แม่ทูนหัวโคตรเลิศ

ข้างนอกลานบ้าน พ่อแม่ลูกของตระกูลเฉียวก็เดินตามออกมาเช่นกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วงที่แสนจอมปลอม แต่ในแววตากลับมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น

พวกเขาอยากจะดูว่า ครอบครัวที่รับเลี้ยงเฉียววานจะเป็นครอบครัวแบบไหน

น่าจะเป็นครอบครัวที่ลำบากยากเข็ญ รับเฉียววานไปเลี้ยงเพื่อช่วยงานของครอบครัวเหมือนกันสินะ！

แต่ว่า ตอนที่พวกเขาหันสายตามองออกไปข้างนอกประตู กลับอึ้งตะลึงไปทันที

รถเช่าสีขาวที่สภาพเก่าคร่ำครึคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน มีผู้ชายที่รูปร่างสูงชะลูดคนหนึ่งยืนอยู่ด้านข้าง

ผู้ชายผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตผ้าไหมราคาแพงเปื้อนคราบฝุ่นเล็กน้อย แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นแบบนี้ ออร่าน่าเกรงขามที่อยู่รอบตัวของเขายังคงไม่อาจมองข้ามได้

แววตาของเฉียววานขยับเขยื้อนเล็กน้อย

เสื้อผ้าพวกนี้เป็นงานโอตกูตูร์แฮนด์เมดจากอิตาลี แค่ตัวเดียวก็เทียบเท่ากับค่าใช้จ่ายระยะเวลาครึ่งปีของตระกูลเฉียวแล้ว

เธอหันสายตากลับมาอย่างเงียบ ๆ แต่ภายในใจกลับประเมินเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

ผู้ชายคนนี้ ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

ในเวลานี้เอง สายตาของฮั่วเฉินก็กวาดไปมองเฉียววานอย่างเรียบเฉย ความแปลกประหลาดแวบผ่านเข้ามาในแววตา

เดิมทีเขาคิดว่าจะได้เจอกับผู้หญิงที่ขี้ขลาดขี้กลัว แต่คิดไม่ถึงว่าเด็กผู้หญิงตรงหน้าจะหลังยืดตรง สีหน้าเย็นชา ถึงแม้ว่าจะยืนอยู่ท่ามกลางพายุโหมกระหน่ำ ก็ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแต่อย่างใด

......ช่างน่าสนใจ

ฮั่วเฉิน ผู้นำของฮั่วซื่อที่มีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงธุรกิจ มีอำนาจอิทธิพลคับฟ้า แม้แต่ตระกูลเฉียวก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะแหงนมองเขาเลยด้วยซ้ำ

เขากับหลู่ว่านชิงผู้เป็นภรรยารักใคร่กลมเกลียวกัน มีลูกสองคน แต่หลู่ว่านชิงต้องการลูกสาวมาโดยตลอด

เมื่อครึ่งปีก่อน เธอรู้สึกถูกชะตากับเฉียววานที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่ว่าในตอนนั้นเฉียววานมีพ่อแม่บุญธรรมแล้ว เธอยังคงอาลัยอาวรณ์มาจนถึงตอนนี้

วันนี้ได้รับสายจากผู้อำนวยการเหวิน หลู่ว่านชิงก็ตื่นเต้นดีใจจนแทบน้ำตาไหล รีบบอกให้ฮั่วเฉินมารับเธอด้วยตัวเองทันที

ดังนั้น เจ้าพ่อแห่งโลกธุรกิจที่มีมูลค่าทรัพย์สินแสนล้านผู้นี้ จึงทิ้งโครงการมูลค่าหมื่นล้าน รีบมุ่งหน้าตรงมาที่นี่ทันที แต่ระหว่างทางกลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เล็กน้อย รถพัง โชคดีที่คนไม่เป็นอะไร

กลัวว่าจะเสียเวลา ก็เลยเรียกรถเช่า มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าประตูของตระกูลเฉียวด้วยความรวดเร็ว

ตอนนี้ถึงได้เกิดฉากที่แสนดราม่าขึ้นที่นี่

คนตระกูลเฉียวมองการแต่งกายที่ “ยากจนขัดสน” ของฮั่วเฉินและรถเช่าคันนั้นของเขา ความดูถูกดูแคลนแทบจะเอ่อล้นออกมาจากในแววตา

เป็นตามที่คาดเอาไว้ ครอบครัวที่มารับเลี้ยงเฉียววานต้องยากแค้นแสนเข็ญแน่นอน！

พวกเขาต่างก็คาดเดาได้แล้วว่าครอบครัวที่มารับเลี้ยงเฉียววานไม่ได้ดีเลิศเลออะไรแน่นอน แต่ก็คิดไม่ถึงว่าจะย่ำแย่ถึงขนาดนี้

ใส่เสื้อผ้าซ่อมซ่อ แถมตอนมารับคนก็ยังใช้รถเช่าอีก

เห้อ！ ชีวิตต่อจากนี้ของเฉียววานจะต้องลำบากยากเข็ญอย่างแน่นอน

เฉียวเฉี่ยนเห็นภาพตรงหน้านี้ มุมปากก็ยกขึ้นมาเล็กน้อย

ตัวเองเป็นลูกสาวของตระกูลเฉียว มีพ่อมีแม่ที่คอยรักและเอ็นดู

ส่วนเฉียววาน เธอสมควรที่จะกลับคืนสู่โคลนตม สมควรที่จะลงไปต่อสู้ดิ้นรนในสังคมระดับรากหญ้ากับครอบครัวที่รับเลี้ยงเธอ

