เพลิงรักกลางตะวัน

‘เวียร์ต้องแต่งงานตามหน้าที่น่ะค่ะเพลิง คงจะเข้าใจใช่ไหมคะ เวียร์ไม่เคยเห็นหน้าหม่อมราชวงศ์ จิตรเทพเลยสักนิด แต่ก็คงต้องแต่งงานกับเขา’

ทันทีที่เข้ามาอยู่คนเดียวอีกครั้งหนึ่งได้ ภาพที่เขาและญาตาวี ตอนอยู่ในร้านอาหารด้วยกัน ก็วาบเข้ามาในความทรงจำของเพลิง ทั้งที่เขาอยากจะลืมมัน ชายหนุ่มนอนบนเตียงกว้าง ก่อนจะยกมือก่ายหน้าผาก หลับตา...ให้ความทรงจำมันหลั่งไหล เหมือนจะให้กลายเป็นเข็มที่บ่งฝีที่มันกลัดหนองในหัวใจเขาตอนนี้

‘อะไรนะครับ’

‘ก็ เรื่องเหตุผลทางธุรกิจน่ะค่ะ ทางบ้านของเขารวยมาก ก็เลยอยากจะมาเงินต่อเงินกับทางคุณแม่ของเวียร์ ตระกูลเก่าแก่แบบนั้น คุณแม่ของเวียร์ท่านก็เลยตกลง’

เธอยักไหล่เหมือนกับมันเป็นเรื่องไร้สาระธรรมดาๆ ส่วนเขากำลังหน้าซีดเผือด

‘แล้วคุณเอาผมไปไว้ที่ไหนกัน เวียร์’

เขาจำได้ว่าเขาตะโกนใส่เธอไปอย่างไร ญาตาวีมองหน้าเขาก่อนจะยิ้มหวาน เมื่อก่อนเขาอาจจะมองมันเป็นรอยยิ้มของนางฟ้า แต่ตอนนี้มันกลับเหมือนรอยยิ้มของนางมารร้ายเจ้าเล่ห์ เธอเอื้อมมือนิ่มจับมือเขาแล้วพูดเสียงหวานเย้ายวน

‘ก็ไว้ที่เดิมไงคะที่รัก เวียร์ปฎิเสธการแต่งานครั้งนี้ไม่ได้จริงๆ และเวียร์ก็ไม่อยากเลิกกับคุณ ถ้าเราจะยังเหมือนเดิมเวียร์ก็ยินดีนะคะ’

น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาทางหางตาอย่างอดไม่ได้ เมื่อนึกถึงประโยคนั้น ของคนที่เขารักอย่างสุดหัวใจ เขารักเธอ และจริงจังกับเธอ แต่เธอเห็นเขาเป็นตัวอะไรกันนะ เขาถามย้ำตัวเองไปมา เขาด้อยกว่าไอ้หม่อมราชวงศ์นั่นตรงไหน

ตระกูล ภัทรภูมิเดชา ของเขาก็เป็นตระกูลเก่าแก่ ไม่แพ้กัน ทำไมเธอจึงทำกับเขาแบบนี้ แถมมายื่นข้อเสนอเหมือนจะให้เขาเป็นเหมือนตัวสำรอง ตอบสนองยาม...

คุณพระช่วยเถอะ! เพลิงขบกรามกรอด เขาเองรัก และจริงจัง หากแต่อีกฝ่าย กลับเห็นมันเป็นแค่เกมสินะ เขาเข็ดจริงๆ กับสิ่งที่เรียกว่าความรัก และมนุษย์เพศตรงกันข้ามกับเขาอย่างผู้หญิง เขาไม่เคยรู้ซึ้งถึงหัวใจที่ไม่รู้ว่ามีกี่ห้องชั้นของพวกเธอ สาปส่งจริงๆ สองสิ่งนี้

เพลิงคิดอย่างเจ็บแค้น ก่อนจะนอนนิ่ง ไม่สนใจอะไรรอบข้าง ความรักจริงจังที่เขาเฝ้าแต่บ่มเพาะมันด้วยหัวใจทั้งหมด หวังจะสร้างอนาคตร่วมกับคนที่รักหมดใจ มันพังทลายลงแบบไม่ทันตั้งเนื้อตั้งตัว มันทำให้เพลิงถึงกับหมดอาลัยตายอยาก และพานเกลียดผู้หญิงไปแล้วทั้งโลกในเวลาไม่กี่วัน คนจริงจังอย่างเขา เมื่อเจ็บปวดหัวใจมันก็เจ็บลึกล้ำ คนที่เขารักจริงจังคนแรก ฉีกความหวัง กระทืบซ้ำความฝันของเขาอย่างไม่ไยดี ตอนนี้เขาอยากจะหนีจากสภาพแวดล้อมเดิมๆ หนีจากสังคมวุ่นวาย หนีจากโลกนี้ไปได้เลยก็ดี...

