พายุรักทรายสีเลือด

บทนำ

เปลวแดดอันแรงกล้าของแสงอาทิตย์ในยามกลางวัน ช่างร้อนระอุไปทั่วผืนแผ่นดินสีทอง เม็ดทรายแม้จะละเอียดแต่ทว่าเมื่อรวมตัวหนาแน่น กลับเป็นภัยร้ายให้แก่สิ่งมีชีวิต และหากสิ่งนั้นคือมนุษย์โดยเฉพาะอิสตรี ร่างกาบที่บอบบางจะเป็นอย่างไร หากผิวกายแทบมอดไหม้ เมื่อถูกแสงแดดอันแรงกล้าแผดเผาไปทั่วทั้งร่าง จนร่างนั้นแทบไหม้เกรียม ซ้ำร้ายขาดน้ำ ขาดอาหารและโดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางทรายที่เวิ้งว้างไกลสุดสายตา

รถโฟร์วิลจำนวนหลายคันแล่นมาด้วยความเร็วสูง จนฝุ่นทรายตลบอบอวลจนฟุ้งกระจายคล้ายกำลังแข่งขันแรลลี่กลางทะเลทราย ทว่ามันไม่ใช่การแข่งขันชิงจ้าวความเร็วแต่รถโฟร์วิลจำนวนหลายคันเหล่านั้น กำลังแล่นเพื่อติดตามหาอะไรบางอย่างด้วยความรีบเร่ง

“พั่บ! พั่บ! พั่บ!”เสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ ดังก้องอยู่เหนือน่านฟ้า กำลังบินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วโดยมีขบวนรถโฟร์วิลแล่นติตาม

ท่ามกลางน่านฟ้ากลางทะเลทรายที่กว้างใหญ่จนสุดลูกหูลูกตา เฮลิคอปเตอร์ซึ่งใช้ออกปฏิบัติการเพื่อใช้ลาดตระเวนกลางทะเลทราย กำลังมองเห็นอะไรบางอย่างตรงหน้าซึ่งอยู่ท่ามกลางทะเลทราย พร้อมค่อยๆ ร่อนจอดลงด้วยความรวดเร็ว ทันทีที่เฮลิคอปเตอร์ลงจอดกับพื้นทรายยังมิทันจะจอดสงบนิ่ง ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนจนถึงข้อศอกและกางเกงขายาวสีดำสนิท ราคาแลดูแพงลิบแต่กลับถูกเมินเฉยจากเจ้าของร่างราวกับว่าเขาอยู่ในชุดนี้มาหลายวัน

ร่างสูงกระโดดลงจากเฮลิคอปเตอร์ทันที พร้อมวิ่งออกหน้าด้วยความรีบเร่งไปยังร่างๆ หนึ่งซึ่งนอนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางทะเลทรายอันว้างเวิ้งอย่างโดดเดี่ยว

“เกรซ!เกรซ!”เสียงตะโกนดังก้องด้วยความดีใจเมื่อเขาได้เห็นร่างหญิงสาวซึ่งนอนนิ่งอยู่ตรงหน้า

ชายหนุ่มวิ่งโผเข้าหาร่างของหญิงสาว ซึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่ท่ามกลางทะเลทรายอันเวิ้งว้างอยู่เพียงลำพัง เหตุใดผู้หญิงตัวเล็กๆ จึงถูกปล่อยทิ้งอยู่กลางทะเลทรายแบบนี้ได้ จะเป็นไปได้หรือที่เธอจะมานอนเล่นกลางทะเลทรายเช่นนี้หากไม่มีใครพามา

ทันทีที่ร่างสูงถึงตัวร่างบาง สองมือช้อนร่างที่สิ้นสติไว้ในอ้อมกอดของเขาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่บ่งบอกถึงความดีใจเมื่อแรกเริ่มที่ได้เห็นร่างบางนั้น แปรเปลี่ยนไปทันทีเมื่อสภาพของหญิงสาวตรงหน้าไม่แตกต่างไปจากสภาพของคนใกล้ตาย

“เกรซ!เกรซ!ลืมตาสิเกรซ!แกจะต้องไม่เป็นอะไร พี่มาช่วยแกแล้ว เกรซ”เสียงร้องเรียกดังก้องแข่งกับเสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ พร้อมสองมือเขย่าร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดนั้นไปมาเพื่อให้รู้สึกตัว

