เพลิงแค้นภรรยา ราชวงศ์เป็นเถ้าถ่าน
ตอน 3
ไอวี่ วรโชติ POV:
ฉันนั่งอยู่ในความมืดของเพนต์เฮาส์ของเรา แสงไฟจากเมืองกรุงเทพฯ ส่องประกายระยิบระยับอยู่เบื้องล่างเหมือนเพชรที่กระจัดกระจาย เอกสารหย่าร้างวางอยู่บนโต๊ะไม้มะฮอกกานีขัดเงา โดยที่ยังไม่มีใครเซ็นชื่อ หนึ่งวันผ่านไป แล้วก็สองวัน ทนายของฉันโทรมาสามครั้ง ภาคินไม่ปรากฏตัว เขาไม่โทรมา
ความเงียบเป็นสิ่งมีชีวิต เป็นสิ่งที่น่าอึดอัดซึ่งเติมเต็มทุกมุมของชีวิตที่เราสร้างขึ้นมา ฉันคาดหวังว่าจะมีการต่อสู้ การเจรจา หรือสงคราม ฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะถูกเมินเฉยเหมือนคู่นอนคืนเดียว
ในวันที่สาม มีพัสดุมาส่ง เป็นกล่องเล็กๆ สวยหรูที่ส่งโดยบริษัทขนส่ง มันไม่ได้มาจากภาคิน ที่อยู่ผู้ส่งเป็นตู้ไปรษณีย์ทั่วไป มือของฉันนิ่งสนิทขณะที่เปิดมันออก ข้างใน บนเบาะกำมะหยี่สีดำ มีกรอบรูปสีเงินวางอยู่
มันเป็นรูปของภาคินกับเกวลิน พวกเขาอยู่ที่บ้านพัก เขานั่งอยู่บนชิงช้าระเบียง และเธอนอนขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ศีรษะของเธอซบอยู่บนอกของเขา เขากำลังยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มจอมปลอมที่ใช้ในที่สาธารณะ แต่เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและอ่อนโยนที่ส่งไปถึงดวงตาของเขา เป็นรอยยิ้มแบบที่เขาเคยมีให้ฉันคนเดียวเท่านั้น มือของเขาวางอยู่บนท้องของเธออย่างปกป้อง
ใต้รูปถ่ายมีโน้ตเขียนด้วยลายมือที่อ่อนช้อยและโค้งมน
เขาบอกว่าฉันทำให้เขานึกถึงคุณ แต่คุณแก่แล้ว และคุณให้ในสิ่งที่เขาต้องการไม่ได้อีกต่อไปแล้ว แต่ฉันให้ได้ อนาคตเป็นของเรา
ซ่อนอยู่ในโน้ตคือรูปอัลตราซาวนด์ ภาพเล็กๆ ที่เป็นเม็ดๆ ของชีวิตที่เพิ่งเริ่มต้น
ฉันไม่ได้แตกสลาย ฉันไม่ได้กรีดร้อง ฉันแค่จ้องมองภาพนั้น ความโกรธที่เย็นชาและเป็นระบบก่อตัวขึ้นในใจฉัน เขาไม่ได้แค่แทนที่ฉัน เขากำลังแทนที่ลูกชายของเรา
“ลีโอ” ฉันพูดผ่านอินเตอร์คอม “ไปหามันมา ฉันไม่สนว่าจะต้องทำยังไง ไปหาเด็กคนนั้นมา”
ชื่อในประวัติการทำงานของเธอที่ร้านกาแฟในเมืองที่เธอเคยทำงานคือ เกวลิน เอสปิโนซา ความย้อนแย้งมันหนาแน่นจนน่าคลื่นไส้ เขาไปหาเด็กผู้หญิงที่มีชื่อคล้ายกับฉัน ของลอกเลียนแบบราคาถูก
แผนของฉันง่ายมาก ภาคินจะไม่เซ็นเอกสารเหรอ ได้เลย ฉันจะให้เหตุผลเขาเอง ฉันจะพรากอนาคตใหม่ที่ล้ำค่าของเขาไป และฉันจะทำให้เขาต้องดู
เราเจอเธอในอีกสองวันต่อมา ขณะที่เธอกำลังออกจากคลินิกฝากครรภ์ ลูกน้องของฉันเป็นมืออาชีพ เธอถูกจับยัดเข้าไปในรถตู้สีดำก่อนที่เธอจะทันได้กรีดร้องด้วยซ้ำ
จุดนัดพบคืออู่ต่อเรือเก่า สถานที่แห่งสนิมและความเสื่อมโทรมที่ขอบเมือง สถานที่ที่เราเคยปิดดีลมากมายและจบชีวิตคนมานับไม่ถ้วน ท้องฟ้าเป็นสีตะกั่ว เป็นสีเทาที่หนักอึ้งและกดดันซึ่งเข้ากับอารมณ์ในจิตวิญญาณของฉัน ลมกระโชกแรงพัดมาจากทะเลสาบ นำพาคำสัญญาของลูกเห็บมาด้วย
เมื่อฉันไปถึง เกวลินก็อยู่ที่นั่นแล้ว เธอถูกแขวนอยู่บนเครนด้วยสายรัด ห้อยอยู่สูงยี่สิบฟุตเหนือผืนน้ำที่เย็นยะเยือกและปั่นป่วนของคลอง เธอหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดและเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา แต่เมื่อเธอเห็นฉัน ความกลัวของเธอก็เปลี่ยนเป็นความกล้าหาญที่น่าสมเพช
“เขาจะฆ่าแกแน่ที่ทำแบบนี้!” เธอแผดเสียง เสียงของเธอแผ่วเบาเมื่อปะทะกับลม “ภาคินจะตามล่าแกและฆ่าแก!”
