รักติดเอฟ
ตอน 2
ปุก!
“โอ๊ยเจ็บ!” สาวแสบที่เพิ่งปีนข้ามหน้าต่างที่แตกมาได้ ร้องโอดครวญกับความเจ็บปวดที่เธอเป็นคนก่อ
ใครส่งยัยเด็กนี่มาทดสอบความอดทนของผมหรือเปล่าเนี่ย...
“เจ็บ><” เธอบีบแขนตัวเองที่เลือดไหลไม่หยุดไว้
ฉันตะโกนเรียกเขาอยู่หน้าบ้านอยู่นาน จนฝนเริ่มตกหนักขึ้น ฉันตั้งใจที่จะหยิบโทรศัพท์มาโทรหาเขา แต่ไม่รู้ว่าเวรกรรมหรืออะไร ไอโทรศัพท์ไม่รักดีมันกลับกระโดดลงท่อไป
ซึ่งมันก็เหลือวิธีเดียวที่ฉันจะเข้าบ้านของเขาได้นั้นคือบุกเข้ามา เพราะถ้าไม่ทำแบบนี้ก็คงกลับบ้านไม่ได้...
“กลับบ้านเธอไปซะ...” อาจารย์หนุ่มไล่เธออย่างไร้ซึ่งความปราณี
“กลับไม่ได้”
“ทำไม?”
“โทรศัพท์หนูตกท่อ”
“แล้วยังไง?”
“หนูไม่มีเงินสด...”
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะเธอที่เข้ามาสร้างความไม่สงบให้กับชีวิตของเขา “รออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวฉันไปเอาเงินมาให้”
ว่าแล้วอาจารย์หนุ่มก็เดินกลับขึ้นชั้นสองของบ้านเพื่อไปเอาเงินให้ลูกศิษย์ตัวแสบของเขา และกะว่าจะเฉดหัวเธอออกไปจากบ้านทันทีเมื่อเอาเงินให้
แต่ทว่าเมื่อเขาลงมาชั้นล่าง กลับไม่เห็นว่าเธออยู่ที่เดิม ซึ่งมันยิ่งทำให้ความระแวงของเขาเพิ่มมากขึ้น และเมื่อมองไปตามเลือดที่หยดลงบนพื้นนั้น ก็เห็นว่าเส้นทางของเลือดมุ่งตรงไปที่ห้องซักล้าง ซึ่งตอนนี้ห้องนั้นปิดอยู่ จากที่เขาไม่เคยปิดมัน...
แก๊ก!
“อย่าเปิดนะ! หนูโป๊อยู่”
ประโยคเมื่อครู่ทำให้เขาต้องหยุดมือไว้ และดึงประตูที่เปิดแง้มไว้เพียงนิด ให้ปิดสนิทดังเดิม
“เข้าไปทำอะไร?”
เธอเงียบและไม่ได้ตอบอะไรเขากลับนานเป็นนาที จนเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก สาวแสบก็เดินออกมาจากห้องนั้น พร้อมกับใส่เสื้อผ้าคุ้นตา ทั้งเสื้อยืดและกางเกงนอนขายาวของเขา รวมถึงผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กที่เธอใช้มันพันแผลที่ข้อมือไว้นั่นอีก
“หนูยืมเครื่องซักผ้าแป๊ปนึงนะ” สีหน้าและท่าทางที่ไร้มารยาทของเธอ ยิ่งทำให้คนที่ได้เห็นเอือมระอา และไม่ชอบขี้หน้าเธอยิ่งกว่าที่เป็นอยู่
“ใครอนุญาติให้เธอเอาเสื้อผ้าฉันมาใส่”
“ก็ชุดหนุมันเปียกทั้งชุด จะให้หนูใส่เสื้อผ้าเปียกกลับบ้านหรือไง”
“มันก็เรื่องของเธอสิ กลับบ้านไปได้แล้ว”
“จะให้หนูกลับบ้านไปทั้งอย่างนี้เหรอ เสื้อในเกงในก็ไม่ได้ใส่”
“นี่! ลชิตา!” เขาดุเธอเสียงดัง เมื่อได้ยินว่าเธอพูดประโยคนั้นออกมาอย่างหน้าไม่อาย
“เสื้อผ้าแห้งแล้วเดี๋ยวหนูกลับ...”
