูแลแขกพิเศษ เป็นพนักงานรีเซฟชั่นเช่นเดียวกับเธอ เขาคือผู้ชายคนเดียวที่หญิงสาวคิดถึงทุกลมหายใจเข้าออก ไม่ว่าจะยามหลับหรือยามตื่นก็มักจะมีใบหน้าหล่อคร้ามบาดใจของเขามาลอยอยู่ตรงหน้าทุกคืนวัน
และวันนี้อัญชันก็ได้ไปบนบานศาลกล่าวกับเจ้าที่เจ้าทางไว้ว่าถ้าหากเธอจับฉลากได้รางวัลที่สาม เธอจะแก้บนด้วยการเข้าไปสารภาพรักกับไอรอนในงานรื่นเริงคืนพรุ่งนี้ พร้อมทั้งชวนเขาไปเที่ยวเทศกาลคาร์นิวัลที่เวนิสด้วยกัน
อัญชันทำงานอยู่ในแผนกเดียวกันกับไอรอนมานานถึงสามปีเต็ม แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยกันหรอก สาวน้อยช่างฝันคงได้แต่แอบมองหน้าชายหนุ่มอยู่ห่างๆ ยามที่เขาเผลอเท่านั้น ไอรอนเป็นผู้ชายที่ทำงานเก่งมาก เขาสามารถเปลี่ยนความไม่พอใจและคำตำหนิของลูกค้าเป็นคำชมได้เสมอ และปัญหาที่เจอในส่วนของฟร้อนท์ (Front) ไม่เคยไปถึงผู้จัดการใหญ่หรือผู้บริหารระดับสูงของโรงแรมเลยแม้แต่ครั้งเดียว
สาวน้อยจดรายละเอียดข้อมูลส่วนตัวเกือบทุกอย่างของชายหนุ่มในดวงใจไว้อย่างละเอียด อาทิเช่น อาหารที่เขาชอบทาน กลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้ วันเดือนปีเกิดของเขา และรายละเอียดปลีกย่อยอีกมากมายที่อัญชันจดบันทึกไว้ในสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ของเธอ มีเพียงที่อยู่ของเขาเท่านั้นที่อัญชันไม่รู้ว่าชายหนุ่มพักอยู่ที่ไหน แต่มาวันนี้หญิงสาวไม่จำเป็นต้องไปเปิดดูสมุดบันทึกเก่าๆ เล่มนั้นอีกแล้ว เพราะทุกอย่างเกี่ยวกับไอรอน ได้ถูกเมมไว้ในสมองน้อยๆ ที่ไม่เคยลืมชื่อผู้ชายคนนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว
อัญชัน แคชเชียร์สาว เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ยังโสดอยู่ในแผนกถ้าไม่นับเจ๊พอลลี่สาวประเภทสองที่ยังไม่คิดลงเอยกับผู้ชายคนไหน วันนี้เป็นวันหยุดแต่หญิงสาวต้องมาทำโอที ร่างเพรียวบางอยู่ในชุดพนักงานโรงแรมเรียบร้อยสีหวาน ที่ตัวเสื้อสวมมิดชิดปิดต้นคอระหง ตัวกระโปรงก็ยาวเลยเข่าเล็กน้อยราวกับสาวทึนทึกอย่างที่พวงผกาเคยวิจารณ์หลายครั้ง ผมสีน้ำตาลเข้มเป็นลอนใหญ่ฟูฟ่องล้อมรอบใบหน้าเรียวรูปไข่นวลผ่องที่ไม่มีการแต่งแต้มสีสันลงบนใบหน้าแม้แต่เฉดสีเดียว เมื่อบวกเข้ากับแว่นสายตากรอบดำขนาดเบ้อเริ่ม ยิ่งเน้นให้แคชเชียร์สาวที่อายุเพียง 24 ปีดูเฉิ่มและเชยในสายตาของใครหลายคนที่ได้พบเห็น
เจ้าของร่างเพรียวสมส่วนยืนมองตึกสูงตระหง่านตรงหน้า ด้วยหัวใจที่กำลังเต้นระทึกเพราะความตื่นเต้นที่จะได้เห็นรายชื่อผู้โชคดีที่ได้รับคัดเลือกเป็นพนักงานดีเด่นประจำปีของโรงแรม พนักงานของ ล้านนา พาเลซ บีบีไอ โฮเต็ล มีตั้งหลายแผนก แต่ละแผนกก็มีตั้งหลายตำแหน่ง รวมแล้วก็คงมีจำนวนพนักงานเป็นร้อย แต่จะมีผู้โชคดีเพียงสิบคนเท่านั้นที่ได้รับคัดเลือก
‘สาธุ ขอให้ลูกช้างได้รับรางวัลที่สามทีเถอะ’
หญิงสาวจอมเพ้อฝันยกมือไหว้ศาลพระภูมิของโรงแรมก่อนจะเดินเข้าไปในตึกสูงระฟ้าด้วยความหวังอันสูงลิบ ก่อนจะเดินไปดูที่บอร์ดประกาศข่าวของแผนกต้อนรับ ซึ่งมีพนักงานที่มาทำโอทีหลายคนพากันมุงดูรายชื่อพนักงานดีเด่น ทุกคนต่างก็ชะเง้อชะแง้มองหาชื่อของตนเองว่ามีหรือไม่
“ยัยอัญ! ฉันดีใจด้วยนะที่แกได้รับเลือกเป็นพนักงานดีเด่นประจำปี” พวงผกาเพื่อนรักสุดเลิฟของอัญชันนั่นเองที่ตะโกนออกมาจากฝูงชนที่เบียดเสียดกันดูรายชื่อผู้โชคดีที่หน้าบอร์ด พวงผกาเป็นโอเปอเรเตอร์สาวที่ทำงานขยันขันแข็งไม่แพ้แคชเชียร์สาวอย่างอัญชันเช่นกัน
“กรี๊ด! จริงหรืออิ๋ว” อัญชันหวีดร้องออกมาด้วยความดีอกดีใจสุดขีด กระโดดโลดเต้นราวกับเด็กได้ของขวัญที่ถูกใจ ร่างเพรียวบางสวมกอดเพื่อนรักด้วยอาการลิงโลด ก่อนจะหยุดนิ่งถามพวงผกาว่ามีใครอีกบ้างที่ได้รับคัดเลือกเป็นพนักงานดีเด่นเหมือนกับเธอ
คุณอาจจะชอบ
