ฝืนชะตาหวนคืนมารัก

เสียงผีผากังวาน กระจ่างใสดุจสายธาร

เสียงเอ้อร์หูกรีดร้อง เปล่งปลั่งราวบุปผา

เสียงหลัวกู่คำราม ก้องสะเทือนถึงแผ่นฟ้า

สามประสานประหนึ่งผ่าลงกลางเมืองหลวง

ยามสนธยา สายลมวสันต์ฤดูพัดเอื่อย กลีบดอกหลีฮวาขาวโพลนส่งกลิ่นหอมฟุ้งกำจายทั่วเมือง ย้อมนครหลวงฉางอันให้กลายเป็นสีขาวราวกับถูกปกคลุมด้วยหิมะจากลมหนาว

รัชสมัยเกาจงที่ 18 เดือน 1 ตามจันทรคติ

ใจกลางเมืองหลวง นกกระเรียนกระดาษโบยบินและตกลงบนหลังคาร้านค้ามากมายที่ประดับประดาด้วยโคมหลากสีสัน ผู้คนจำนวนมากต่างถือโคมไฟกระดาษเดินไปมาอย่างขวักไขว่ ความคึกคักของเมืองหลวงฉางอันเกิดจากเทศกาลงานโคมไฟประจำปี

ทางทิศเหนือของเมืองหลวง ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่ง หน้าประตูปักด้วยตัวอักษรสีทองว่า ‘หยาง’ อย่างหรูหรา แสดงถึงความยิ่งใหญ่โอ่อ่าดั่งผืนมหาสมุทร

ภายในคฤหาสแห่งนี้ ปรากฏเรือนพักรูปร่างโดดเด่น พื้นที่ใช้สอยกว้างขวาง ดอกเหลียนฮวากลางสระที่ติดกับศาลาริมบึงส่งกลิ่นหอมจางๆ กลางสวนหย่อมประดับด้วยแท่นหินใหญ่ ตรงกลางมีน้ำตกจำลองสายเล็ก ๆ ให้ความชุ่มชื่นและร่มเย็น

ทว่าเรือนพักที่ใหญ่โตและหรูหราเช่นนี้กลับไม่มีบ่าวรับใช้เลยแม้แต่คนเดียว เหมือนว่าข้าวของภายในเรือนทั้งหมดจะถูกจัดเตรียมโดยหยางลี่อิน ฮูหยินเพียงหนึ่งเดียวของจวน หญิงสาวมีอายุยี่สิบหกปี นางสวมใส่ชุดฮั่นฝูสีขาวอ่อน เผยเนินอกสีขาวอมชมพู กระโปรงสีครามยาวถึงข้อเท้าจรดพื้น หว่างเอวผูกด้วยเชือกสีฟ้าอ่อน มวยผมเกล้าขึ้นหลวม ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

ปิ่นปักผมสีเขียวทำจากหยกเนื้อดี บนร่างกายผุดผาดมีเพียงเครื่องประดับเรียบง่ายแสดงถึงรสนิยมที่มากแต่น้อย ผิวพรรณขาวนวล ดวงตากลมโตสุกใส ใบหน้าผัดแป้งและเขียนคิ้วเล็กน้อย แต่โดยรวมแล้วแสดงให้เห็นถึงความงดงามอ่อนโยนไม่แพ้ผู้ใด นางใช้หลังมือเช็ดไปที่เม็ดเหงื่อบนหน้าผาก สองมือบอบบางกำลังปูพรมแดงที่หน้าประตู

ทันใดนั้นเอง ดรุณีน้อยอายุราว ๆ สิบห้าปี ใบหน้าเรียวเล็ก สวมใส่อาภรณ์สีเขียว วิ่งเข้ามาด้วยความเร็ว นางดึงพรมแดงมาจากอีกฝ่ายและทำการปูด้วยตัวเอง

“ฮูหยิน เรื่องพวกนี้ให้บ่าวทำเองเถิดเจ้าค่ะ”

หลังจากปูพรมแดงเสร็จ สาวใช้คนสนิทของหยางลี่อินจึงกึ่งผลักกึ่งประคองพานางไปนั่งบนเตียง หญิงสาวพยายามลุกขึ้นแต่ก็ถูกอีกฝ่ายขวางไว้

