ทะลุมิติมาพบรักพระรอง
ตอน 2
“ผมไม่เข้าใจ ทำไมเราต้องรับผิดชอบ ผมไม่ได้ทำอะไรซูหนี่ว์แม้แต่ปลายเล็บแม่ไม่เห็นหรือไงว่าเธอกำลังเล่นละครตบตาพวกเรา”
เมื่อออกมาจากบ้านของตระกูลซูแล้วจางหย่งก็พูดกับแม่ตนเองทันที เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องไปรับผิดชอบทั้งที่มันสามารถพิสูจน์ได้ว่าเขาไม่ได้ขืนใจซูหนี่ว์ และคิดจะไม่แต่งงานหรือหมั้นหมายอะไรกับคนในตระกูลซูทั้งนั้น
“นี่แกจะบ้าเหรอ แกคิดได้ยังไงที่จะไปปฏิเสธตระกูลซูต่อให้แกจะรักหรือไม่รัก แกก็ต้องแต่งงานกับซูหนี่ว์ เวลานี้มีแค่การแต่งงานกับเธอถึงจะเรียกหุ้นทั้งหมดกลับคืนมาได้บริษัทเรากำลังแย่ แกอย่าเอาแต่ใจนักเลยให้ลี่เซียนเป็นเมียเก็บลับๆ ไป ฉันจะไม่ห้ามถ้าแกอยากคบ แต่แกจะต้องไม่เอาเธอมาเป็นเมียหลัก เวลานี้แกต้องเลือกครอบครัวก่อน เข้าใจใช่ไหม”
ถิงถิงกล่าวกับลูกชาย จางหย่งได้แต่กำหมัดแน่นหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้ นี่เขาจะต้องแต่งงานกับซูหนี่ว์จริงๆ น่ะหรือ เขาจะไม่ได้ใช้ชีวิตกับลี่เซียนแล้วใช่ไหม
“แต่ผมไม่ได้รักเธอ ผมไม่ได้รัก แม่ได้ยินไหมว่าผมไม่ได้รักเธอ!” ร่างสูงยังคงยืนกราน
“ฉันได้ยินแล้ว! จางหย่งตั้งแต่เล็กจนโตซูหนี่ว์หลงรักแกมาตลอด ต้นตระกูลของเธอก็ร่ำรวยใหญ่คับฟ้า พ่อกับแม่ลืมตาอ้าปากได้อีกครั้งก็เพราะตระกูลซู ถือซะว่าแกทำเพื่อบริษัทเถอะนะ ฉันรู้ว่าลี่เซียนก็มีดีไม่ต่างกันหรอก แต่มันไม่พอ ครอบครัวของเธอช่วยอะไรเราไม่ได้มีแค่คนในตระกูลซูเท่านั้น จำไว้แกต้องทำเพื่อทดแทนบุญคุณ”
ถิงถิงเอาเรื่องบุญคุณมาอ้าง เธออยากให้ลูกชายเป็นทองแผ่นเดียวกันกับตระกูลซู ผลผลิตและเม็ดเงินจำนวนมหาศาล ก็จะไหลเวียนอยู่แค่พวกเขาแม้ลี่เซียนจะร่ำรวยเช่นกัน แต่มันก็เทียบเท่ากับตระกูลที่ร่ำรวยมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษไม่ได้อยู่ดี เสียงมือถือของจางหย่งดังขึ้นพร้อมกับโชว์เบอร์ที่หน้าจอ มันเป็นสายมาจากซูหนี่ว์ ร่างสูงกดรับสายเจ้าหล่อนทันทีหลังจากที่ถิงถิงเดินออกไปแล้ว เขากัดฟันพูดกับซูหนี่ว์อย่างขมขื่น
“ซูหนี่ว์ เธอมันปีศาจ เธอต้องการอะไรกันแน่”
“ชู่ว จางหย่งพี่อย่าพูดแบบนี้กับฉันสิคะฉันเสียใจนะ สิ่งที่ฉันต้องการก็คือพี่ไง ทำไมเข้าใจอะไรยากจัง ทุกอย่างที่ฉันทำล้วนแล้วแต่ทำเพราะรักพี่ทั้งนั้น”
“หึ! รัก? ถ้าเธอรักฉันจริงๆ เธอต้องปล่อยให้ฉันได้รักกับคนที่รักสิ ไม่ใช่มาผูกติดฉันไว้กับเท้าของเธอ”
“ฮึๆๆ คงจะไม่ได้หรอกค่ะ พี่รักคนที่ฉันเกลียด ฉันจะไม่ยอมให้พี่กับมันได้สมหวังกัน ลี่เซียนเกิดมายังไงพี่ก็รู้ เธอแย่งทุกอย่างไปจากซานซาน ฉะนั้นสิ่งที่ลี่เซียนรักฉันจะแย่งทุกอย่างมาให้หมด! พี่กับลี่เซียนจะไม่มีวันได้รักกัน ไม่มีวัน แล้วเจอกันนะคะ ว่าที่คุณสามี หึ!”
