แยกบ้านกับแม่สามี ข้าปลูกบ้านสะสมเสบียง อาหารเต็มคลัง

บทที่ 3

หลานชายคือผู้สืบทอดตระกูล

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ แม่ตระกูลฝ้านคงไม่หวั่นใจอะไร แต่ตั้งแต่หูสุ่ยชิงหัวกระแทกแล้วฟื้นขึ้นมา เธอเริ่มรู้สึกว่าลูกสะใภ้คนเล็กเริ่มไม่ใช่คนที่ควบคุมได้ง่าย ๆ แล้ว!

สายตาเธอมองไปที่เด็กสาวสองคน ครึ่งหนึ่งข่มขู่ครึ่งหนึ่งปลอบโยน “สุ่ยชิงนะ เธอเป็นคนรู้เหตุผล

เธอพูดกับทุกคนหน่อยสิ ต้องทำให้คนเลิกคิดว่าเราจะขายหลานสาวเพื่อเอาเงินมาให้หลานชายแต่งงานได้ เราเป็นคนซื่อสัตย์ จะทำเรื่องเลว ๆ แบบนั้นได้ยังไง?”

ต้าหยาและเอ๋อหยาจับชายเสื้อแม่แน่น ดวงตาชุ่มน้ำมองแม่อย่างขอความช่วยเหลือ

พวกเธอกลัวมาก กลัวว่าแม่จะช่วยพูดเข้าข้างย่าและพี่สะใภ้ แล้วทำให้เรื่องนี้ถูกกลบไป

โดยเฉพาะต้าหยา เพราะเมื่อแม่รู้ว่าย่าและพี่สะใภ้คิดจะขายเธอ แม่ก็แค่ไม่พอใจที่พวกเขาจะเอาเงินจากการขายเธอไปให้พี่ต้าจู้แต่งงาน แต่ไม่โกรธเรื่องการขายเธอ

แม่โดนกดดันจากย่าและพี่สะใภ้มากว่า 10 ปี....

หูสุ่ยชิงอาจจะเคยช่วยพูดเข้าข้างแม่สามีและพี่สะใภ้ แต่ตอนนี้เธอไม่ทำแล้ว!

เธอขมวดคิ้วและพูดขึ้นอย่างช้า ๆ ว่า “เด็ก ๆ ยังเล็กอยู่ แยกแยะไม่ออกหรอกว่าอะไรจริงอะไรเท็จ”

ต้าหยาและเอ๋อหยารู้สึกใจหาย หัวใจจมดิ่งลง

ใบหน้าแม่ตระกูลฝ้านและซุนจินฮวาที่เคยหมองคล้ำก็สดใสขึ้นทันที พวกเธอยิ้มและยืดอกตรงขึ้น

ด้วยการสนับสนุนจากแม่สามี ซุนจินฮวาก็โล่งใจ ในที่สุดเธอก็หมดกังวล

หูสุ่ยชิงที่อ่อนแอมาสิบกว่าปี จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้เพียงแค่ล้มลงหัวกระแทกหรือ?

ไม่ว่าจะเป็นเพราะเกรงกลัวแม่สามีและพี่สะใภ้ หรือเพราะชื่อเสียงของตระกูลฝ้านและตัวเธอเอง หูสุ่ยชิงก็คงจะปิดบังเรื่องนี้แน่นอน

ขอแค่ตอนนี้ปกปิดเรื่องนี้ไปได้ แล้วค่อยให้พ่อค้าทาสมาเงียบ ๆ ที่บ้าน.....

หูสุ่ยชิงหันไปยิ้มให้ต้าหยาและพูดว่า “ลูกเอ๋ย กลัวไปทำไม พวกเจ้าคิดจริง ๆ เหรอว่าป้าซุนของพวกคุณจะขายพวกเจ้า?

