หย่าสามีชั่ว เพื่อชีวิตใหม่ของฉัน

สามีฉันเย็นชาดุจน้ำแข็ง แต่ลูกพี่ลูกน้องของเขาที่ย้ายมาอยู่ด้วยกลับมองฉันด้วยสายตาโลมเลียทุกวัน

คืนนั้นฉันต้องแกล้งหลับทั้งน้ำตา ปล่อยให้ชินวุฒิแอบย่องเข้ามาลูบไล้ขาอ่อนและเกือบจะข่มขืนฉัน

แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าไม่ใช่ความหื่นกามของน้องชายสามี

แต่มันคือสิ่งที่ฉันบังเอิญไปเห็นในคอมพิวเตอร์ของเขา

โฟลเดอร์ลับที่เต็มไปด้วยคลิปวิดีโอ... คลิปที่ 'ภวัต' สามีผู้แสนดีของฉัน กำลังเริงรักกับผู้หญิงอื่นไม่ซ้ำหน้า!

แถมข้างๆ จอคอมฯ ยังมีชุดชั้นในของฉันที่หายไปวางอยู่

วินาทีนั้นฉันแทบอาเจียน ความจริงกระแทกหน้าเข้าอย่างจัง

สามีก็มักมาก น้องชายสามีก็โรคจิตวิปริต

ความรักและความไว้ใจพังทลายลงเหลือเพียงความขยะแขยง

ฉันปาดน้ำตา ตัดสินใจเปลี่ยนความกลัวให้เป็นความแค้น

"พี่เมย์อยากดูคลิปพวกนั้นเหรอครับ?"

ฉันยิ้มหวานให้ชินวุฒิ แสร้งทำเป็นหญิงสาวผู้หิวโหย เพื่อหลอกล่อเอาหลักฐานความระยำของพี่ชายเขามาไว้ในมือ

ในวันที่ภวัตโกหกว่าไปประชุม ฉันตามไปถึงหน้าห้องโรงแรม 502

อัดเสียงครางระงมของเขากับชู้รักเก็บไว้เป็นหลักฐานชิ้นสุดท้าย

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันวางใบหย่าไว้ข้างหัวเตียงที่เขานอนหลับอย่างสบายใจ

แล้วเดินออกจากบ้านหลังนั้น... เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่และส่งพวกเขาทุกคนลงนรก

บทที่ 1

เมย์ POV

ฉันยังคงรู้สึกถึงความว่างเปล่าภายในร่างกาย ความอบอุ่นที่สามีทิ้งไว้บนเรือนร่างกำลังจางหายไปพร้อมกับความรู้สึกโดดเดี่ยวที่กัดกินอยู่ภายใน

ฉันเอื้อมมือไปกอดตัวเอง พยายามจะรวบรวมความรู้สึกที่แตกสลายให้กลับมารวมกันอีกครั้ง

ภวัตพลิกตัวหันหลังให้ฉัน เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างไม่ใส่ใจ เสียงข้อความเข้าดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบของห้อง

"รีบนอนเถอะเมย์ พรุ่งนี้ฉันต้องตื่นเช้า" เขาพูดเสียงเรียบ เหมือนเป็นการบอกปัดมากกว่าจะใส่ใจความรู้สึกของฉัน

คำพูดของเขาเหมือนเกราะน้ำแข็งที่ค่อยๆ แช่แข็งหัวใจที่ยังคงหวังความอบอุ่น

"คุณไม่เคยมีเวลาให้ฉันเลย" ฉันพึมพำเสียงเบา สายตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างของสามี

"ก็บอกแล้วไงว่างานยุ่ง" เขาตอบอย่างไม่สบอารมณ์ "อีกอย่าง ชินก็อยู่ด้วย อย่าเสียงดังนักเลย"

คำพูดเรื่องชินวุฒิ ลูกพี่ลูกน้องของเขาที่เพิ่งย้ายมาอยู่ด้วยเมื่อสองเดือนก่อน ทำให้ฉันต้องกัดริมฝีปาก