“ซูหนี่ว์!”
สายถูกตัดไปแค่นั้นจางหย่งได้แต่ตะโกนเรียกชื่อเธอดังก้องอยู่หน้าบ้าน ความรักที่เขาบ่มเพาะมากับลี่เซียนถูกซูหนี่ว์พังทลายจนย่อยยับ เธอใช้วิธีเข้าหาลี่เซียนในคราบเพื่อนสาวที่แสนดีแล้วแอบใช้ความใจดีและอ่อนโยนของลี่เซียนทำร้ายตัวลี่เซียนเอง เขามองออกตั้งแต่ทีแรกแต่เพราะซูหนี่ว์เล่นละครเก่งลี่เซียนจึงตกหลุมพราง
“จางหย่ง ทำไมพี่ถึงรักแต่ลี่เซียน ฉันเองก็มีดีไม่แพ้มัน หรืออาจจะมากกว่ามันด้วยซ้ำ แต่ทำไม พี่ถึงไม่เคยเห็นค่าฉันเลย ฉันอยู่เบื้องหลังความสำเร็จของพี่ทุกอย่าง ลี่เซียนมันคนมาทีหลังแท้ๆ แต่ทำไม..ทำไมต้องเป็นมันที่ได้หัวใจพี่ ทำไม!”
ข้าวของที่อยู่บนโต๊ะกระจัดกระจายเต็มพื้นห้อง เธอโกรธแค้นลี่เซียนที่แย่งจางหย่งไปจากเธอ ซูหนี่ว์นั้นแอบรักจางหย่งมาตั้งแต่เด็กๆ เธอเป็นคนที่ขี้เกียจเรียน รักความสบายแต่จางหย่งเป็นคนขยันเรียนเก่ง เธอจึงพยายามผลักดันตัวเองเพื่อเข้าเรียนในห้องที่มีแต่นักเรียนหัวกะทิให้ได้ เพราะจางหย่งก็คือหนึ่งในนักเรียนหัวกะทิเหล่านั้น เพื่อที่เธอ จะได้มองหน้าเขาทุกวัน
ไม่ว่าจางหย่งจะเรียนที่ไหนเธอก็ติดตามเขาไปทุกที่ ซึ่งในตอนนั้นเขาเอ็นดูเธอมากทำให้ซูหนี่ว์คิดเข้าข้างตัวเองว่าจางหย่งมีใจให้ แต่หลังจากซูเซียวเสียไปลี่เซียนก็เข้ามาในชีวิตของจางหย่งและเริ่มแย่งความรักความเอ็นดูที่จางหย่งมีต่อเธอไปทีละน้อยจนไม่เหลืออะไรเลย
“จางหย่ง ต่อให้พี่จะรักฉันหรือไม่ ฉันไม่สน ขอแค่ได้ตัวพี่มาสักวันพี่ก็ต้องรักฉัน ฉันจะทำให้พี่กลับมาเป็นพี่จางหย่งคนเดิมของฉันให้ได้”
มือบางกำรูปถ่ายที่อยู่ในมือจนมันยับยู่ยี่ ภาพนี้เธอเพิ่งถ่ายร่วมเฟรมกับลี่เซียนและจางหย่งในวันครบรอบวันเกิดของเขา แม้เธอจะยืนอยู่ตรงกลาง แต่ก็รู้สึกได้ว่าทั้งสองแอบส่งความหวานให้แก่กัน ซูหนี่ว์ได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนยิ้มให้กล้องแม้ภายในใจจะร้อนระอุอยู่ก็ตาม
คืนวันเกิดของจางหย่ง
“เกลียดนังนั่นนัก! ดูสิมันยั่วยวนพี่จางหย่งแค่ไหน”
ซูหนี่ว์เดินมานั่งกระแทกก้นกับโซฟาหรูนั่งมองดูจางหย่งกับลี่เซียนพลอดรักกันหวานชื่น ตั้งแต่ชายหนุ่มเปิดตัวว่าเธอคือแฟนสาวและกำลังคบหาดูใจกันอยู่ จางหย่งก็พาลี่เซียนออกงานเปิดตัวทุกที่เพื่อประกาศให้โลกรู้ว่าลี่เซียนคือคนรักของเขา