เธอแค่พูดล้อเล่นเท่านั้น ไม่มีทางที่ผู้ใหญ่ โดยเฉพาะป้าซุนของพวกคุณ จะมีอำนาจในการขายพวกเจ้าได้ เจ้าสบายใจเถอะ ป้าซุนของพวกคุณออมเงินได้ เลี้ยงลูกตั้งหลายคนก็ยังมีเงินเก็บไว้ให้ลูกชายแต่งงานแน่นอน

ถ้าไม่มีเงินเก็บไว้จะแต่งลูกชายไปเรื่อย ๆ ได้ยังไง? แบบนั้นไม่ใช่ว่าอยากให้ลูกคนโตคนรองเป็นโสดให้คนในหมู่บ้านหัวเราะเยาะหรอกหรือ!”

พูดจบ ฝ้านต้าจู้และฝ้านเอ้อร์จู้ก็หันไปมองซุนจินฮวาด้วยความสงสัย

ก่อนหน้านี้แม่บอกว่าจะขายต้าหยากับเอ๋อหยาเพื่อเอาเงินมาให้พวกเขาหาคู่ ถ้าได้เงินเยอะก็จะเลือกเจ้าสาวที่สวย

แต่จากที่น้าสะใภ้พูด แสดงว่าแม่ต้องมีเงินเก็บไว้แน่นอน ไม่อย่างนั้นจะมีลูกต่อไปทำไม แล้วเงินที่เหลือก็คงเตรียมไว้ให้ฝ้านซานจู้และฝ้านซื่อจู้แต่งงาน

ทำไมพวกเราถึงต้องมีชื่อเสียว่าเป็นคนขายน้องสาว ในขณะที่น้องชายสองคนกลับไม่ต้องแบกรับชื่อเสียนั้นเลย?

แบบนี้เราจะมีหน้ามีตาอยู่ในหมู่บ้านได้ยังไง!

“อีกอย่าง ถ้าอาเจ้ากับป้าซุนเจ้าไม่มีเงิน ยังมีย่าของพวกเจ้าอยู่ไม่ใช่เหรอ? เธอต้องมีเงินเก็บแน่นอน

ถ้าจำเป็นจริง ๆ ก็ขายที่ดินกับไร่นาสิ ยังไงตอนที่แต่งป้าซุนเจ้าเข้ามา ก็ขายไร่นาไปบ้างแล้วนี่ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

บ้านเรายังมีไร่นาเหลืออีกตั้ง 20-30 ไร่ ถึงตอนที่ซื่อจู้แต่งงานก็คงยังพออยู่ดี”

เมื่อได้ยินแบบนี้ ฝ้านซานจู้และฝ้านซื่อจู้ที่เคยนิ่งเฉยดูพี่สาวโดนตี ก็หันไปมองย่าพร้อมกัน

พวกเขาถามพร้อมกันว่า “ย่า จะเอาเงินให้พวกเราหาคู่ใช่ไหม?”

แม่ตระกูลฝ้านได้ยินว่ากำลังคิดจะขายไร่นาที่เหลืออยู่เพียง 20-30 ไร่ ใจเธอก็เจ็บขึ้นมา

ตั้งแต่เธอแต่งเข้าตระกูลฝ้าน บ้านนี้ก็มีฐานะดีมาก มีไร่นาตั้ง 50-60 ไร่

นอกจากนั้นยังมีที่ดินและภูเขามากมาย

เพราะมีฐานะดี พวกเขาจึงส่งลูกชายสองคนไปเรียนหนังสือ

แต่ลูกชายคนโตเหมือนจะตายถ้าให้เขาอ่านหนังสือ วัน ๆ เอาแต่ขี้เกียจ

ส่วนลูกชายคนรองชอบอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก คุณครูมักจะชมเชยเขาเสมอ เธอเคยคิดว่าลูกชายคนรองจะสร้างชื่อเสียงให้กับตระกูลฝ้าน แต่สุดท้ายตอนนี้เขาอายุ 28 ปีแล้ว ยังสอบเข้าระดับบัณฑิตไม่ได้เลย!