นับตั้งแต่ชินวุฒิมาอยู่ ความสัมพันธ์บนเตียงของเราก็ยิ่งจืดจางลงไปอีก ภวัตมักจะอ้างเรื่องชินวุฒิเสมอ ไม่ว่าจะทำอะไร

"แต่คุณก็ไม่เคยสนใจว่าฉันรู้สึกยังไง" ฉันพูดออกไป ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ

เขาหันกลับมามองฉัน ดวงตาคู่คมของเขาดูว่างเปล่าและหงุดหงิด

"จะเอายังไงอีกเมย์? ฉันก็ทำตามหน้าที่แล้วไม่ใช่เหรอ" น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความรำคาญอย่างชัดเจน

หน้าที่? คำนี้เหมือนมีดที่กรีดลงไปกลางใจ

"ฉันต้องการมากกว่าหน้าที่" ฉันกระซิบ แต่เขาก็ไม่ได้ยิน หรืออาจจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

ภวัตลุกขึ้นจากเตียง เขาก้าวลงจากเตียงอย่างรวดเร็วราวกับต้องการจะหลีกหนีจากฉันให้เร็วที่สุด

"พอแล้วเมย์ ฉันเหนื่อย อยากพักผ่อน" เขาเดินไปที่ห้องน้ำ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองฉันอีกครั้ง

ฉันนอนนิ่งอยู่บนเตียง ปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างเงียบเชียบ

ภวัตมักเป็นแบบนี้เสมอ เขาเข้ามาในห้องนอนเหมือนพายุแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและคำพูดที่เย็นชา

การกลับมาของเขาไม่ใช่เพื่อฉัน แต่เพื่อปลดปล่อยความต้องการทางกายของตัวเอง แล้วก็จากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉันเคยหวังว่าเขาจะโอบกอดฉัน พูดคำหวานๆ หรือแม้แต่จูบฉันอย่างเร่าร้อนเหมือนเมื่อก่อน

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างเหลือเพียงแค่หน้าที่ที่ต้องทำเพื่อให้จบๆ ไป

เขากลัวว่าฉันจะออกนอกลู่นอกทางบ้างไหม?

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความที่ค้างไว้ รูปภาพที่สุดารัตน์ เพื่อนสนิทของฉันส่งมาเมื่อครู่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

เป็นรูปชายหนุ่มร่างบึ้ก กล้ามเป็นมัดๆ ท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นรอยสักรูปมังกรที่ไหล่ข้างซ้าย ดวงตาคมกริบกำลังจ้องมองมาที่กล้องอย่างเย้ายวน

สุดารัตน์พิมพ์ข้อความมาว่า "เป็นไงล่ะเมย์? หล่อล่ำถูกใจไหม? แฟนใหม่ฉันเองนะ"

ฉันพิมพ์กลับไปว่า "โหดมากดา! ไปเจอมาจากไหนเนี่ย?"

สุดารัตน์ตอบกลับมาทันที "เจอที่ผับสิ! แหม... เมย์ก็รู้ว่าฉันชอบของดิบของเถื่อน"

ฉันพ่นลมหายใจอย่างขำๆ สุดารัตน์มักจะเป็นแบบนี้เสมอ เธอรักความสนุกและไม่เคยผูกมัดกับใคร

"เขาเร่าร้อนมากเลยนะเมย์ ทั้งคืนเลย" สุดารัตน์ส่งข้อความมาต่อ "เธอควรลองบ้างนะ รับรองว่าติดใจ"

หัวใจของฉันเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพของชายหนุ่มในรูปกับคำบรรยายของสุดารัตน์ทำให้ความปรารถนาที่ถูกกดทับมานานปะทุขึ้น

ร่างกายของฉันเริ่มมีปฏิกิริยา มันรู้สึกร้อนรุ่มและกระหาย

ฉันกับสุดารัตน์เป็นเพื่อนที่แปลก เราคุยกันได้ทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องอย่างว่า ฉันเคยแนะนำชินวุฒิให้เธอรู้จัก เพราะตอนนั้นชินวุฒิเพิ่งมาอยู่กรุงเทพฯ ใหม่ๆ ยังไม่มีเพื่อน ก็เลยอยากให้เขาได้รู้จักคนเยอะๆ

