การหลอกลวงห้าปี การชดใช้ตลอดชีวิต

คืนนั้น ฉันได้ยินเสียงไอศูรย์กลับบ้าน กลิ่นไวน์และน้ำหอมของคีรติฟุ้งติดตัวมา ตามปกติแล้ว ฉันควรจะเตรียมข้าวต้มร้อนๆ ไว้รอเขา แต่เมื่อเขาขึ้นมาข้างบน เขากลับพบฉันนั่งเงียบๆ อยู่ที่ขอบเตียง

เขาขยับเข้ามาจะกอด แต่ฉันผงะถอยโดยสัญชาตญาณ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คงคิดว่าฉันยังงอนเรื่องสวนสนุกอยู่

“ผมขอโทษนะอลิน” เขาพูด น้ำเสียงนุ่มนวล “เดี๋ยวผมจะชดเชยให้ ผมจะซื้อกระเป๋าแอร์เมสรุ่นใหม่ที่คุณอยากได้ให้ โอเคไหม”

ฉันได้แต่จ้องมองเขา ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก พลางนึกถึงวันเกิดทั้งหมดที่เขาลืม คำสัญญาทั้งหมดที่เขาผิด

เขาโอบแขนรอบตัวฉัน อ้อมกอดของเขารู้สึกเหมือนกรงขัง “คุณทำงานหนักกับบทใหม่มากเกินไปนะ ต้องพักผ่อนบ้าง” เขาพึมพำ ทุกคำพูดคือคำโกหก

ความโกรธที่เย็นเยียบและแหลมคมแล่นผ่านความเจ็บปวด แต่ฉันก็ยอมให้เขาพาฉันล้มตัวลงนอน สีหน้าของฉันยังคงเรียบเฉยขณะรับฟังความห่วงใยจอมปลอมของเขา

ทันทีที่เสียงหายใจของเขาสม่ำเสมอและเข้าสู่ห้วงนิทรา ฉันก็ตรงไปที่ห้องทำงานของเขาทันที

ห้องนั้นถูกล็อกอยู่เสมอ เขาเคยบอกฉันว่าเป็นเพราะมีเอกสารงานที่ละเอียดอ่อน ฉันเคยเคารพในเหตุผลนั้น แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันคือห้องเก็บซ่อนความลับของเขา ฉันลองใส่วันครบรอบของเรา วันที่เราเจอกัน วันเกิดแม่ฉัน ไม่ได้ผล

แล้วความคิดที่เจ็บปวดก็แวบเข้ามาในหัว นิ้วของฉันสั่นเทาขณะพิมพ์วันเกิดของตัวเอง—ซึ่งเป็นวันเดียวกับวันเกิดของลีโอ

เสียงกลอนประตูดังคลิก

ห้องทำงานดูสะอาดสะอ้าน มีโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวใหญ่ตั้งเด่นอยู่ ฉันเริ่มจากตรงนั้น ในลิ้นชักที่ล็อกไว้ ฉันพบอัลบั้มรูปเล่มเล็กหุ้มหนัง มือฉันสั่นขณะเปิดมันออก

มันเต็มไปด้วยรูปของไอศูรย์ คีรติ และลีโอ ลูกชายของพวกเขา ที่สวนสาธารณะ ที่ชายหาด กำลังฉลองวันเกิดพร้อมเค้กและเทียน เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุข ในรูปหนึ่ง พ่อแม่ของฉันก็อยู่ด้วย แม่กำลังอุ้มลีโอ ใบหน้าเปี่ยมสุข ในขณะที่พ่อยืนโอบแขนรอบตัวคีรติ พวกเขาดูมีความสุขในชั่วขณะที่ถูกขโมยไปนั้นมากกว่าที่ฉันเคยเห็นตอนอยู่กับฉันเสียอีก

หลักฐานมันมัดตัวแน่นหนา แต่ฉันต้องการมากกว่านี้ ฉันหันไปที่แล็ปท็อปของเขา รหัสผ่านคือรหัสเดียวกัน ไฟล์ของเขาถูกจัดระเบียบอย่างดี ฉันเจอโฟลเดอร์ชื่อ “ส่วนตัว” ข้างในมีอีกโฟลเดอร์หนึ่งชื่อ “L”