ไร่นาที่มีอยู่ 50-60 ไร่ ใช้เลี้ยงลูกชายจนเติบโตและแต่งงานไปแล้ว ก็ขายไปกว่า 10 ไร่ สามีของเธอเสียชีวิตก็ต้องขายที่ไปอีกไม่กี่ไร่

เธอจึงไม่อยากขายที่ดินอีกแล้ว ตอนที่ซุนจินฮวาบอกว่าจะขายต้าหยากับเอ๋อหยาก็เห็นด้วยเต็มที่

เพราะเมื่อเทียบกับที่ดินแล้ว เด็กผู้หญิงสองคนก็แค่คนนอก

ยังไงพวกเธอก็ต้องแต่งงานไปอยู่บ้านอื่น ต่อไปก็เป็นคนอื่นอยู่ดี ไม่ต่างอะไรกับการขาย

เธอจึงกระซิบกับหลานชายว่า “อย่าไปเชื่อน้าที่พูดไปเรื่อยเลย”

หูสุ่ยชิงที่หูดีตะโกนขึ้นว่า “จะบอกว่าพูดเรื่อยเปื่อยได้ยังไง แม่สามีต้องคิดให้ดีนะ ต่อไปแม่ก็ต้องพึ่งพาหลานชายอย่างต้าจู้กับคนอื่น ๆ ในการดูแลยามแก่เฒ่า!

ถ้าแม่มีเงินแต่ไม่ยอมเอาออกมา มีที่ดินก็ไม่อยากให้พวกเขา แม่ไม่กลัวว่าจะไม่มีคนสืบทอดตระกูลฝ้านเหรอ?”

แม่สามีกับพ่อสามีเห็นแก่ตัวก็เรื่องหนึ่ง แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือพวกเขายังไม่รู้จักวางแผนอนาคต ขี้เกียจ และไม่รู้จักจัดการบ้านเรือน

ตอนที่ยังหนุ่มสาวชีวิตก็สุขสบาย ผลผลิตจากการเก็บเกี่ยวมากแค่ไหนก็ใช้จ่ายหมดไปกับตัวเอง ไม่เคยคิดจะเก็บเงินเอาไว้บ้าง

ใช้หมดทุกอย่าง ทั้งเงินและของ

พอลูกชายโตขึ้นอยากเรียนหนังสือก็ต้องขายที่ดิน พอถึงเวลาลูกชายจะแต่งงานก็ต้องขายที่ดินอีก พอป่วยก็ขายที่ดินอีก.... พอมาตอนนี้ไม่อยากขายที่ดินแล้ว ก็คิดจะขายหลานสาวแทน

ซุนจินฮวารู้ดีว่าตระกูลฝ้านเมื่อก่อนเป็นครอบครัวที่มีฐานะดี เป็นหนึ่งในครอบครัวที่รวยที่สุดในหมู่บ้าน เธอจึงมองแม่สามีด้วยความสงสัยในใจ

หรือว่าแม่สามีจะยังซ่อนเงินเอาไว้เยอะอยู่ แต่ไม่ยอมเอาออกมาใช้?

หูสุ่ยชิงมองสีหน้าของพี่สะใภ้และครอบครัวอย่างเย็นชา

ดี ดีมาก

ตอนนี้พ่อสามีก็เสียไปแล้ว ในไม่ช้าก็ต้องแยกบ้าน

ดูท่าทางของพี่สะใภ้สิ เห็นชัดว่าเชื่อว่าแม่สามีมีเงินเก็บอยู่ ตอนแยกบ้านก็ต้องการสิทธิในการดูแลแม่สามีแน่นอน

แต่เธอไม่อยากใช้ชีวิตหลังจากแยกบ้านแล้วโดยที่ยังต้องอยู่กับแม่สามี

ถ้าต้องมีแม่สามีที่ไม่รู้อะไรคอยจัดการบ้าน เธอกลัวว่าจะได้กินแต่ข้าวต้มผักป่ากับหมั่นโถวดำไปตลอดชีวิต

เธอไม่อยากกินทั้งข้าวต้มผักป่าหรือหมั่นโถวดำอีกแล้ว

เธออยากกินหมั่นโถวขาว!

เธออยากกินข้าวสวย!

“โอ้โห แบบนั้นไม่ได้หรอกนะ พี่สะใภ้ฝ้าน เธอจะตัดขาดตระกูลฝ้านไม่ได้หรอก”

“เอาเงินให้หลานชายแต่งงานก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องอยู่แล้ว”

แม่ตระกูลฝ้านโดนพี่สะใภ้และหลานชายจ้องมองอย่างจดจ้อง ราวกับถูกไฟลนอยู่.....