รอยทัณฑ์มาร ชุด จอมมารบราซิเลี่ยน

บทที่ 3

รั้วไม้สีขาวเบื้องหน้าบอกให้พิมดาหลารู้ว่าหล่อนเดินมาถึงอาณาเขตไร่ของคริสเตรียโนแล้ว เท้าบอบบางในรองเท้าผ้าใบกลางเก่ากลางใหม่หยุดนิ่ง หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองที่ถูกมือกลองกระหน่ำตีอย่างไม่ปรานี แค่ได้เห็นไร่ที่เขาเป็นเจ้าของ หัวใจของหล่อนก็ชุ่มชื่นขึ้นมาราวกับได้รับหยาดน้ำฝนจากฟากฟ้าเบื้องบนแล้ว

รักเขา...

หล่อนแอบรักคริสเตรียโน เวลัสโค เจ้าของไร่กาแฟรูปหล่อจนโงหัวไม่ขึ้น และด้วยเหตุผลนี้เองจึงทำให้หล่อนต้องระเห็จตัวเองออกมาจากไร่กาแฟในฝันของคนงานทุกคนอย่างรวดเร็วก่อนที่ความในใจของหล่อนจะรั่วไหลไปถึงหูของพ่อเทพบุตรรูปงามอย่างคริสเตรียโน

หล่อนยังจำวันที่ตัวเองขอลาออกกับลุงฮวนหัวหน้าคนงานได้เป็นอย่างดี วันนั้นหล่อนถูกคริสเตรียโนเรียกเข้าไปพบ เขาถามถึงเหตุผลของหล่อนว่าทำไมถึงต้องการออกไปจากไร่ของเขาด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึกเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา และพอหล่อนบอกว่าต้องการจะไปทำงานกับแมทเท่านั้น ผู้ชายหล่อลากไส้ตรงหน้าก็รีบเอ่ยปากอนุญาตให้หล่อนออกไปจากไร่ของเขาด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความยินดีเป็นที่สุด ซึ่งนั่นก็ทำให้หล่อนยิ่งซาบซึ้งว่าตัวเองต่ำต้อยและไม่มีตัวตนในสายตาของคริสเตรียโนมากมายแค่ไหน

แต่หล่อนก็ไม่สามารถตัดใจจากผู้ชายเลือดเย็นคนนี้ได้ แม้ว่าหล่อนจะก้าวออกมาจากไร่ของเขาได้สองปีแล้วก็ตาม ภาพของเขา น้ำเสียงของเขา ยังคงตามหลอกหลอนหล่อนอยู่ในทุกค่ำคืน หล่อนคิดถึงเขา อยากเห็นหน้า อยากได้ยินเสียง แม้จะเพียงแค่ไกลๆ ก็ยังดีและด้วยเหตุผลนี้เองจึงทำให้หล่อนต้องแอบปลอมตัวเข้าไปปะปนอยู่กับคนงานในไร่ของเขาทุกครั้งที่มีโอกาส

“จะกระโดดลงไปในนรกอีกแล้วสินะดาหลา”

สุ้มเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนอกอ่อนใจระคนห่วงใยของแมท อัลเวสผู้ที่หล่อนนับถือไม่ต่างจากพี่ชายที่คลานตามกันมาทำให้เท้าบอบบางที่กำลังจะก้าวข้ามรั้วสีขาวไปต้องชะงักและต้องดึงกลับลงมาวางที่เดิม

“พี่แมท...”

“ถ้าถูกจับได้แล้วจะทำยังไง พี่เป็นห่วงเรานะดาหลา”

แมทเอ่ยขึ้นอย่างห่วงใย แม้ว่าทุกๆ ครั้งที่ผ่านมาตลอดสองปี พิมดาหลาจะยังไม่เคยถูกคริสเตรียโนจับได้ว่าแฝงตัวเข้าไปเลยสักครั้ง แต่ก็ใช่ว่าพิมดาหลาจะโชคดีแบบนั้นตลอดไปเสียเมื่อไหร่ล่ะ เพราะถ้าเกิดถูกจับได้พิมดาหลามีหวังถูกคริสเตรียโนฆ่าหมกไร่กาแฟอย่างแน่นอน

“ฉันขอบคุณพี่แมทมากนะจ๊ะ แต่ฉันสัญญาว่าจะแอบดูคุณคริสเพียงแค่ไกลๆ เท่านั้นและจะรีบกลับมาก่อนค่ำจ้ะพี่แมท”

แม้จะรู้ว่าแมทห่วงใยหล่อนมากแค่ไหน แต่ด้วยความสนิทเสน่หาที่หล่อนมีแต่คริสเตรียโนก็ทำให้หล่อนไม่สามารถยับยั้งชั่งใจตัวเองเอาไว้ได้เลย หล่อนอยากเห็นหน้าเขา อยากเห็นสายตาสีสนิมคู่นั้น แม้จะทำได้แค่เพียงแอบมองแบบหลบๆ ซ่อนๆ ก็ตาม

“พี่น่ะไม่ได้อยากห้ามอะไรเราหรอกนะดาหลา แต่พี่เป็นห่วงเรามากกว่า ก็อย่างที่พวกเรารู้นั่นแหละ คุณคริสเตรียโนร้ายยิ่งกว่ามัจจุราชเสียอีก ถ้าเขารู้ว่าคนของไร่ของคุณตาทอมแฝงตัวเข้าไปในไร่ของตัวเอง มีหรือว่าเขาจะเอาไว้น่ะ เขาอาจจะแจ้งตำรวจจับเธอ หรือถ้าร้ายแรงกว่านั้นก็คือฆ่าเธอหมกไร่กาแฟของเขาไปเสียเลย ซึ่งถ้าเป็นอย่างหลังไม่ว่าพี่หรือคุณตาทอมจะพยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถค้นหาศพของเธอเจอได้ เข้าใจที่พี่พูดไหมดาหลา...”