ผู้อำนวยการเหวินเองก็อึ้งตะลึงอยู่ไม่น้อย ไม่ใช่หรอกมั้ง จากความเข้าใจของเธอ ครอบครัวสามีของหลู่ว่านชิงมีอำนาจอิทธิพลอย่างมาก ทุกครั้งที่เจอกับหลู่ว่านชิงจะใช้เงินมือเติบอยู่เสมอ

จะต้องมีความเข้าใจผิดอะไรอย่างแน่นอน

ผู้อำนวยการเหวินพาเฉียววานเดินตรงเข้ามา ก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้นอย่างเคารพนอบน้อม “คุณฮั่ว ใช่ไหมคะ คนคนนั้นก็คือเฉียววานค่ะ”

ฮั่วเฉินเห็นเด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าดูใสซื่อบริสุทธิ์ ว่านอนสอนง่าย ทำให้คนเกิดความรู้สึกอยากจะเข้าใกล้

ในที่สุดฮั่วเฉินก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมหลังจากที่ภรรยาของตัวเองเจอกับเด็กผู้หญิงคนนี้แล้วถึงได้อาลัยอาวรณ์ตลอดเวลาขนาดนั้น ที่แท้ความดึงดูดระหว่างคนกับคนสองคนนั้นก็มีความสำคัญเหมือนกัน

เห็นได้ชัดว่าแรงดูดดึงระหว่างพวกเขากับเด็กผู้หญิงคนนี้มันเหมาะสมกันมาก

ฮั่วเฉินพยักหน้า “อืม ผมรู้แล้ว ภรรยาของผมบอกกับผมแล้ว”

ผู้อำนวยการเหวินถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก จากนั้นก็ตบไหล่ของเฉียววานเบา ๆ “วานวาน ท่านนี้คือคุณผู้ชายฮั่วเฉิน เป็นสามีของคุณป้าลู่”

เฉียววานพยักหน้า เห็นฮั่วเฉินใบหน้าหล่อเหลา กิริยาท่าทางสง่างาม ถึงแม้ว่าจะดูเข้มงวดจริงจังนิดหน่อย แต่ก็ให้ความรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมที่ยากจะอธิบาย

เธอรู้สึกว่ามันดีมาก

แต่มีบางคนที่ไม่รู้สึกแบบนี้

มุมปากของเฉียวเฉี่ยนยกขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นเดินตรงไปข้างหน้าอย่างไร้เดียงสา “พี่ คุณอาคนนี้ขับรถเช่ามาเหรอ จะยืมรถพ่อของฉันสักคันไปส่งพวกคุณไหม？”

เธอกระพริบตา น้ำเสียงหวานหยด แต่ความเยาะเย้ยในแววตาไม่อาจเก็บซ่อนเอาไว้ได้

เฉียววานขี้เกียจแม้กระทั่งจะชายตามองเธอ “ไม่ต้อง รถเช่านั้นก็ดีมากเหมือนกัน”

เฉียวหยวนหมินแสร้งทำเป็นทอดถอนใจ “เฉียววาน ไปอยู่บ้านใหม่แล้วต้องปฏิบัติตัวดี ๆ นะ ถึงแม้ว่าลูกจะเรียนไม่เก่ง แต่อย่างน้อยก็ต้องประพฤติตัวดี ๆ อย่าสร้างปัญหาอะไรอีกล่ะ”

คำพูดนี้กำลังดูถูกดูแคลนเฉียววานทั้งโจ่งแจ้งและแอบแฝง ถือโอกาส ‘ย้ำเตือน’ฮั่วเฉินไปพร้อมกัน

ฮั่วเฉินกวาดสายตามองเฉียวหยวนหมินอย่างเรียบเฉย น้ำเสียงทุ้มต่ำและคุกคาม

“เรียนไม่เก่งไม่เป็นไร ตระกูลฮั่วมีเงินตั้งเยอะแยะมากมาย ขอแค่ลูกสาวของผมมีความสุขก็พอแล้ว”

คนตระกูลเฉียวยกมุมปาก

คุยโวโอ้อวดซะจริง ๆ ！

ถึงแม้ว่าตระกูลของพวกเขาจะไม่ได้มีทรัพย์สินมากมายอะไร แต่ก็ไม่กล้าวางตัวอวดดีขนาดนี้มาก่อน

คนแซ่ฮั่วคนนี้คงจะไม่ได้เป็นพวกคนหลอกลวงที่ชอบทำตัวอวดร่ำอวดรวยหรอกนะ

เขาแต่งกายอย่างกับขอทาน แถมยังขับรถเช่าอีก จะมาแสร้งทำตัวอวดร่ำอวดรวยอะไรกัน

เฉียวเฉี่ยนแอบรู้สึกสะใจ รอดูตอนที่เฉียววานถูกทอดทิ้งอีกครั้ง

แต่ว่าวินาทีต่อมา

“บูม”

จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นดังมาจากที่ไกล ๆ รถโรลส์รอยซ์แฟนทอมสีดำสองคันขับแล่นเข้ามา จอดสนิทอยู่ข้างหลังของฮั่วเฉิน

ประตูเปิดออกพร้อมกัน บอดี้การ์ดในสูทเรียบตรงจำนวนหลายคนพากันก้มลงโค้งคำนับ เสียงดังกระหึ่ม

“ประธานฮั่ว คุณนายส่งพวกเรามารับท่านกับคุณหนูกลับบ้านครับ！”

คนของตระกูลเฉียวแข็งชะงักอยู่กับที่ สีหน้าซีดขาว

รถโรลส์รอยซ์เหรอ บอดี้การ์ดเหรอ ประธานฮั่วเหรอ！

เฉียวเฉี่ยนเบิกตากว้าง มองไปหาฮั่วเฉินด้วยความเหลือเชื่อ

‘ขอทาน’คนนี้ คือ... ผู้ถือครองอำนาจของฮั่วซื่อ กรุ๊ปงั้นเหรอ！