“...” เขาไม่ได้ตอบอะไรเธอกลับ แต่วางเงินไว้ที่โต๊ะ และเดินหนีหน้าเธอขึ้นชั้นบน
แต่ก็ยังไม่ทันที่จะก้าวขาขึ้นบันไดเขาก็ต้องหยุดขาไว้ เพราะสาวแสบจอมตื้อวิ่งมาขวางหน้าเขาไว้
“เดี๋ยวก่อน..”
“หลบไป อย่าทำให้ฉันหงุดหงิดไปมากกว่านี้” สีหน้าดุเข้มที่มองเธอผ่านเลนส์แว่นเฉิ่มๆ นั้น ไม่ได้ทำให้เธอเกรงกลัวเขาขึ้นมาเลยซักนิด
“หนูไปก็ได้ แต่อาจารย์รับข้อเสนอหนูก่อนสิ”
“มีทางเดียวที่เธอจะไม่ติดเอฟ คือกลับไปตั้งใจเรียน ลชิตา”
“สามแสน...” เธอพูดจำนวนเงินที่ต้องการจะเสนอเขา “ช่วยหนูให้ไม่ติดเอฟหน่อยนะ”
ฉันดิวกับอาจารย์คนอื่นไว้ที่แสนกว่าๆ โดยที่ไม่ต้องเข้าเรียนหรือส่งงาน เพราะอาจารย์พวกนั้นจะจัดการให้ทุกอย่าง แต่ดูจากความเป็นอยู่ของอาจารย์ปฐพีแล้ว ฉันคงจะเสนอราคาที่น้อยกว่าสามแสนไม่ได้ เพราะมันดูจะน้อยเกินไปกับฐานะที่เขาเป็นอยู่
“เธอเห็นฉันร้อนเงินขนาดนั้นเลยเหรอลชิตา”
“สี่แสน”
ปุก!
คนตัวเล็กถูกผลักลงไปกองที่พื้น เมื่อเธอยังทำตัวดื้อหัวชนฝาไม่เลิก และเขาก็เริ่มจะหมดความอดทนกับเธอ
“ออกไปจากบ้านฉัน!” เขาพูดบอกเธออย่างหมดความอดทน
“ช่วยหนูหน่อยนะอาจารย์ ไม่งั้นพ่อได้ไล่หนูออกจากบ้านจริงๆ แน่” สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป และแสดงถึงความอ้อนวอนมากขึ้น
“...” เลือดที่ซึมออกมาจากผ้าทำให้รู้ว่าแผลของเธอนั้นลึกและควรได้รับการรักษา ซึ่งเขาก็ปล่อยผ่านเรื่องนั้นไปไม่ได้จริงๆ เพราะกลัวว่าเธอจะมาตายคาบ้านเขาซะก่อน
เจ้าของบ้านเดินไปหยิบขวดเหล้าพร้อมกับอุปกรณ์ทำแผลที่มีติดบ้านไว้อยู่ตลอดมาให้กับเธอ
“อ๊าย!” เสียงกรีดร้องนั้นดังขึ้นเมื่อเหล้าในขวดที่เขาถือมา ถูกเทลาดแผลสดที่ข้อมือของเธอ
“ฉันช่วยเธอได้แค่นี้แหละ ที่เหลือทำเองแล้วกัน” เขาพูดเหมารวมไปถึงเรื่องที่เธอขอในก่อนหน้า ว่าเขาไม่อาจช่วยในสิ่งที่เธอขอร้องได้
“อาจารย์!” เธอเรียกหยุดคนที่กำลังจะปล่อยทิ้งเธอไว้ชั้นล่าง ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด
และเธอก็ต้องจัดการทำแผลให้กับตัวเองอย่างงูๆ ปลาๆ เพราะความไม่เป็นงานบ้านงานครัว (ทุกสิ่งที่เรียกว่างาน) คนขี้เกียจอย่างเธอไม่รู้วิธีที่จะทำมัน
“ใจร้ายชิปหาย!”
เธอพูดบ่นถึงคนที่เดินจากเธอไป ภายในหัวก็คิดวิธีจะเปลี่ยนใจเขาให้รับข้อเสนอของเธอให้จนได้ หรือไม่ก็ต้องหาวิธีอื่นเพื่อเปลี่ยนใจเขา...
“อาจารย์ดื้อไม่เท่าหนูหรอก ดูซิ๊ว่าจะทนได้แค่ไหน”
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
คุณอาจจะชอบ
