ชาตินี้ชาติไหนพี่ก็รัก
ตอน 1
ตอนที่ 1 โรคประหลาด
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเพลงพิณ หรือจะเรียกว่าเพลงเฉยๆก็ได้ ตอนนี้ฉันอายุ 22 ปี ฉันป่วยเป็นโรคประหลาด
ซึ่งทางการแพทย์ก็ไม่สามารถบอกสาเหตุได้ว่าอาการที่ฉันเป็นมันคืออะไรหรือเกิดขึ้นได้อย่างไร และนอกจากความรู้สึกของฉันที่รู้สึกอยู่คนเดียวแล้ว นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มี
ไม่มีในที่นี้ก็คือไม่มีรอยแดง รอยช้ำ รอยเขียวตรงบริเวณที่ฉันรู้สึกเจ็บเลยสักนิด สิ่งที่มองเห็นไม่มีอะไรบ่งบอกได้เลยว่าฉันเจ็บปวดจริงๆอย่างที่ฉันรู้สึก
อาการที่ว่ามันเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่ฉันอายุ 18 ปี ซึ่งมันก็ผ่านมานานแล้ว มันไม่ได้เกิดขึ้นทุกวัน นานๆจะเกิดอาการขึ้นสักครั้ง บอกไม่ได้ว่ามันจะเกิดขึ้นที่ไหน เมื่อไหร่ ตอนไหน มันอยากจะมีอาการตอนไหนมันก็มี แล้วแต่มัน...
อาการที่ว่าคือเจ็บหลัง เหมือนมีอะไรบางอย่างมาทิ่มแทงเป็นแผลลึก และอาการแสบร้อนเหมือนโดนพริกแต่ความแสบร้อนของมันนั้นมากกว่าโดนพริกหลายร้อยเท่า
จากนั้นฉันก็จะกรีดร้องออกมาเหมือนคนบ้า ซึ่งฉันเคยพยายามเก็บกลั้นความรู้สึกทรมานนี้ของตัวเองเอาไว้แล้ว แต่มันก็ไม่สามารถทำได้
ช่วงที่ฉันมีอาการ นอกจากจะทรมานที่ร่างกายแล้ว จิตใจของฉันมันทั้งเศร้า ทั้งเสียใจปนกลัวไปหมด ซึ่งเรื่องที่ฉันเล่ามาทั้งหมดนี้ ไม่มียากิน ไม่มีวิธีรักษา แต่มันจะหายไปเองเมื่อเวลาผ่านไปได้สักพัก
ช่วงที่อาการกำเริบฉันจะเอาตัวเองลงไปแช่ในน้ำ ฉันชอบน้ำ ชอบอาบน้ำ ชอบเล่นน้ำ แต่ถ้าอยู่นอกบ้านฉันก็จะไปหาที่นั่งสงบๆอยู่คนเดียว ร้องไห้มันออกมาสักพักก็จะดีขึ้น
ฉันจะใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมง จากนั้นอาการของฉันก็จะเริ่มดีขึ้น...แปลกใช่มั้ยล่ะ
ขนาดตัวฉันเองยังหาสาเหตุไม่ได้เลยว่าเป็นอะไร จะว่าเกิดจากทางจิตก็ไม่น่าจะใช่ เพราะชีวิตของฉันไม่ได้มีเรื่องอะไรไม่ดี และไม่เคยมีเรื่องไม่ดีมากระทบจิตใจเลยสักครั้ง
ชีวิตของฉันเกิดมามีความสุขมาก ซึ่งฉันคิดว่าฉันไม่ได้คิดไปเองแน่นอน แล้วก็ไม่มีผีที่ไหนมาสิงด้วย...ถ้าถามว่ารู้ได้ยังไง ฉันมีเพื่อนค่ะ มันชื่อไอ้ฟ้า มันมีสัมผัสที่หก มันบอกว่าไม่มีผีที่ไหนทั้งนั้น...ฉันเชื่อมันค่ะ
ฉันมีพี่ชายหนึ่งคนชื่อขุนเขา ฉันเรียกเขาว่าพี่ขุน พี่ขุนเคยบอกว่า ถ้าเป็นคนอื่นลงไปแช่ในน้ำนานๆแบบนี้ คงไม่สบายไปแล้ว แต่สำหรับฉัน ร่างกายแข็งแรง เชื่อมั้ยว่าฉันไม่เคยป่วยเป็นไข้เป็นหวัดเหมือนกับคนทั่วๆไปเลย จะเป็นก็แต่ไอ้โรคประหลาดนี่แหละ ไม่รู้เป็นเวรเป็นกรรมอะไรของฉัน
เรื่องนี้มีแค่คนในบ้านเท่านั้นที่รู้ แต่ทุกคนก็ไม่รู้จะช่วยฉันได้ยังไง พักหลังๆมาเวลาที่ฉันมีอาการ ฉันก็มักจะอยู่กับตัวเอง แล้วผ่านความทรมานนี้ไปคนเดียวให้ได้...มันอยู่กับฉันมาหลายปี ฉันรู้ว่าเดี๋ยวมันก็หายไป แล้วฉันก็รู้อีกว่าเดี๋ยวมันก็จะกลับมา...