ใบหน้าที่มีเค้าว่าเคยสวยงาม บัดนี้ถูกเปลวแดดแผดเผาจนผิวที่เคยขาวนวลเนียน เริ่มไหม้เป็นบางที่เพราะถูกตากแดดเป็นเวลานาน ริมฝีปากแตกระแหงจนเห็นเลือดไหลซึมเพราะร่างกายขาดน้ำ ดวงตาปิดสนิทเหมือนไม่รับรู้สิ่งใดเริ่มกรอกไปมา พยายามจะลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกชื่อของเธอ

“พะ...พี่....พี่...ชาย”เสียงแหบแห้งพยายามเปล่งออกมาเมื่อมองเห็นว่าเสียงที่ร้องเรียกชื่อเป็นใคร

“ทำใจดีๆ ไว้เกรซ แกต้องไม่เป็นอะไร พี่มาช่วยแกแล้ว พี่จะพาแกกลับบ้าน”ชายหนุ่มเอ่ยบอกน้องสาวของเขา พร้อมรีบอุ้มร่างน้อยๆ นั้นนำส่งโรงพยาบาล

“อะ...อัล...อัลมิล..ฮา..ฮาจญ์”เสียงแผ่วเบาเอ่ยเรียกชื่อหนึ่งให้พี่ชายได้ยิน จนร่างของพี่ชายซึ่งกำลังจะอุ้มเธอจากผืนทรายต้องหยุดชะงักไปทันที

“อัลมิลฮาจญ์ทำไมเกรซ!แกเรียกอัลมิลฮาจญ์ทำไม!” ชายหนุ่มเอ่ยถามน้องสาวด้วยความสงสัย พร้อมรีบคว้ามือบางอันสั่นเทา ซึ่งกำลังยกขึ้นมอบอะไรบางอย่างให้กับพี่ชายของเธอ

เศษชายผ้าสีงาช้างเนื้อผ้านุ่มติดมือ บ่งบอกได้ว่าผ้าดังกล่าวมีราคาสูงลิบแค่ไหน ลักษณะของผ้าพบเห็นได้ยาก เนื่องจากจะมีใช้เฉพาะคนชั้นสูงเท่านั้น

“แกกำลังจะบอกอะไรพี่เกรซ มันเกี่ยวอะไรกับเศษผ้าผืนนี้”เสียงของพี่ชายร้องถามอย่างร้อนรน

“อะ...อัล...มิล...ฮาจญ์...ร...ระ....”เสียงแผ่วเบา เอ่ยอย่างขาดห้วง

ร่างบางพยายามจะบอกอะไรบางอย่างให้พี่ชายของเธอได้รู้ แต่ร่างกายของเธอมันไม่สามารถที่จะฝืนได้อีกต่อไป ริมฝีปากที่แตกระแหงซึ่งพยายามที่จะขยับนั้น ค่อยๆ หยุดลงอย่างช้าๆ พร้อมศีรษะหันเข้าหาอกกว้างของพี่ชายก่อนจะตกลง สิ้นใจคาอ้อมกอดของพี่ชายเธอ

“เกรซ!เกรซ!ไม่นะเกรซ ไม่นะ ไม่!!!”เสียงร้องของชายหนุ่มดังก้องขึ้นทันใด เมื่อน้องสาวของเขาหมดสิ้นการตอบสนอง ร่างบางถูกกกกอดพร้อมเสียงร่ำไห้ของพี่ชายต่อการจากไปของน้องสาวเพียงคนเดียว

มือหนายกมือของน้องสาวเพียงคนเดียว ซึ่งกำเศษชายผ้าสีงาช้างเอาไว้แน่น เสียงแผ่วเบาเรียกชื่อให้เขาได้ยินก่อนจะจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ดวงตาแดงก่ำซึ่งเต็มไปด้วยน้ำตา มองเศษชายผ้าดังกล่าวเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

“อัลมิลฮาจญ์!มึงทำให้น้องกูตาย!ชาตินี้อย่าหวังเลยว่ามึงจะได้อยู่อย่างสงบสุข!”เสียงของชายหนุ่มกล่าวคำอาฆาตจนดังก้องไปทั่วผืนทราย น้ำตาร่ำไห้ออกมาไม่ขาดสาย เมื่อเขาต้องสูญเสียน้องสาวของเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