มาเฟีย​'จ้าว'ชีวิต [ Mafia’s King ] SET : Romance Of Mafia 2nd

“อื้ม...อ๊ากกก..โอกๆๆๆ...” เสียงไอพร้อมน้ำทะเลที่ไหลออกมาจากปากบางแดงก่ำนั้น อดัมจ้องมองร่างบางนั้นถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะซีดเซียวผมดำยาวประบ่าจะเปียกลีบไปกับศีรษะมนนั้น แต่เธอช่างมีใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาและงดงามน่ารักยิ่งนัก ถึงแม้เธอจะค่อนข้างตัวเล็กผอมบางแบบสาวเอเชียแต่ทุกอย่างของเธอก็สมส่วนลงตัวนัก

“อ๊ะ!” อดัมหัวใจกระตุกวาบทันทีเพียงแค่เธอปรือตาลืมขึ้นมาสบตากับเขา และดวงตากลมโตนั้นก็ค่อยๆปิดสนิทลงอีกครั้ง อดัมช้อนร่างบางนั้นและมุ่งหน้าไปยังบ้านพักทันที เพราะเขาต้องทำให้ร่างกายนี้อบอุ่นโดยเร็ว เจอาร์เพียงแค่ตามไปเงียบๆ

อดัมเดินเข้ามาในตัวบ้าน เขามุ่งหน้าไปยังห้องส่วนตัวเพราะบ้านพักแห่งนี้มีห้องนอนห้าห้อง สี่ห้องเป็นของคนในครอบครัวและอีกหนึ่งสำหรับแขก อดัมเดินเข้าห้องนอนและเลยไปยังห้องน้ำเพราะเขาต้องล้างตัวเขาและร่างบางนี้ อดัมเปิดน้ำอุ่นลงอ่างและทั้งเขาและเธอก็ลงไปในนั้นด้วยกันโดยที่ร่างบางแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงขยับแขนขาเลย คงอาจเพราะร่างกายเธอหยุดหายใจนานเกือบสี่นาทีเธอจึงอ่อนเพลียมาก อดัมค่อยๆปลดเปลื้องอาภรณ์ของร่างบางนี้อย่างนุ่มนวลเพราะเขาไม่อยากจะสร้างรอยแดงบนร่างบางมากไปกว่านี้ และการกระทำของเขาเป็นไปอย่างนุ่มนวลแบบมืออาชีพในการปลดเปลื้องอาภรณ์เพศตรงข้ามให้เป็นอิสระจากปราการป้องกันในการเป็นอุปสรรคสำหรับกิจกรรมสวาทของร่างกาย แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไปและคงเป็นครั้งแรกที่ภารกิจครั้งนี้ของเขาไร้ซึ่งการตอบสนองจากร่างในอ้อมกอดนี้

“บ้าจริง!” อดัมร้องพึมพำกับตัวเอง เพราะบางอย่างภายใต้กางเกงเขามันกำลังสร้างปัญหาบางอย่าง และนี้ก็เป็นครั้งแรกอีกอย่างที่เขามีความต้องการผู้หญิงในอ้อมกอดนี้โดยที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่เธอเปลือยเปล่าไร้ซึ่งสติไม่ต่างไปกับศพในอ้อมกอดเขา ซึ่งเขาเองผ่านผู้หญิงมามากมายบางคนนอนเปลือยเชิญชวนเขา แต่เขาก็สามารถหันหลังให้โดยที่ไม่เสียเวลาหันหลังกลับไปมอง ยามที่เขาไม่ต้องการ

อดัมรีบปลดเปลื้องอาภรณ์ของเขาออกจากร่างกายเช่นกัน และช้อนตัวเธอขึ้นจากอ่างซึ่งทั้งเขาและเธอก็เปลือยเปล่าทั้งคู่ แตกต่างกันที่คนหนึ่งมีสติรับรู้ถึงความรู้สึกที่ก่อเกิดขึ้นภายในร่างกายทุกอย่าง กับอีกคนไร้ซึ่งสติไม่รับรู้อะไรเลย อดัมค่อยๆบรรจงวางร่างบางลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่นั้นอย่างอ่อนโยนแบบไม่รู้ตัวเลยว่าคนอย่าง อดัม เบนเน็ต จะอ่อนโยนกับผู้หญิงที่ไม่ใช่แม่ได้

