อำลาคำสัญญา

ข้อความหนึ่งพร้อมภาพถ่ายห้าภาพแนบมาด้วย

ชุดชั้นในที่เกี่ยวกัน มือที่จับกันแน่น ผ้าปูที่นอนที่ยับย่น เงาสะท้อนในห้องน้ำที่ไม่ชัดเจน. . .

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลู่เหยาได้รับการท้าทาย

มือใหญ่ที่จับข้อมือของผู้หญิงคนอื่นจนแทบฝังเข้าไปในเนื้อ เธอจำได้ทันทีว่าเป็นมือของซ่งจินเหนียน แฟนที่เธอคบมาตั้งแต่เด็ก

เธอมองวันที่บนภาพถ่าย ซึ่งตรงกับวันครบรอบสามปีที่พวกเขารักกัน

วันนั้นลู่เหยาได้รับโทรศัพท์ฉุกเฉินจากโรงพยาบาล บอกว่าซ่งจินเหนียนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอตกใจจนสติหลุด รีบขับรถอย่างรวดเร็วเพื่อไปถึงโรงพยาบาล

แต่กลับเห็นซ่งจินเหนียนอุ้มเลขาส่วนตัวซูว่านอี้ที่เต็มไปด้วยเลือดเข้าห้องฉุกเฉิน

เขาหายไปไม่มีคำอธิบาย ติดต่อไม่ได้ถึง 9 วัน ในที่สุดเขาปรากฏตัวพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง

ได้ข่าวว่าเธอได้รับบาดเจ็บหนักและความจำเสื่อมเพราะช่วยซ่งจินเหนียน จึงเกิดพึ่งพาซ่งจินเหนียนอย่างหนัก

ซ่งจินเหนียนรู้สึกผิด เพื่อชดใช้บุญคุณที่ยิ่งใหญ่ จึงเอาใจใส่เธออย่างเต็มที่ อยู่เคียงข้างตลอดเวลา

ลู่เหยายิ้มแสยะและออกจากหน้าต่างสนทนา สุดท้ายตอบข้อความแม่ที่เร่งเร้าเป็นเวลานานว่า 【ฉันตกลงแต่งงานตามที่แม่จัดให้】

แต่ก่อนจะจากไป ลู่เหยาจะเตรียมของขวัญสามชิ้นสำหรับเขา . . .

. . . .

ลู่เหยายืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของซ่งจินเหนียน มือจับสัญญาที่แผนกกฎหมายเร่งให้เซ็น

เธอเคยชินที่จะเปิดประตูเข้าไปโดยตรง

ทั้งบริษัทรู้ถึงความสัมพันธ์ของเธอกับซ่งจินเหนียน ไม่เคยต้องมีพิธีรีตอง

แต่วันนี้ ปลายนิ้วของเธอหยุดที่บานประตูสักครู่ สุดท้ายก็เคาะเบาๆ

เสียงกระซิบกระซาบและเสียงหัวเราะเบาๆ ของผู้หญิงดังมาจากในห้อง

ลู่เหยารู้สึกตึงเครียด แต่การเคลื่อนไหวในการเปิดประตูกลับไม่สามารถหยุดได้

ภาพในห้องเหมือนน้ำเย็นราดลงบนหัวของเธอ

ซ่งจินเหนียนพิงอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ซูว่านอี้แทบจะทั้งตัวแนบอยู่ในอ้อมกอดของเขา นิ้วเรียวกำลังจัดเนกไทให้เขา

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ทาบลงบนตัวพวกเขา วาดภาพเงาที่ใกล้ชิดกัน

"จินเหนียน เอกสาร. . . " เสียงของลู่เหยาติดอยู่ในลำคอ

ทั้งสองหันมาพร้อมกัน

ใบหน้าซูว่านอี้ยังคงมีสีแดงเรื่อ ส่วนสายตาของซ่งจินเหนียนมีแววตื่นตระหนกเล็กน้อย ก่อนจะกลับมามีท่าทีมั่นใจ

เขาดึงระยะห่างจากซูว่านอี้อย่างธรรมชาติ แล้วเดินเร็วๆ มาหาลู่เหยา

"เหยาเหยา?" เขายื่นมือรับเอกสาร ปลายนิ้วก็สอดเข้าระหว่างนิ้วของเธอ จับมือกันแน่น "ทำไมขึ้นมาเอง? คิดถึงฉันเหรอ ?"

