ห้าปี กับ หนึ่งคำโกหก อันแสนสาหัส

ฉันเดินออกจากห้องตรวจของหมออย่างมึนงง คำพูดที่ร่าเริงของเธอดังก้องอยู่ในโถงทางเดินที่ปลอดเชื้อ ตั้งครรภ์ หกสัปดาห์ ฉันวางมือบนท้องที่ยังแบนราบ น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกจากหางตา

ชีวิตน้อยๆ ที่ไร้เดียงสานี้ ทำไมต้องเป็นตอนนี้ ทำไมต้องเลือกมาถึงในตอนนี้ ท่ามกลางซากปรักหักพังนี้

เมื่อฉันเดินมาถึงสุดทางเดินยาว ร่างที่คุ้นเคยทำให้ฉันหยุดนิ่ง

เป็นอคิน เขายืนอยู่ใกล้ลิฟต์ แขนของเขาโอบรอบไอด้า คลีฟแลนด์ ซึ่งกำลังร้องไห้ซบหน้ากับอกของเขา เขากำลังพึมพำคำปลอบโยน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างอ่อนโยนที่ฉันไม่ได้เห็นว่าเขามีให้ฉันมานานแสนนานแล้ว

ฉันหลบอยู่หลังกระถางต้นไม้ใหญ่ หัวใจเต้นรัว ฉันไม่ได้ยินคำพูดของพวกเขาชัดเจน แต่การกระทำของเขาบอกทุกอย่าง

แล้วเสียงกระซิบที่ขาดห้วงของไอด้าก็ลอยมาตามทางเดิน "คุณคิดว่าเมียคุณจะสงสัยอะไรไหมคะ"

"เขาไว้ใจผม" อคินตอบ เสียงของเขาดูสบายๆ ไม่ใส่ใจ มันเป็นคำพูดที่ไม่ระวังซึ่งเปิดเผยทุกอย่างว่าเขาคิดกับฉันน้อยแค่ไหน คิดถึงสติปัญญาของฉันน้อยแค่ไหน

"แต่เมื่อไหร่คุณจะให้ฉันเป็นภรรยาของคุณล่ะคะ" ไอด้ากดดัน เสียงของเธอเจือด้วยความทะเยอทะยานอย่างสิ้นหวัง "เมื่อไหร่คุณจะให้ชีวิตที่ฉันกับลีโอสมควรได้รับ"

"ไอด้า หยุดเถอะ" เขาตัดบทเธอ มีแววของความแข็งกร้าวในน้ำเสียง "อลินคือภรรยาของผม เรื่องนั้นจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"

ฉันกลั้นหายใจ

"มันเป็นอย่างน้อยที่สุดที่ผมจะทำได้" เขาพูดต่อ เสียงของเขานุ่มลงตอนนี้ เจือด้วยสิ่งที่ฟังดูเหมือนความรู้สึกผิด "มันคือการไถ่บาปของผมสำหรับสิ่งที่ผมทำกับเธอ"

ไอด้าเงียบไป ยอมรับการตัดสินใจของเขาด้วยการพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ เขาดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง จูบผมของเธอ

"คุณให้ลูกชายที่น่ารักกับผมนะ ไอด้า" เขาพูด เสียงของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ "และผมจะดูแลคุณทั้งคู่เสมอ"

พวกเขาเดินไปทางลิฟต์ แขนโอบกันและกัน ขณะที่ประตูกำลังจะปิด ดวงตาของไอด้าเหลือบมาทางฉัน ชั่ววินาทีหนึ่ง สายตาของเธอสบกับของฉัน ไม่มีแววประหลาดใจในดวงตาของเธอ มีเพียงแววตาแห่งชัยชนะที่เย็นชาและสมใจ

เธอรู้ เธอรู้มาตลอดว่าฉันอยู่ที่นั่น

ฉันก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ ร่างกายสั่นเทา น้ำตาที่ฉันกลั้นไว้ไหลทะลักลงมาอาบใบหน้า ร้อนและหยุดไม่ได้ ความเจ็บปวดในอกเป็นเหมือนน้ำหนักทางกายภาพที่บดขยี้ฉัน

เขาไม่ต้องการหย่ากับฉันเพราะความรู้สึกผิด แต่เขาก็จะไม่มีวันทิ้งอีกครอบครัวของเขา นั่นทำให้ฉันเป็นอะไร ตัวแทนเหรอ สัญลักษณ์ของคำมั่นสัญญาที่เขาไม่รู้สึกอีกต่อไปแต่ขี้ขลาดเกินกว่าจะทำลาย

ฉันนึกถึงคำสัญญาของเขา คำสาบานของเขา "ไม่ว่ายามเจ็บไข้หรือยามสุขสบาย จนกว่าความตายจะมาพรากเราจากกัน" เขาพูดมันด้วยความเชื่อมั่นอย่างยิ่ง ฉันเชื่อเขา

แต่เขาหักหลังฉัน และความรักนี้ สิ่งที่เป็นพิษและแตกสลายนี้ คือสิ่งที่ฉันต้องตัดออกจากชีวิต

ก่อนออกจากโรงพยาบาล ฉันเดินกลับไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์และนัดหมาย การทำแท้ง

จากนั้นฉันก็โทรหาทนายของฉัน

"ร่างเอกสารหย่าเลยค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและมั่นคง "ฉันต้องการแบ่งทุกอย่างคนละครึ่ง ทุกอย่างที่ฉันมีสิทธิ์ได้รับ"

ฉันนั่งอยู่ในรถที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นอคิน เสียงของเขาแหบและเหนื่อย

"สุขสันต์วันเกิดนะ อลิน"

ฉันลืมไปสนิทเลย ท่ามกลางความโกลาหลและความเจ็บปวด วันเกิดของฉันเองกลับหลุดลอยไปจากความทรงจำ

"ผมขอโทษจริงๆ นะเรื่องเมื่อคืน" เขาพูด เสียงของเขาเจือด้วยความเสียใจที่ฝึกฝนมาอย่างดี "มีเรื่องด่วนที่ออฟฟิศ ผมไม่ได้กลับบ้านเลย"

เสียงหัวเราะขมขื่นเกือบจะหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน "ค่ะ" ฉันพูด สองคำนั้นรู้สึกเหมือนฝุ่นในปาก

เขาดูเหมือนจะผ่อนคลายลงที่ปลายสาย โล่งใจที่ฉันไม่ถามอะไร "ผมจัดงานกาลาให้คุณคืนนี้ เพื่อฉลองวันเกิดของคุณและปีกอาคารใหม่ที่คุณออกแบบให้พิพิธภัณฑ์ เพื่อเป็นการไถ่โทษให้คุณ"

"ค่ะ" ฉันพูดซ้ำ เสียงของฉันเป็นโทนเดียว

หนึ่งปีที่แล้ว คำพูดเหล่านั้นคงทำให้ฉันร้องไห้ด้วยความสุข ตอนนี้ มันเป็นเพียงอีกชั้นหนึ่งของคำโกหกที่ซับซ้อนของเขา

ฉันไม่อยากได้ยินเสียงของเขาอีกต่อไป ฉันวางสายโทรศัพท์ มือของฉันกำพวงมาลัยแน่น

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ไม่เห็นอะไรเลย ฉันแค่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ลึกและเยือกเย็น เขายังไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น เขารู้สึกไม่สบายใจ รู้สึกว่ามีบางสิ่งที่ล้ำค่ากำลังหลุดลอยไปจากมือ แต่เขาบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร

เขายังไม่รู้ว่ามันได้หายไปแล้ว