“เกลียดนักก็จัดมันเลยดิ คนของเราเยอะจะตาย ไม่มีใครสงสัยหรอก” เพื่อนสาวของซูหนี่ว์ยุแหย่ขึ้น ร่างบางปรายตามองไปยังสระน้ำพลันก็นึกไอเดียอะไรขึ้นมา
“พวกนายช่วยไปแยกลี่เซียนกับพี่จางหย่งหน่อยสิ ฉันจะให้ค่าเสียเวลา”
สายตาอันร้ายกาจของเจ้าหล่อนมองลี่เซียนอย่างมีแผน ซูหนี่ว์จะทำให้คนทั้งงานมองลี่เซียนไปในทางที่ไม่ดี
“พี่จางหย่ง ให้เกียรติชนแก้วกับฉันหน่อยสิคะ”
“…”
จางหย่งไม่ตอบเขาแค่ยกแก้วไวน์ขึ้นมาชนกับซูหนี่ว์ตามมารยาทจากนั้นก็ปรายสายตามองหาแต่แฟนสาว หล่อนกำมือแน่นแต่ก็ไม่แสดงอาการอิจฉาริษยาอะไรออกมา
“มองหาลี่เซียนอยู่เหรอคะ ฉันเห็นเธอออกไปกับเพื่อนของฉันน่ะค่ะ เดี๋ยวก็มา”
“ลี่เซียนไปทำความรู้จักกับเพื่อนเธอตอนไหน ทำไมฉันไม่รู้” ถามขึ้นเสียงราบเรียบและไม่คิดจะมองหน้าซูหนี่ว์เลย
“ลี่เซียนไม่ได้ถูกล่ามโซ่นะคะ เธอเดินไปไหนมาไหนได้ ไม่แปลกที่จะไม่รู้จักกับเพื่อนของฉัน ไม่ต้องห่วงไปหรอกค่ะเดี๋ยวพวกเขาก็มา”
จางหย่งไม่ไว้ใจซูหนี่ว์เขาคิดจะออกไปตามหาลี่เซียน ซึ่งงานวันเกิดนี้ไม่ใช่แค่วันเกิดเขาอย่างเดียว แต่เป็นวันเฉลิมฉลองต้อนรับตำแหน่งใหม่ของจางหย่งด้วย เขาคิดจะประกาศเปิดตัวลี่เซียนและขอเธอแต่งงานไปด้วยเลย เรื่องนี้ซูหนี่ว์แอบเดินมาได้ยินเขาพูดคุยกับผู้ชายคนหนึ่งเข้าพอดี ทั้งสองร่วมมือกันจะทำเซอร์ไพรส์ให้กับลี่เซียน
“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ รู้สึกไม่ค่อยดียังไงก็ไม่รู้เหมือนอยากอาเจียน”
จางหย่งลุกขึ้นและขอตัวเดินออกไป กำปั้นซูหนี่ว์รวบเข้าหากันแน่นอีกครั้ง เขารังเกียจเธอขนาดนี้เชียวหรือ ถ้าเป็นเมื่อก่อนจางหย่งไม่มีทางพูดคำพวกนี้ออกมาเด็ดขาด แต่ตั้งแต่ลี่เซียนเข้ามา ทุกอย่างมันเลยเปลี่ยนไป
“ลี่เซียน เธอต้องอับอาย ฉันจะไม่ยอมให้เธอได้สมหวังกับจางหย่งหรอก”
กล่าวจบซูหนี่ว์ก็ปรายสายมองไปยังสระน้ำอีกครั้งซึ่งเวลานี้ลี่เซียนก็เดินมานั่งตรงจุดเดิมที่อยู่กับจางหย่งในตอนแรก ซูหนี่ว์ทำทีพูดคุยกับเธอด้วยสีหน้าที่เป็นมิตรก่อนจะชวนลี่เซียนไปยืนถ่ายรูปที่ริมสระน้ำ หญิงสาวไม่ได้เอะใจอะไรก็เดินออกไปตามคำชวนของซูหนี่ว์
“ฉันจะถ่ายแล้วนะซูหนี่ว์ 123..?”
คุณอาจจะชอบ