ฝ่ามือของเขาร้อนและแห้ง เป็นสัมผัสที่ลู่เหยาคุ้นเคยที่สุด

สามปีที่ผ่านมา มือคู่นี้เคยบีบปลายนิ้วเธอใต้โต๊ะประชุม กอดเอวเธอในงานเลี้ยงประกาศสิทธิ์ ในคืนที่ทำงานดึกก็คลุมเสื้อให้เธอ

แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกว่าความร้อนนั้นทำให้เธอไม่สบายใจ

ลู่เหยาพยายามดึงมือกลับ แต่ซ่งจินเหนียนจับแน่นกว่าเดิม

เขาก้มหน้าใกล้หูเธอ ลมหายใจสัมผัสติ่งหูของเธอ "อย่าคิดมาก ว่านอี้แค่ไม่สบาย"

"จินเหนียน" เสียงอ่อนแอของซูว่านอี้ดังมาจากด้านหลัง "ฉันเวียนหัวจัง"

ร่างกายของซ่งจินเหนียนแข็งไปเล็กน้อย

ลู่เหยาเห็นความลังเลในสายตาของเขา แต่ก็หายไปในพริบตา

เขาปล่อยมือเธอ แล้วหันไปหาซูว่านอี้ "เจ็บอีกแล้วเหรอ? จะเรียกหมอไหม ?"

ซูว่านอี้ส่ายหัว ร่างกายที่อ่อนแอพิงซ่งจินเหนียน "เธออยู่กับฉันก็พอ"

เธอมองด้วยสายตาอ้อนวอน "คุณลู่ ขอรบกวนคุณออกไปได้ไหม? ตอนนี้ฉันไม่สะดวกเจอใคร"

ลู่เหยากดเล็บลึกลงในฝ่ามือ

หลังจากอุบัติเหตุสามเดือนก่อน ซูว่านอี้สูญเสียความจำและกลายเป็นคนอ่อนแอ และซ่งจินเหนียนเป็นคนเดียวที่สามารถปลอบโยนเธอได้

ในบริษัทมีคนพูดกันว่าซูว่านอี้ได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยซ่งจินเหนียน บุญคุณนี้เพียงพอให้เธออยู่ได้ตลอดชีวิต

"วางเอกสารไว้ตรงนี้" ลู่เหยาวางสัญญาบนโต๊ะที่ใกล้ที่สุด เสียงที่กลั้นอารมณ์ "แผนกกฎหมายเร่งอยู่"

ซ่งจินเหนียนประคองซูว่านอี้ คิ้วขมวด "เหยาเหยา"

"ฉันขอตัวก่อน" ตอนที่ลู่เหยาหันหลัง เห็นรอยยิ้มดีใจที่หายไปอย่างรวดเร็วบนริมฝีปากของซูว่านอี้

เมื่อประตูปิดลง เธอได้ยินเสียงซูว่านอี้ที่มีน้ำตาในเสียง "จินเหนียน ฉันรบกวนพวกเธอหรือเปล่า . ..แต่ฉันกลัวจริงๆ.

. . " ลู่เหยาไม่ได้หยุด เดินเร็วๆ ไปทางลิฟต์

เพื่อนร่วมงานหลายคนมองเธอด้วยสายตาที่มีความหมายแฝง

ในสายตาพวกเขา คุณลู่และคุณซ่งยังคงเป็นคู่รักในออฟฟิศที่หลายคนอิจฉา

แต่ไม่มีใครรู้ว่า ทุกครั้งที่ซูว่านอี้โทรมา ซ่งจินเหนียนจะทิ้งทุกอย่างเพื่อไปหาเธอ

ในขณะที่ประตูลิฟต์ปิดลง ลู่เหยาจึงอนุญาตให้ตัวเองสูดลมหายใจลึกๆ

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น เป็นข้อความจากแม่ 【บ้านตระกูลเซี่ยถามมาอีกแล้ว คิดดูดีๆ หรือยัง?】

ครั้งแรกในสามเดือน ลู่เหยาไม่ลังเล 【ฉันตกลงแต่งงาน】

เกือบจะทันที โทรศัพท์ก็โทรเข้ามา

"ทำไมถึงเปลี่ยนใจทันที?" เสียงแม่แฝงความประหลาดใจ "ครั้งที่แล้วบอกว่าจะรอก่อน?"

"ไม่มีอะไร แค่คิดว่าถึงเวลาตัดสินใจแล้ว"

"เสียงเธอไม่เหมือนเดิม" แม่จับความผิดปกติได้อย่างรวดเร็ว "เกี่ยวกับซ่งจินเหนียนหรือเปล่า. .

. " "แม่" ลู่เหยาขัดขึ้น "ฉันอยากกลับบ้าน"

โทรศัพท์เงียบไปสองสามวินาที "ดี ฉันจะจัดการให้บ้านเซี่ยพบกันในเดือนหน้าอย่างเป็นทางการ เธอแน่ใจหรือยัง?"

"อืม ฉันจัดการเรื่องลาออกเรียบร้อยแล้วจะกลับ" ลู่เหยาวางสาย แล้วส่งข้อความไปยังแผนกบุคคล 【สัญญาหมดอายุแล้วฉันจะไม่ต่อ เตรียมเรื่องลาออกให้】

คำตอบจากผู้จัดการฝ่ายบุคคล หลี่หยู่ มาเร็ว 【คุณลู่ ทำไมกระทันหัน? ต้องแจ้งคุณซ่งไหม? ผู้บริหารลาออกต้องให้เขาเซ็นยืนยัน】

ลู่เหยาหลับตา 【อย่าเพิ่งบอกเขา ฉันจะจัดการก่อนครบกำหนด】