โพสต์อิทคือโลกทั้งใบของฉัน

กุลธิดา (กุล) POV:

เขาปัดมือออกจากการจับคางของฉันอย่างรุนแรงจนศีรษะของฉันกระแทกกับพนักเก้าอี้อีกครั้ง ความเจ็บแล่นแปล๊บไปทั่วศีรษะ แต่ฉันกลับรู้สึกชาชินกับมันแล้ว

เขาหันหลังให้ฉัน เดินไปที่ผนังบ้านที่เต็มไปด้วยโพสต์อิทสีเหลืองสดใสที่ฉันใช้เป็นเครื่องนำทางในชีวิตประจำวัน

โพสต์อิทเหล่านั้นคือโลกทั้งใบของฉัน คือสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงฉันเข้ากับความเป็นจริงในแต่ละวัน

เขามองโพสต์อิทพวกนั้นด้วยแววตาดูถูกเหยียดหยาม จากนั้นก็เตะปลายเท้าใส่ผนังเบาๆ ราวกับจะทดสอบอะไรบางอย่าง

"นี่มันอะไรกัน?" เขาถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "สมุดบันทึกของคนบ้าหรือไง?"

ก่อนที่ฉันจะได้ตอบอะไร เขาก็เริ่มดึงโพสต์อิทออกทีละแผ่น ทีละแผ่น ด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

"กินข้าวเช้า... แปรงฟัน... รดน้ำต้นไม้... ไปซื้อของที่ตลาด..." เขาอ่านออกเสียงแต่ละโพสต์อิทด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "เธอคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ กุลธิดา? นี่มันละครบทใหม่ที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนใจอีกแล้วใช่ไหม?"

แต่ละแผ่นที่ถูกกระชากออกจากผนังเหมือนหัวใจของฉันที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ โพสต์อิทเหล่านั้นไม่ใช่แค่กระดาษโน้ต แต่มันคือลมหายใจ คือความทรงจำที่เหลืออยู่ของฉัน

ฉันพยายามลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่ขาของฉันกลับอ่อนแรงทรุดลงไปกองกับพื้น ฉันพยายามคลานเข้าไปหาเขา กวาดมือไปบนพื้นเพื่อเก็บชิ้นส่วนความทรงจำที่แตกสลายเหล่านั้น

"อย่านะ... อย่าทำแบบนั้นเลยนะคะ" ฉันพูดเสียงแผ่ว น้ำตาไหลอาบแก้ม

เขาจ้องมองมาที่ฉันที่กำลังคลานอยู่บนพื้นด้วยแววตาเย็นชา ไร้ความรู้สึกใดๆ

โพสต์อิทแผ่นหนึ่งหล่นลงตรงหน้าเขา เขายกเท้าขึ้นเหยียบมันอย่างจงใจ แล้วก้มลงเก็บมันขึ้นมา

"สุขสันต์วันเกิดนะชิน... รักเธอเสมอ..." เขาอ่านออกเสียงด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

เขาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่โพสต์อิทแผ่นนั้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองมาที่ฉัน

"นี่เธอยังเก็บมันไว้อีกเหรอ?" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนเย้ยหยัน "เก็บเอาไว้เพื่ออะไร เพื่อเตือนใจตัวเองว่าเธอเคยโง่ขนาดไหนที่รักฉัน หรือเก็บไว้เพื่อหลอกตัวเองว่าฉันยังสำคัญกับเธออยู่?"

ก่อนที่ฉันจะได้ตอบอะไร เขาฉีกโพสต์อิทแผ่นนั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และปล่อยให้มันร่วงหล่นลงมาบนศีรษะของฉัน

เศษกระดาษสีเหลืองปลิวว่อนลงมาคลุมตัวฉัน เหมือนหิมะที่ปกคลุมร่างที่ไร้เรี่ยวแรง ฉันพยายามเอื้อมมือออกไปจับมัน แต่ก็ทำได้เพียงจับอากาศที่ว่างเปล่า

ศุภลักษณ์เดินเข้ามาหาพศิน เธอจับแขนเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์

"พอเถอะค่ะชิน อย่าไปทะเลาะกับคนบ้าแบบนี้เลย ดูสภาพเธอสิคะ น่าสมเพชจะตายไป" เธอหันไปมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "เธอคงอยากให้เราสนใจมากสินะ ถึงได้ทำตัวเป็นคนสติไม่ดีแบบนี้"

"ชินคะ ลักษณ์มีเรื่องจะคุยด้วยนะคะ เรื่องรายการเรียลลิตี้ของเราไงคะ ที่เราจะกลับมาถ่ายทำที่บ้านเกิดคุณน่ะ" เธอพูดต่อ พยายามเปลี่ยนเรื่อง

"คุณอยากสร้างภาพลักษณ์ที่ดีในฐานะศิลปินที่กลับมาพัฒนาบ้านเกิดใช่ไหมคะ? เราใช้เธอเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวนี้ได้นะคะ"

คำพูดของศุภลักษณ์ทำให้พศินหันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคิด เขามองฉันอีกครั้งด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

"ก็ดีเหมือนกัน" พศินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันจะใช้เธอเป็นเครื่องมือในการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีของฉัน"

เขาก้มลงมาหาฉันที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้น แล้วตบหน้าฉันเบาๆ

"เธออยากเป็นดาวใช่ไหม กุลธิดา? ฉันจะทำให้เธอเป็นดาวเอง แต่เป็นดาวที่ไม่มีใครอยากจดจำ!"

ฉันมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่เข้าใจสิ่งที่เขากำลังจะทำ ฉันแค่รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งร่างกาย

วันรุ่งขึ้น ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า โพสต์อิทบนผนังหายไปหมดแล้ว ฉันไม่รู้ว่าวันนี้ฉันควรจะทำอะไร ฉันเดินเข้าไปในครัว หยิบขนมปังออกมาจากตู้เย็น กินมันทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่านี่คืออาหารเช้าหรือไม่

ทันใดนั้น เสียงเตะประตูดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว ประตูไม้เก่าๆ ของฉันกระเด็นหลุดออกจากวงกบ ฉันสะดุ้งเฮือก หันไปมองที่ประตูด้วยความตกใจ

พศินเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับทีมงานกล้องวงใหญ่ พวกเขารุมกันเข้ามาในบ้านของฉันราวกับฝูงผึ้ง

ศุภลักษณ์เดินเข้ามาโอบแขนพศิน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูใจดี แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววเจ้าเล่ห์

ผู้กำกับเดินเข้ามาหาฉัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร แต่ฉันกลับรู้สึกได้ถึงความเย็นชาที่แฝงอยู่

"สวัสดีครับ คุณกุลธิดา" ผู้กำกับพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง "ผมเป็นผู้กำกับรายการ 'คืนถิ่น... คืนใจ' ครับ"

"รายการนี้เป็นรายการเรียลลิตี้ที่เราตั้งใจจะกลับมาพัฒนาบ้านเกิดของเรา และเราก็อยากจะช่วยคนที่กำลังลำบากในชุมชนนี้ด้วยครับ"

"เราได้ยินมาว่าคุณกำลังมีชีวิตที่ยากลำบาก เราเลยอยากจะบันทึกเรื่องราวของคุณเพื่อขอรับบริจาคจากสังคมครับ"

ฉันมองหน้าพวกเขาแต่ละคน สลับกับมองกล้องที่จ่อมาที่ฉัน ความสับสนตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง

พวกเขาจะช่วยฉันทำไม? ฉันจำไม่ได้เลยว่าพวกเขาเป็นใคร หรือรู้จักฉันได้อย่างไร

ฉันรู้สึกอึดอัดกับสายตามากมายที่จ้องมองมาที่ฉัน ฉันอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เหลือเกิน

"เธอเป็นใคร?" ฉันถามออกไป เสียงของฉันแหบพร่า

ผู้กำกับชะงักไปเล็กน้อย แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

"คุณกุลธิดาครับ คุณจำพวกเราไม่ได้จริงๆ เหรอครับ?"

ฉันมองไปที่พศินที่ยืนอยู่ข้างๆ ศุภลักษณ์

"ฉันจำไม่ได้ว่าคุณเป็นใคร" ฉันตอบอย่างซื่อตรง

สีหน้าของพศินเปลี่ยนเป็นถมึงทึง ศุภลักษณ์รีบจับแขนเขาไว้แล้วยิ้มแหยๆ ให้กล้อง

"ชินคะ อย่าถือสาเธอเลยนะคะ เธอคงความจำไม่ค่อยดีเท่าไหร่" ศุภลักษณ์พูดกับพศินด้วยน้ำเสียงที่แสนจะอ่อนหวาน

เธอหันมามองหน้าฉันอีกครั้งแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววประหลาด

"กุลธิดา เราจะช่วยเธอนะ" เธอพูด "เราจะทำให้ชีวิตของเธอกลับมาดีเหมือนเดิม"

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงต้องทำแบบนี้ ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงต้องมายุ่งเกี่ยวกับชีวิตของฉัน

ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกคุกคาม แต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เลย

"ตอนนี้เธอแค่ต้องเชื่อใจพวกเรานะกุลธิดา" ศุภลักษณ์พูดขึ้นอีกครั้ง "เราจะช่วยเธอเอง"

ฉันมองไปที่พศิน เขายืนจ้องมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่ฉันอ่านไม่ออก

"เธอจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอเคยทำไว้กับฉัน กุลธิดา"

น้ำเสียงของพศินดังขึ้นในหัวของฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก

ฉันรู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในกรงที่มองไม่เห็น และไม่รู้ว่าฉันจะต้องเจออะไรต่อไป

ฉันรู้สึกเหมือนตกอยู่ในกับดัก ไม่มีทางหนี ไม่มีทางรอด