“ฉันเข้าใจจ้ะพี่แมท แต่ฉัน...”

ชายหนุ่มมองสตรีที่ตัวเองเอ็นดูไม่ผิดจากน้องสาวด้วยความอ่อนอกอ่อนใจ

“พี่รู้ว่าไม่ว่าพี่จะพูดจะเตือนยังไงดาหลาก็ไม่มีทางฟังพี่”

หญิงสาวก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิดที่ทำให้แมทต้องเป็นห่วงตัวเองแบบนี้

“ฉันรู้ว่าตัวเองทำไม่ถูก แต่ฉัน...” พิมดาหลายังพูดไม่ทันจบ แมทก็พูดต่อให้เสียก่อน

“ดาหลารักคุณคริสมาก รักจนไม่สามารถนอนหลับได้หากวันไหนไม่ได้เห็นหน้าของเขา ใช่ไหม”

คนฟังนิ่งเงียบไม่มีข้อแก้ตัว และนั่นก็ทำให้แมทต้องถอนใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงยอมแพ้ราบคาบ

“เอาล่ะ พี่จะไม่ขัดขวางอะไรดาหลาอีก...”

คนที่ก้มหน้าอยู่รีบเงยขึ้นมามอง รอยยิ้มบางๆ แต้มทั่วดวงหน้างาม “ฉันขอบคุณพี่แมทมากนะจ๊ะ ขอบคุณที่เข้าใจฉัน”

“งั้นก็ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ อย่าให้พี่กับคุณตาทอมต้องเป็นห่วง”

“ฉันสัญญาจ้ะ สัญญาว่าจะไม่ทำให้พี่แมทกับคุณตาต้องลำบากเพราะฉัน ฉันไปนะพี่แมท แล้วจะรีบกลับมาจ้ะ”

แล้วร่างอรชรที่สวมกางเกงขายาวที่ทำจากผ้าเดนิมสีซีดกับเสื้อเชิ้ตสีเขียวเข้มก็กระโดดข้ามรั้วสีขาวไปในทันที แมทมองตามไปและก็ถอนใจออกมาด้วยความเป็นกังวล

“เธอจะหนีรอดพ้นเงื้อมมือของมัจจุราชได้นานแค่ไหนกันดาหลา”

ชายหนุ่มพึมพำด้วยความห่วงใย ขณะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปยังบ้านพักหลังเล็กๆ ที่มีตาทอมเป็นเจ้าของ พลางสมองก็หวนนึกไปถึงเรื่องราวเมื่อสองปีที่ผ่านมา ตอนนั้นพิมดาหลาทำงานอยู่ที่ไร่กาแฟของคุณตาของคริสเตรียโนอยู่กับมารดาของหล่อนแต่แล้วมารดาของหล่อนก็เสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน ซึ่งเป็นจังหวะที่คริสเตรียโนได้รับช่วงต่อให้มาครอบครองไร่กาแฟแห่งนี้พอดี ตอนแรกเขาแปลกใจมากที่พิมดาหลามาขอร้องให้เขาช่วยพูดกับคุณตาทอมให้รับหล่อนเข้าทำงานด้วย แต่สุดท้ายความแปลกใจของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเข้าใจและเห็นใจเมื่อพิมดาหลายอมเปิดปากบอกเหตุผลที่แท้จริงกับเขาอย่างหมดเปลือก หล่อนบอกว่าตัวเองนั้นตกหลุมรักคริสเตรียโนเจ้าของไร่หนุ่มจนโงหัวไม่ขึ้น และก็ไม่สามารถทนเห็นเขาควงผู้หญิงมากหน้าหลายตาได้อีกแล้ว ดังนั้นหล่อนจึงจำเป็นต้องหนีออกมาก่อนที่หล่อนจะขาดใจตายเสียก่อน และด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้เขาต้องมาอ้อนวอนให้คุณตาทอมรับพิมดาหลาเข้ามาเป็นคนงานภายในไร่ด้วยอีกคน เพราะคิดว่าการอยู่ห่างจากคริสเตรียโนจะทำให้หญิงสาวตัดใจได้ แต่ตรงกันข้าม เพราะจนถึงบัดนี้พิมดาหลาก็ยังหลงรักคริสเตรียโนหัวปักหัวปำ ทุกครั้งที่มีโอกาสหล่อนจะต้องข้ามไปยังไร่ของคริสเตรียโน ข้ามเข้าไปปะปนกับคนงานภายในนั้นเพื่อแอบมองเทพบุตรที่ตัวเองหลงรักจนหมดหัวใจแมทถอนใจออกมายาวๆ ด้วยความเป็นกังวลอีกครั้ง ก่อนจะเดินหายเข้าไปในบ้านไม้สองชั้นตรงหน้าอย่างไม่มีทางเลือกใดอีก