สุดารัตน์กับชินวุฒิก็ได้คบกันอย่างรวดเร็ว และสุดารัตน์ก็มักจะเล่าเรื่องบนเตียงของเธอกับชินวุฒิให้ฉันฟังอย่างละเอียด

เธอเล่าถึงความดิบเถื่อน ความเร่าร้อน และความถึงใจที่ชินวุฒิมอบให้เธอ

ทุกครั้งที่ได้ยิน ฉันก็รู้สึกอิจฉาและอยากสัมผัสความรู้สึกเหล่านั้นบ้าง

ฉันอยากให้มีใครสักคนทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้นอีกครั้ง ทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิตชีวา ไม่ใช่แค่ทำตามหน้าที่ไปวันๆ

ฉันลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า คว้าชุดนอนผ้าแพรเนื้อบางเบา ชุดที่มีสายเดี่ยวและชายกระโปรงสั้นเหนือเข่ามาสวมใส่

ฉันเดินออกจากห้องนอนอย่างช้าๆ โดยไม่ได้ตั้งใจจะเจอใคร

แต่ทันทีที่ฉันก้าวเท้าพ้นธรณีประตูห้องนอน ฉันก็ชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ของชินวุฒิที่กำลังจะเดินเข้าห้องน้ำพอดี

"พี่เมย์ยังไม่นอนอีกเหรอครับ?" ชินวุฒิถาม ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองชุดนอนของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

ฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว สายตาของเขาเหมือนเปลวไฟที่เผาผลาญผิวหนังฉันให้ลุกโชน

"พี่จะไปดื่มน้ำน่ะ" ฉันตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามหลบสายตาของเขา

"ดึกแล้วนะครับ ระวังจะเป็นหวัด" เขาพูดพร้อมกับยื่นมือมาแตะเบาๆ ที่ไหล่ของฉัน

สัมผัสของเขาเหมือนไฟฟ้าช็อตที่แล่นไปทั่วร่าง ฉันรู้สึกขนลุกซู่

"อืม… ขอบใจนะ" ฉันพยายามรวบรวมสติแล้วเดินเลี่ยงเขาไปที่ห้องครัว

ชินวุฒิยังคงยืนอยู่ที่เดิม สายตาของเขายังตามติดฉันไม่วางตา

ฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนจากแผ่นหลังที่เขาจ้องมองลงมา

ในขณะที่ฉันรินน้ำใส่แก้ว ฉันก็แอบเหลือบมองชินวุฒิผ่านเงาสะท้อนในหน้าต่าง

เขากำลังยืนเท้าแขนกับกรอบประตูห้องน้ำ ท่าทางสบายๆ แต่แฝงไปด้วยความแข็งแกร่ง

ฉันมองกล้ามแขนที่แข็งแกร่งของเขา มองแผงอกที่นูนเป็นลอนสวยงาม

จู่ๆ ในหัวของฉันก็จินตนาการถึงภาพที่เขาโอบกอดฉันอย่างเร่าร้อน ภาพที่เขาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีบดขยี้ฉันลงบนเตียง

ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายถูกความร้อนแผดเผา ความปรารถนาที่ถูกกดทับมานานกำลังจะระเบิดออก

น้ำในแก้วสั่นไหวเล็กน้อยเพราะมือของฉันที่กำแน่น เสียงหัวใจเต้นโครมครามดังอยู่ในโสตประสาท

ฉันหันกลับไปมองชินวุฒิอีกครั้ง และพบว่าเขาก็ยังคงจ้องมองฉันอยู่

รอยยิ้มมุมปากของเขามีความหมายแฝงบางอย่าง

ราวกับเขารู้และเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในใจของฉัน

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ความรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าผสมปนเปกันไปหมด

คืนนี้ช่างยาวนานเหลือเกิน

ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกกลืนกินโดยสายตาของเขา

เขากำลังรออะไรอยู่กันแน่?