บทสนทนาที่กำลังดำเนินอยู่ หยุดชะงักลงชั่วคราว เมื่อเห็นร่างสูงที่เดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร ผู้ที่นั่งเป็นประธานอยู่หัวโต๊ะ โบกมือให้เด็กรับใช้ไปจัดอาหารมาเพิ่มอีก เพลิงนั่งลงตรงเก้าอี้ประจำของเขา และย่นคิ้วเมื่อเห็นว่าที่โต๊ะอาหารเช้าวันนี้ มีสมาชิกเพิ่มขึ้น เขายกมือไหว้ผู้เป็นอา จิตราพยักหน้าและยิ้มให้ นัยน์ตาของเธอมองเขาอย่างสำรวจ ก่อนจะหันไปมองสบตากับผู้ที่สูงอายุที่สุดในบ้านชั่วครู่ แล้วก้มลงสนใจอาหารในชามของเธอต่อ

“ลงมาได้แล้วเหรอตาเพลิง วันนี้ไปทำงานได้แล้วสิเราน่ะ”

คุณย่าหญิงพูดขึ้นมาลอยๆ เพลิงก้มหน้าหลบสายตาของผู้เป็นย่า แล้วทำเป็นไม่สนใจท่าน คุณย่าหญิงถึงกับถอนใจกับพฤติกรรมของหลานรัก นางส่ายหน้าน้อยๆ แล้วหันไปหาชายหนุ่มอีกคนในโต๊ะเหมือนจะฟ้องเขา

“ตาวิชญ์ ดูพี่เราหน่อยสิ ยายจะเป็นลม กินเหล้าเมาหัวราน้ำอยู่ในศาลาหลังบ้าน งานการไม่ไปทำ อะไรนักหนา”

“ว่าไง นายเพลิง”

นราวิชญ์ ที่กำลังมองสำรวจลูกพี่ลูกน้องหนุ่มอยู่เหมือนกันกลายๆ ยิ้มน้อยๆ เขามีใบหน้าละม้ายคล้ายเพลิง หากแต่หน้าตาของนราวิชญ์ไม่คมเข้มเท่าเพลิง อาจจะเพราะนัยน์ตาอันสงบนิ่งอบอุ่นของเขาก็ได้ ขณะที่ญาติผู้พี่มีนัยน์ตาคมเข้มและร้อนแรงกว่า นิสัยของนราวิชญ์ก็แทบจะแตกต่างจากเพลิง เพลิงนั้นอารมณ์ร้อน รักแรงเกลียดแรง เขาไม่เคยเก็บความรู้สึกสักเท่าไหร่ หากแต่นราวิชญ์ นิ่งสงบ เฉยเมย น้อยคนนักจะรับรู้ถึงความในใจของหนุ่มผู้เยือกเย็นคนนี้ ถ้าเปรียบเพลิงเป็นไฟ นราวิชญ์ก็คือน้ำแข็งขั้วโลกเลยทีเดียว

“อะไร ที่ว่าไง”

เพลิงย้อนถามอย่างกวนๆ เขาไม่ใคร่ชอบใจคุณย่าหญิงนัก ที่เอาเขามาฟ้องกับน้าสาวและญาติผู้น้องแบบนี้ นราวิชญ์หัวเราะหึ หึ

“วันนี้มีประชุม นายสร่างเมาแล้วใช่ไหม? ”

เพลิงเม้มริมฝีปาก กับคำพูดแฝงนัยกระทบน้อยๆ จากนราวิชญ์นั่น ทำไมเขาจะไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มหมายความถึงเรื่องอะไร

“อืม...หายแล้ว”

“อย่าไปสนใจอะไรแม่นั่นนักเลยนะตาเพลิง ย่าขอล่ะ เฮ้อ...กลับมาเป็นผู้เป็นคนเหมือนเดิมก็ดีแล้ว แม่จิตรวันนี้ไปส่งแม่ไปบ้านคุณอรนภาหน่อยนะ แม่มีนัดไปดูเครื่องลายครามสมัยเก่าที่บ้านเค้า เห็นอยากจะให้แม่ช่วยดูก่อนตัดสินใจซื้อ ชอบของเก่าแต่ไม่เชื่อสายตาตัวเอง กลัวได้ของเทียมมา เหมือนใครแถวนี้ก็ไม่รู้ แน่ใจแล้วว่าเพชรแท้ แต่กลับได้ก้อนกรวด”

“คุณย่า เลิกซ้ำเติมผมได้หรือยังครับ”