“ฮูหยิน ตรงนี้ให้บ่าวจัดการเองเถิดนะเจ้าคะ”

“เสี่ยวจู ข้าบอกแล้วว่าข้าอยากจัดเตรียมทุกอย่างด้วยตัวเอง”

“หากฮูหยินมาเสียแรงกับเรื่องพวกนี้ เมื่อนายท่านมาถึงแล้วฮูหยินเกิดเหนื่อยล้าและหลับไป จะไม่เสียดายแย่หรือเจ้าคะ”

เสี่ยวจู สาวใช้ข้างกายลี่อินที่รับใช้นางมาตั้งแต่อายุได้ 12 ปีเอ่ยขึ้นอย่างห่วงใย นางเป็นเด็กใจกล้าและมีความฉลาดเฉลียว อีกทั้งยังสนิทสนมกับลี่อินมาก จึงรู้ดีว่าต้องใช้คำพูดอย่างไรถึงจะหยุดคุณหนูของนางไว้ได้

วันขึ้น 15 ค่ำเดือน 1 ตามปฏิทินจันทรคติของปีก่อน เป็นวันมงคลสมรสระหว่างหยางลี่อินและกู้เฟยหลง แต่ด้วยเหตุที่กู้เฟยหลงเป็นถึงหัวหน้าหน่วย ‘อวี้หลิน’ ควบคุมกองทหารม้า มีงานทั้งในและงานนอกล้นมือ เวลาที่ทั้งสองคนได้ใช้ร่วมกันจึงน้อยกว่าคู่สามีภรรยาทั่ว ๆ ไป

กู้เฟยหลงเป็นขุนนางตงฉิน ทำแต่ความชอบไม่หวังลาภยศ บำเหน็จที่ขุนนางกู้กราบทูลขอต่อฝ่าบาทคือการได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกับภรรยาในงานเทศกาลหยวนเซียว

หลังจากที่ลี่อินได้รับข่าว นางดีใจเป็นอย่างมาก และเป็นเสี่ยวจู ดรุณีน้อยผู้มีความคิดเกินวัยเป็นตัวการวางแผนแจกจ่ายเงินให้คนรับใช้ในจวนออกไปสนุกสนานกับงานเทศกาลเพื่อให้เจ้านายทั้งสองได้มีเวลาเป็นส่วนตัวให้มากที่สุด

ถึงแม้ลี่อินจะเข้าใจในความจำเป็นและหน้าที่ของสามี แต่บางครั้งนางเองก็รู้สึกเหงา ทว่าเพราะสามีทำงานเพื่อบ้านเมือง ภรรยาย่อมต้องสนับสนุน นางจึงไม่เคยปริปากออกมาแม้เพียงครึ่งคำ

เมื่อผู้เป็นนายไม่สบายใจ บ่าวรับใช้คนสนิทอย่างเสี่ยวจูเองก็กลัดกลุ้มตามไปด้วย นางจึงแนะนำฮูหยินของจวนไปตามตรงถึงเรื่องการมีทายาท

“หากฮูหยินมีบุตรชายหรือบุตรสาวตัวน้อย ๆ คงจะดีไม่น้อยนะเจ้าคะ เพราะเวลาที่นายท่านไม่อยู่ ฮูหยินเองก็จะได้ไม่เหงา”

หยางลี่อินเองก็เห็นดีเห็นงามด้วยกับความคิดนั้น นางคิดว่าเมื่อสามีกลับมาถึงบ้านก็จะพูดถึงเรื่องการมีทายาทออกไป

หลังจากที่เสี่ยวจูตกแต่งและประดับสถานที่ด้วยโคมไฟระย้าจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ภายในเรือนก็อบอวลด้วยกลิ่นกำยาน สร้างบรรยากาศที่หวานชื่นให้แก่คู่นกยวนยาง และเมื่อเสี่ยวจูหันมาเห็นว่าคุณหนูของตัวเองหลับไป จึงออกจากห้องไปเงียบ ๆ