ภรรยาพิษแห่งตระกูลแม่ทัพลืมตาขึ้นมา ชายผู้งดเว้นราคะถูกหย่า

เย้ายวนชวนหลงใหล

ทุกคนต่างตกตะลึง

หากสิ่งที่อวิ๋นหว่านหว่านพูดเป็นความจริง...

เช่นนั้นคุณหนูเสวี่ยลั่วก็จงใจวางแผนใส่ร้ายพระชายา เพื่อให้ท่านอ๋องเกลียดชังพระชายาน่ะสิ...

"ข้าไม่ได้ทำ ข้าเปล่านะ!!!"

แววตาของอวิ๋นเสวี่ยลั่วมีความตกตะลึงวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

นางรีบหันไปมองฉู่เป่ยถังที่อยู่ด้านข้าง แล้วแก้ตัวอย่างลุกลี้ลุกลน "ท่านพี่เป่ยถัง อาการป่วยของข้ากำเริบกะทันหันจริงๆ..."

งิ้วฉากใหญ่ในคืนนี้ เป็นแผนการที่นางเตรียมการมานานแล้วจริงๆ เพียงเพื่อทำลายชื่อเสียงของอวิ๋นหว่านหว่าน และทำให้ฉู่เป่ยถังเกลียดชังนางนับแต่นี้ไป!

ทว่า อวิ๋นหว่านหว่านเป็นแค่คนไร้ค่าที่โง่เง่าเต่าตุ่น นางกลายเป็นคนฝีปากกล้า ฉลาดหลักแหลม และดุดันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ชั่วขณะนั้น กลับทำเอานางถึงกับตกใจกลัวจนพูดไม่ออก!

ฉู่เป่ยถังมีใบหน้าตึงเครียด ไม่ได้ตอบรับสายตาน่าสงสารของนาง นัยน์ตาสีดำดูลึกล้ำแผ่ซ่านไปด้วยความเย็นเยือก เขากำลังจ้องมองอวิ๋นหว่านหว่านอย่างเย็นชา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

อวิ๋นเสวี่ยลั่วรู้สึกตื่นตระหนกในใจ

ท่านพี่เป่ยถังคงไม่ได้ถูกนังแพศยานี่เกลี้ยกล่อมจนเชื่อไปแล้วจริงๆ หรอกนะ

อวิ๋นเสวี่ยลั่วเดินไปที่ประตูด้วยท่าทางบอบบางราวกับกิ่งหลิวลู่ลม นางดึงแขนเสื้อของฉู่เป่ยถัง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจ

"ท่านพี่เป่ยถัง ข้าไม่รู้เรื่องธูปกระตุ้นกำหนัดอะไรนั่นจริงๆ และไม่เคยส่งมันมาด้วย! เสวี่ยลั่วรู้ว่าคืนนี้เป็นคืนเข้าหอของท่าน ในใจรู้สึกปวดร้าวยิ่งนัก เพราะเสียใจมากเกินไปโรคเก่าจึงกำเริบ ไม่คิดเลยว่าจะทำให้พี่เข้าใจผิดถึงเพียงนี้!"

โฉมงามน้ำตาคลอเบ้า นัยน์ตาดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ ทุกถ้อยคำล้วนแสดงถึงความจริงใจอย่างลึกซึ้ง ทำให้ทุกคนที่มองดูอยู่นอกจากจะซาบซึ้งแล้ว ยังอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความเห็นใจมากยิ่งขึ้น

ท่านอ๋องกับคุณหนูเสวี่ยลั่วเดิมทีก็เป็นกิ่งทองใบหยกที่สวรรค์สร้างมาคู่กันแท้ๆ!

เป็นเพราะอวิ๋นหว่านหว่านที่ร้ายกาจ พลัดพรากคู่รักไปไม่พอ ยังมากลั่นแกล้งใส่ร้ายคุณหนูเสวี่ยลั่วแบบนี้อีก!

"ป่วยก็ไปตามหมอสิ ฉู่เป่ยถังรักษาโรคไม่เป็นเสียหน่อย!"

อวิ๋นหว่านหว่านเมินเฉยต่อสายตาแปลกๆ ของทุกคน นางก้าวรุกคืบเข้าไปทีละก้าว

"เจ้ามีแรงวิ่งตามสาวใช้มาตั้งไกล แต่ไม่มีแรงตะโกนเรียกให้คนไปจับนางกลับมางั้นหรือ ไม่มีแรงให้คนไปตามหมองั้นหรือ ไม่มีแรงแต่ยังพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขาได้อย่างแม่นยำเชียวรึ"

"อวิ๋นเสวี่ยลั่ว จิ้งจอกพันปีอย่างเจ้า จะมาเล่นละครตบตาอะไรตรงนี้ เพื่อทำให้ข้าชื่อเสียงป่นปี้และถูกรังเกียจในคืนเข้าหอ เจ้าถึงกับวางแผนอย่างรัดกุมเพื่อวางยา แถมยังเกณฑ์คนมาเล่นงิ้วฉากใหญ่โตขนาดนี้..."

