รักอันตรายล่อลวงหัวใจผู้ชายเย็นชา
ตอน 1
#คอนโด xx
ฉันเดินตามหลังผู้ชายที่ชื่อว่า ‘คีย์’ เข้ามาในห้องของเขา ทำไมฉันถึงได้รู้สึกเหนื่อยแบบนี้ ต่างจากอีกคนที่ทิ้งตัวนอนลงบนโซฟาอย่างไม่รู้สึกผิดหรืออะไรเลย เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนสร้างปัญหาทำให้ฉันเดือดร้อน เท่านั้นยังไม่พอเขาคือต้นเหตุที่ทำให้ฉันต้องโกหกพี่สาวของตัวเองอีก
“อย่าให้มันเกิดเรื่องแบบนี้อีกนะคีย์” ฉันยืนมองเขาที่นอนหลับตาสบายใจ แต่ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้หลับและได้ยินในสิ่งที่ฉันพูด
“ทำไม” เขาพูดเสียงนิ่งทั้งที่หลับตาอยู่
“ฉันต่างหากต้องเป็นฝ่ายพูดว่าทำไมนายทำแบบนี้!” ฉันตะโกนใส่เขาเสียงแข็ง ทั้งที่คิดว่าจะพูดกับเขาด้วยเหตุผล ไม่ใช้อารมณ์ แต่มันอดไม่ได้จริงๆ
คีย์ไม่รู้จริงๆ หรอว่าสิ่งที่เขาทำกับฉันมันเหมือนการเหยียบย่ำหัวใจกันแค่ไหน
“กับแค่แหวนวงเดียว”
“ฉันเคยบอกนายแล้วใช่มั้ย ว่าแหวนวงนั้นมันสำคัญกับฉันมาก!”
เขาพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง ทั้งที่ก็รู้ดีอยู่แล้วว่าแหวนนั่นเป็นของสำคัญของฉัน แล้วท่าทางไม่ทุกข์ร้อนและคำพูดของเขามันกำลังทำให้ฉันโกรธ
โกรธมาก!
“แต่เธอก็ได้มันคืนแล้วนี่ จะมาโวยวายอีกทำไม!” เขาขึ้นเสียงพร้อมกับลืมตามองฉันด้วยความรำคาญ
ใช่! ฉันได้แหวนคืนมาแล้วด้วยความช่วยเหลือของพี่ซัน* แต่ประเด็นคือเขาเป็นคนเอาแหวนวงสำคัญของฉันไปเป็นของพนันบ้าบอในการแข่งรถต่างหาก แหวนที่ฉันให้เขาใส่ไว้เพื่อแสดงว่าเขาคือคนพิเศษสำหรับฉัน แต่เขากลับเห็นมันเป็นแค่สิ่งของไร้ค่าที่คิดจะเอาไปทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ
“คีย์!” ฉันพูดอะไรไม่ออกจึงหันหลังเดินไปที่ประตูห้อง ในเมื่อพูดอะไรไปตอนนี้เขาก็ไม่สำนึก แล้วฉันจะอยู่ด่าให้เขารำคาญใจไปอีกทำไม
เหนื่อยจัง เหนื่อยเหลือเกิน...
ฉันคงให้แหวนเขาเร็วเกินไปสินะ เป็นเพราะฉันมั่นใจในตัวเขาและไว้ใจเขามากถึงได้ยอมให้ของสำคัญของตัวเองไป ฉันไม่ได้หวังว่าเขาจะเข้าใจความหมายของมัน แต่อย่างน้อยเขาก็ควรจะเห็นคุณค่าในสิ่งของที่ฉันเป็นคนให้บ้าง!
หมับ!
อีกแค่นิดเดียวก็จะถึงประตูแล้วแท้ๆ แต่มีมือหนาของคีย์รั้งเข้าที่เอวเอาไว้ทัน เขากอดฉันจากทางด้านหลังและไม่พูดอะไรเหมือนกำลังจัดการกับอารมณ์ของตัวเองอยู่
“ปล่อย” ฉันพูดเสียงอ่อนด้วยความเหนื่อย ไม่อยากทะเลาะกับคีย์อีกแล้ว อย่างน้อยก็ตอนนี้ขอให้ฉันได้พักผ่อนหน่อยเถอะ วันนี้ฉันเจอเรื่องแย่ๆ มาพอแล้ว
“ขอโทษ” เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างหูทำให้หัวใจฉันอ่อนยวบ
ความเสียใจผิดหวังก่อนหน้าเป็นอันพังทลายลงในทันที เพียงแค่คีย์ยอมพูดคำว่าขอโทษออกมา แม้เขาจะรู้สึกผิดจริงๆ หรือไม่ก็ตาม คำพูดแสนหวานของเขามักมีอิทธิพลสำหรับฉันเสมอ มันเป็นเหมือนมนต์สะกดที่สามารถควบคุมความรู้สึกของฉันได้
ในบางเรื่องที่ฉันไม่ควรยอม แต่เมื่อคีย์พูดกับฉันเสียงอ่อนเสียงหวาน ฉันก็มักจะยอมเชื่อใจเขาไปเสียหมด ผู้ชายคนนี้รู้ดีว่าต้องทำยังไงฉันถึงจะยอมโอนอ่อนผ่อนตามไปกับเขา
เขามันร้ายกาจ
“สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก”
ฉันสัมผัสได้ถึงริมฝีปากเขาที่จูบไปตามเส้นผมสีดำของฉันอย่างอ่อนโยน ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นที่หัวใจพร้อมกับร้อนวูบวาบไปทั้งตัวกับการกระทำนั้นของเขา
คีย์ปล่อยมือขวาที่กอดรัดเอวฉันไว้ก่อนจะยื่นมันมาตรงหน้าฉัน นิ้วนางข้างขวาของเขาที่ก่อนหน้านี้เคยมีแหวนของฉันประดับอยู่เป็นเหมือนสิ่งที่ทำให้ฉันมั่นใจว่าเขาเป็นคนของฉัน ตอนนี้มันว่างเปล่าจนรู้สึกใจหาย ถึงแม้สมองจะสั่งห้ามว่าอย่าให้แหวนวงสำคัญกับผู้ชายคนนี้อีก แต่ร่างกายมันขยับไปเองโดยไม่รู้ตัว
ฉันไม่สามารถใจแข็งได้อีกต่อไป ไม่อาจทนคำพูดออดอ้อนของเขาได้
“ครั้งสุดท้ายนะ” ฉันพูดเสียงเรียบก่อนจะจับมือขวาของเขาไว้แล้วบรรจงสวมแหวนให้เขาอีกครั้งอย่างตั้งใจ
ไม่ว่าคีย์จะทำให้ฉันเจ็บปวดมากแค่ไหน ตอนนี้ฉันก็ยังพร้อมที่จะรับมันหากเขายังอยู่ข้างๆ ฉัน
เพราะฉันรักเขา
แต่ ‘ตอนนี้’ ไม่ได้หมายถึง ‘ตลอดไป’
คุณอาจจะชอบ