ฉันเดินไปที่ขอบท่าเรือ ไม่สนใจเธอ ฉันจุดบุหรี่ เปลวไฟวูบวาบในสายลม
“ภาคินไม่ฆ่าผู้หญิง” ฉันพูดอย่างใจเย็น พลางพ่นควันออกมา “มันเป็นหนึ่งในกฎไม่กี่ข้อของเขา”
“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา!” เธอตะโกน บิดตัวไปมาในสายรัด “ฉันกำลังอุ้มท้องลูกของเขา! ฉันคือครอบครัวของเขาตอนนี้! แกมันก็แค่ังแก่ที่เขากำลังจะทิ้ง!”
ฉันเกือบจะยิ้มออกมา เธอช่างเด็กและไร้เดียงสาเหลือเกิน เธอคิดว่าเด็กคือไพ่ตายในโลกของเรา เธอไม่รู้เลยว่ามันมีความหมายน้อยนิดแค่ไหนเมื่ออาณาจักรกำลังตกอยู่ในอันตราย
แสงไฟหน้ารถสาดส่องผ่านความมืดมิด รถซีดานของภาคินเบรกเอี๊ยดที่ทางเข้าท่าเรือ เขาลงจากรถ ใบหน้าของเขาเหมือนเมฆพายุที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาเห็นเกวลินห้อยอยู่บนเครน และสายตาของเขาก็มองมาที่ฉัน
“ไอวี่ ให้ตายสิ!” เขาคำราม พลางเดินตรงมาที่ฉัน “ปล่อยเธอลงมา!”
ฉันอัดบุหรี่เข้าปอดช้าๆ “เซ็นเอกสารซะ ภาคิน” ฉันพยักพเยิดไปที่เอกสารหย่าที่ลีโอวางไว้บนลังใกล้ๆ โดยมีก้อนหินทับไว้
“นี่มันบ้าไปแล้ว!” เขาตะโกน หยุดอยู่ห่างจากฉันไม่กี่ฟุต
“เหรอ” ฉันถาม เสียงเบา “คุณเป็นคนสอนฉันเองนะ จุดอ่อน หาให้เจอว่าพวกเขารักอะไรมากที่สุดแล้วก็บีบมัน”
ตอนนี้เกวลินกำลังร้องไห้ฟูมฟาย “ภาคิน! ช่วยด้วย! ลูก!”
คำพูดของเธอเหมือนหมัดที่มองไม่เห็น ลูก เด็กที่ควรจะเป็นของเรา อนาคตที่เขาขโมยไปจากฉันและกำลังจะมอบให้เธอ
“มันเรียกฉันว่าังแก่ ภาคิน” ฉันพูด เสียงของฉันลดลงเป็นเสียงกระซิบ “มันบอกว่าคุณกำลังจะทิ้งฉัน นี่คือเรื่องทั้งหมดเหรอ ยี่สิบปี ถูกลบทิ้งไปเพื่อรุ่นใหม่เหรอ”
เขาไม่ตอบ เขาแค่จ้องมองฉัน ขบกรามแน่น มือของเขากำเป็นหมัด ความเงียบของเขาคือการยืนยันทั้งหมดที่ฉันต้องการ
ลูกเห็บเริ่มตก เม็ดน้ำแข็งเล็กๆ แหลมคมที่ทิ่มแทงใบหน้าของฉัน
“เซ็นเอกสาร” ฉันพูดอีกครั้ง เสียงของฉันเรียบและไร้อารมณ์ “ไม่งั้นเธอก็ได้ลงไปว่ายน้ำเล่น คุณเลือกเอา”
เขามองจากฉันไปยังเด็กสาวที่กำลังร้องไห้ซึ่งถูกแขวนอยู่เหนือน้ำ ชีวิตใหม่ของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้าย ผู้ชายที่ฉันรักมาตลอดสองทศวรรษมองฉันราวกับว่าฉันเป็นปีศาจ บางทีฉันอาจจะเป็นก็ได้ ก็เขาเป็นคนสร้างฉันขึ้นมาเองนี่นา
คุณอาจจะชอบ