นัยน์ตาของอวิ๋นหว่านหว่านเย็นเยียบขึ้นมา อาศัยจังหวะที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว จู่ๆ นางก็คว้ากระถางธูปบนโต๊ะในห้องมาฟาดใส่หน้าอวิ๋นเสวี่ยลั่วอย่างแรง "นี่คือสิ่งที่ข้าขอคืนให้เจ้า!!!"

"กรี๊ด!!!"

อวิ๋นเสวี่ยลั่วหลบไม่ทัน พวงแก้มถูกกระแทกอย่างแรงจนเจ็บปวด น้ำตาแห่งความทุลักทุเลไหลอาบเต็มหน้า

ทุกคนพากันร้อนใจในทันที ต่างพุ่งตัวเข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงโดยไม่ได้นัดหมาย "คุณหนูเสวี่ยลั่ว!!!"

อวิ๋นหว่านหว่านบ้าไปแล้วงั้นหรือ

ถึงกล้าทำกับหญิงในดวงใจของท่านอ๋องต่อหน้าต่อตาเขาเช่นนี้

"เสวี่ยลั่ว!!!"

ฉู่เป่ยถังรีบประคองอวิ๋นเสวี่ยลั่วที่กำลังโอนเอนจะล้ม เมื่อเห็นรอยเลือดตัดกับคราบน้ำตาบนใบหน้าของนาง ประกายความเย็นเยือกก็พาดผ่านนัยน์ตาของเขา เขาซัดฝ่ามือใส่ออวิ๋นหว่านหว่านอย่างกะทันหัน

ใบหน้าของอวิ๋นหว่านหว่านฉายแววเย็นชา นางขยับตัวเตรียมจะหลบ

"อย่าฆ่าพี่..." อวิ๋นเสวี่ยลั่วกลับเอ่ยขึ้นกะทันหัน แววตาของนางมีความเหี้ยมเกรียมวาบผ่าน ยื่นมือออกไปทำทีเป็นปกป้องอวิ๋นหว่านหว่าน

ทว่าปลายนิ้วกลับเฉียดผ่านไหล่ของนาง แล้วออกแรงดึงลงอย่างแนบเนียน

"พรึ่บ!" เสียงหนึ่งดังขึ้น

เสื้อคลุมชุดแต่งงานสีสันสดใสบนตัวอวิ๋นหว่านหว่านลื่นไถลลงตามลาดไหล่ เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องดั่งหยกที่อยู่ด้านใน

ท่อนแขนเรียวเสลาเปล่งประกายงดงามบริสุทธิ์ภายใต้แสงจันทร์ เรือนร่างอรชรถูกห่อหุ้มด้วยเอี๊ยมบังทรงตัวบาง เผยให้เห็นเสน่ห์เย้ายวนใจอย่างบอกไม่ถูก...

ผู้หญิงคนนี้ งดงามไร้ที่ติ!

ทุกคนสูดลมหายใจเข้าลึกโดยพลัน แววตาแห่งความตื่นตะลึงแทบจะล้นทะลักออกมา

สายลมเย็นพัดโชยมา บรรยากาศรอบตัวพลันปกคลุมไปด้วยความอึดอัดอย่างกะทันหัน

อวิ๋นหว่านหว่านปรายตามองเสื้อผ้าที่หลุดร่วงกองกับพื้นอย่างไม่ใส่ใจนัก นางกำลังจะยื่นมือไปดึงสายคาดเอวของอวิ๋นเสวี่ยลั่ว เพื่อตอบโต้แบบตาต่อตาฟันต่อฟัน

ในตอนนั้นเอง แรงมหาศาลขุมหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจู่โจมกะทันหัน-

หมับ!

ฉู่เป่ยถังปล่อยตัวอวิ๋นเสวี่ยลั่ว ก้าวเข้าไปอุ้มอวิ๋นหว่านหว่านขึ้นมาในรวดเดียว วินาทีต่อมา ประตูห้องหอก็ถูกปิดกระแทกอย่างแรง ปิดกั้นสายตาแปลกๆ ของผู้คนภายนอก

"ฉู่เป่ยถัง ปล่อยข้านะ!!!"