มันคือทุกสิ่งทุกอย่าง วิดีโอตอนลีโอหัดเดินก้าวแรก ตอนเขาพูดคำแรก สแกนสูติบัตรที่ระบุว่าไอศูรย์เป็นพ่อ และโฟลเดอร์ย่อยชื่อ “การเงิน”

ฉันคลิกเปิดมันและเลือดในกายก็เย็นเฉียบ มีรายการโอนเงินรายเดือนจากบัญชีร่วมของพ่อแม่ฉัน ท่านประพจน์และคุณหญิงเอมอร ธีรโชติ ไปยังบริษัทบังหน้า บรรทัดบันทึกช่วยจำในแต่ละรายการเขียนเหมือนกันว่า “เงินลงทุนรตี แกลเลอรี่” จำนวนเงินนั้นมหาศาล หลายสิบล้านบาทตลอดห้าปี

พวกเขาไม่ได้แค่รู้เห็นเป็นใจ แต่ยังเป็นคนออกเงินให้ด้วย ทุกคำพูดที่อ่อนหวานที่พวกเขาเคยพูดกับฉัน ทุกของขวัญราคาแพง ทุกคำสัญญาจอมปลอมเรื่องครอบครัว ล้วนจ่ายด้วยเงินก้อนเดียวกับที่พวกเขาใช้ค้ำจุนผู้หญิงที่พยายามทำลายฉันและครอบครัวลับๆ ที่สามีฉันสร้างไว้กับเธอ

ภาพลวงตาของความรักที่พวกเขามีให้ ไม่ใช่แค่คำโกหก แต่มันคือการแลกเปลี่ยน ฉันเป็นราคาที่พวกเขาจ่ายเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดที่มีต่อคีรติ

ฉันคัดลอกทุกอย่างลงในแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กที่เข้ารหัสไว้ ทุกรูป ทุกวิดีโอ ทุกสเตทเม้นท์ธนาคาร ขณะที่ไฟล์กำลังถ่ายโอน ฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาดีน่า น้ำเสียงของฉันสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด

“ดีน่า ฉันอยากให้เธอช่วยสืบทุกอย่างเกี่ยวกับคีรติในช่วงห้าปีที่ผ่านมา ทุกอย่างเลยนะ” ฉันรู้ว่าฉันต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา แต่ฉันจะทำตามเงื่อนไขของฉันเอง พร้อมกับความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้

โทรศัพท์ของฉันสั่น มีข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก

คีรติ เธอคงสังเกตเห็นฉันด้อมๆ มองๆ อยู่นอกแกลเลอรี่

เธอส่งรูปมา เป็นรูปครอบครัวที่ฉันเพิ่งเห็น รูปที่มีพ่อแม่ของฉันอยู่ด้วย

“ขอบคุณสำหรับภาพวาดสวยๆ ที่สามีเธอซื้อให้ฉันวันนี้นะ มันสวยมาก เขาบอกว่าวิวทิวทัศน์ในภาพทำให้เขานึกถึงวันที่เราเจอกันครั้งแรก เธอมันก็เป็นได้แค่คนนอก เป็นได้แค่ตัวแทนที่แสนสะดวกสบายไปตลอดชาติแหละ”

คำเยาะเย้ยนั้นตั้งใจจะทำให้ฉันแตกสลาย และมันก็ได้ผลอยู่ชั่วขณะ ฉันพิงโต๊ะทำงาน กำแฟลชไดรฟ์ไว้ในมือแน่น น้ำตาแห่งความเดือดดาลและโศกเศร้าหยดหนึ่งไหลอาบแก้ม

แต่แล้ว ความโศกเศร้าก็แข็งตัวกลายเป็นอย่างอื่น บางอย่างที่เย็นชาและชัดเจน

เธอคิดผิด ฉันจะไม่แตกสลาย ฉันจะเผาโลกทั้งใบของพวกเขาให้เป็นเถ้าถ่าน