อดัมนำผ้าขนหนูมาพันเอวตัวเองไว้และอีกผืนเช็ดผมและร่างบางนั้นอย่างรวดเร็วและดึงผ้าห่มคลุมร่างบางนั้นให้ความอบอุ่นโดยทันที และตัวเขาก็ไปแต่งตัวใหม่และเดินออกจากห้องไป เจอกับเจอาร์ที่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วเช่นกัน

“เธอเป็นอย่างไรบ้างครับ?” เจอาร์ถามออกไป

“ยังไม่รู้สึกตัว...แต่คาดว่าน่าจะมีไข้”

“เธอเป็นใครกัน...ทำไมถึงมาทำอะไรแบบนี้ที่นี่ได้” คำถามไร้ซึ่งคำตอบจากคนฟัง อดัมเพียงแค่หันไปมองประตูที่พึ่งออกมา เหมือนจะมองทะลุประตูนั้นเข้าไปเห็นร่างบางที่ไม่ได้สติอยู่บนเตียงของเขา

“พี่เจอาร์...จัดการเรื่องตั๋วเพิ่มอีกใบให้กับเธอคนนั้น...เธอจะต้องไปอังกฤษกับเรา” เจอาร์หันมามองอดัมกับคำสั่งนี้อย่างไม่เข้าใจ

“เราไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร...ทำเอกสารปลอม...ถ้านายหญิงนีน่าทราบ...” เจอาร์ให้เหตุผลอีกอย่าง เพราะใครจะคิดนายเขาคนนี้มีคนใต้บังคับบัญชานับพันที่ต้องก้มหัวให้ และไหนจะพี่ชายของผู้เป็นนายที่ไม่แพ้กัน และสุดท้ายผู้เป็นนายใหญ่ที่เป็นพ่อของคนทั้งสองที่ควบคุมคนอีกมากมาย แต่ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามคนจะยอมอ่อนและลงให้กับผู้หญิงตัวเล็กที่มีตำแหน่งเป็นแม่และภรรยา นามว่าคุณหนูนาหรือนีน่า เพราะนายหญิงคนนี้จะไม่ยอมให้ลูกชายที่รักทั้งสองคนและสามีเข้าไปเกี่ยวข้องกับสิ่งผิดกฎหมายทั้งสิ้นไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่

“อย่าให้แม่ผมทราบสิครับ...และระหว่างนี้เราจะให้คนสืบว่าเธอเป็นใครด้วย” เจอาร์รับทราบและพยักหน้าและกล่าวขอตัวเพื่อไปจัดการตามสั่ง

“พรุ่งนี้ผมจะนำเรือมารับครับ” อดัม พยักหน้า

“เอ่อ...ว่าแต่นายจะเรียกเธอว่าอะไรดีครับ”

“นาวา เบนเน็ต ภรรยาของผม เพราะจะทำให้เธอไม่น่าสงสัยนัก” อดัมเสียเวลาคิดไม่นานแจ้งข้อมูลให้คนสนิทพร้อมเหตุผล เจอาร์พยักหน้าเห็นด้วย เพราะคงไม่มีใครกล้าที่จะสร้างความรำคาญและยุ่งยากใจให้กับคนตระกูลเบนเน็ตนักและกล่าวขอตัวอีกครั้ง แต่ก็ไม่ลืมย้ำว่ากับนายของตนอีกเรื่อง “ผมขอภาพถ่ายเธอด้วยครับ” อดัมพยักหน้าและเรื่องนี้คงต้องรอให้เธอฟื้นก่อน และดูแล้วน่าจะบ่ายๆ วันนี้

เมื่อเจอาร์ออกไป อดัมก็เดินแยกไปอีกส่วนของบ้านคือครัว เขาสำรวจของสดก็มีอยู่อย่างละนิดละหน่อยน่าจะเป็นแม่ทูนหัวของพี่ชายคงให้คนมาจัดการเตรียมไว้ให้เมื่อท่านรู้ว่าเขาจะมา และที่ท่านเตรียมของสดไว้เพราะคนภายในจะรู้ว่าเขาทำอาหารเป็น อดัมกับพ่อของเขาจะเหมือนกันในเรื่องนี้คือถ้ามีเวลาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว เขาและพ่อจะเข้าครัวทำอาหารกัน