ภายในห้องหอ อวิ๋นหว่านหว่านดิ้นรนแต่กลับถูกโยนลงบนเตียง นางตกลงมากระแทกจนมึนงงไปหมด แววตายิ่งเย็นชามากขึ้น เอ่ยประชดประชันว่า "เป็นอะไรไป ท่านอ๋องสงสารยอดรักของท่านแล้วหรือ อยากจะแก้แค้นแทนนางงั้นสิ"

ฉู่เป่ยถังไม่ได้ฟังสิ่งที่นางพูดเลยสักนิด เขาก้มตัวลงบีบปลายคางของนาง จ้องมองผิวพรรณขาวผ่องดั่งหยกของนาง แล้วกัดฟันกรอด "อวิ๋นหว่านหว่าน เจ้านี่มันไร้ยางอายจริงๆ!"

หากเป็นหญิงสาวบ้านดีมีตระกูลทั่วไป หากเสื้อผ้าหลุดลุ่ย คงรีบซ่อนตัวด้วยความลุกลี้ลุกลนแทบไม่ทัน...

แต่นางกลับทำตัวตามสบาย เมื่อครู่นี้มีบ่าวรับใช้ชายหญิงมองอยู่ตั้งมากมาย นางยังทำท่าทีเหมือนไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย!

ราวกับว่าเคยชินเสียแล้ว!

เขาเคยได้ยินอวิ๋นเสวี่ยลั่วพูดว่า อวิ๋นหว่านหว่านพี่ของนางคนนี้มีนิสัยมักมากในกาม ชอบเที่ยวเตร่ในหอนางโลม เดิมทีเขาไม่ใส่ใจ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องจริงทั้งหมด!

"ข้าถูกบังคับให้เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ไม่ได้จงใจแก้ผ้าโชว์เสียหน่อย จะเรียกว่าไร้ยางอายได้อย่างไร"

อวิ๋นหว่านหว่านเห็นแววตารังเกียจและดูแคลนที่วาบผ่านนัยน์ตาของฉู่เป่ยถัง จึงอดไม่ได้ที่จะตอกกลับไป "ท่าทางโกรธเกรี้ยวของท่านอ๋อง ราวกับหวงแหนที่ข้าถูกคนอื่นมองงั้นแหละ ไม่ใช่บอกว่าต่อให้ต้องนอนกับศพ ก็จะไม่ยอมร่วมเตียงกับข้าเด็ดขาดหรอกหรือ..."

นางพูดจบก็แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ก่อนจะฉวยโอกาสดึงคอเสื้อของฉู่เป่ยถังเพื่อเป็นการแก้แค้น แล้วกระชากเปิดออกอย่างแรง

จากนั้นนางก็ยื่นมือออกไป ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบและนุ่มนวล ลูบไล้เข้าไปในแผงอกของเขาทีละนิ้ว หว่างคิ้วและแววตาแฝงไว้ด้วยความเย้ายวนชวนให้ลุ่มหลง

"ท่านอ๋อง ท่านแต่งตัวโป๊ขนาดนี้ แถมยังมาคร่อมตัวทำมิดีมิร้ายบนร่างข้า แบบนี้ถือว่าไร้ยางอายหรือเปล่าเพคะ"

ปลายนิ้วของนางลูบไล้ไปตามอำเภอใจ ทุกที่ที่สัมผัสได้จุดประกายไฟอันร้อนรุ่มให้ลุกโชน ลามไปทั่วทุกสรรพางค์กายของชายหนุ่ม จนลุกไหม้เป็นไฟกองใหญ่

ผู้หญิงคนนี้กล้ายั่วยวนเขาอย่างโจ่งแจ้งเลยงั้นหรือ

"อวิ๋นหว่านหว่าน เก็บความคิดสกปรกของเจ้าไปซะ ต่อให้เจ้าแก้ผ้านอนอยู่บนเตียง เปิ่นหวางก็ไม่มีทางแตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายเล็บ!!!"

ฉู่เป่ยถังตกตะลึง ไม่คิดว่านางจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ ในใจรู้สึกดูแคลนอย่างถึงที่สุด ใบหน้าดำทะมึนราวกับก้นหม้อ ทว่าสายตากลับเผลอเหลือบไปมองใบหน้างดงามเย้ายวนของนางอย่างไม่รู้ตัว ร่างกายแข็งทื่อไปเล็กน้อย

เรียวขาของอวิ๋นหว่านหว่านตวัดรัดรอบเอวสอบของเขา ราวกับเถาวัลย์ที่เกี่ยวพันอยู่บนร่างของเขา

ระหว่างที่ร่างกายเสียดสีกัน จู่ๆ นางก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง...

หึ...

อวิ๋นหว่านหว่านแค่นเสียงหัวเราะ ริมฝีปากแดงระเรื่อยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ท่านอ๋อง ปฏิกิริยาของท่านแบบนี้... เอาความมั่นใจจากไหนมาพูดจาโอ้อวดกัน"