"ก๊อกๆๆ"
"ใครคะ"
"พี่เองทำอะไรอยู่...เมื่อวานแม่บอกว่าเพลงไม่ได้ไปเรียน วันนี้จะไปหรือเปล่าพี่จะไปส่ง" เสียงพี่ขุนพี่ชายฉันเองค่ะ
"ไปค่ะ...เพลงแต่งตัวเสร็จพอดีเลย" ฉันเปิดประตูออกมาพูดกับพี่ขุน
"เป็นอีกแล้วใช่มั้ย เมื่อวานถึงไม่ไปเรียน" ถึงทุกคนจะไม่สามารถช่วยอะไรฉันในเรื่องนี้ได้ แต่ฉันโชคดีที่มีครอบครัวค่อยเป็นกำลังใจให้เสมอมา ทุกคนรักฉันเรื่องนี้ฉันรู้ดี แต่ฉันก็รักพวกเขามากเช่นกัน จึงไม่อยากเอาเรื่องไม่สบายใจไปเล่าให้ฟัง...ก็อย่างที่บอก เดี๋ยวมันก็หายไป
"อย่าไปพูดถึงมันเลย...สักวันมันจะต้องหายไปค่ะ" พูดถึงมันเดี๋ยวมันมา ทำเป็นลืมๆไปดีกว่า
"มีอะไรก็บอกพี่ได้ ถึงพี่จะช่วยไม่ได้แต่พี่สามารถอยู่เป็นเพื่อนเราได้" ไม่มีใครช่วยฉันได้ พี่ขุนเองก็รู้เรื่องนี้ดี
"ค่ะ" ฉันยิ้มหวานส่งไปให้พี่ขุน พี่ชายที่แสนดีของฉัน สิ่งที่ฉันเป็นทำให้ทุกคนในบ้าน คุณพ่อ คุณแม่ พี่ขุน ตามใจฉันสุดๆไปเลยค่ะ
@มหาวิทยาลัย
พี่ขุนขับรถมาส่งฉันที่มหาวิทยาลัย จากนั้นเขาก็เลยไปทำงานตามปกติ บ้านฉันมีธุรกิจอสังหาริมทรัพย์โดยมีคุณพ่อเป็นคนบริหารงานอยู่ ส่วนพี่ขุนเป็นผู้ช่วยคุณพ่อ ฉันน้องเล็กของบ้านยังเรียนไม่จบ...
ฉันเดินเข้าไปด้านในตึกก็เจอกับเฟื่องฟ้า เพื่อนรักของฉันนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะไม้หินอ่อนตัวหนึ่ง ฉันยิ้มหวานแล้วส่งเสียงเรียกเพื่อนทันที
"ฟ้า..."
"อ้าว...เพลง" ฉันเดินเข้าไปหาเพื่อนแล้วนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวใกล้ๆ
"เมื่อวานแกหายไปไหนมา ทำไมถึงไม่มาเรียน" ฟ้าเป็นเพื่อนคนเดียวของฉัน ซึ่งมันก็รู้เรื่องที่ฉันเป็น เพราะฉะนั้นฉันไม่จำเป็นต้องปิดบังมัน
"โรคประหลาดฉันกำเริบน่ะ ฉันก็เลยไม่อยากมา...เมื่อไหร่เรื่องบ้าๆพวกนี้จะหายไปสักที ไม่รู้เวรกรรมอะไรของฉัน" ฉันเป็นคนเพื่อนน้อย จะมีก็แต่เฟื่องฟ้านี่แหละที่มันเข้าใจฉัน ซึ่งฉันก็เผลอบ่นให้มันฟังซะยาวเชียว
"เฮ่อ...ฉันก็ไม่รู้ ฉันเองก็เบื่อเหมือนกัน เออ...ปีหน้าฉันขอคุณพ่อไปเรียนต่อที่นิวซีแลนด์แหละ อยากไปจากที่นี่สักพัก" ฉันกับฟ้ามีบางอย่างเข้ากันได้ดี เราเจอเรื่องแปลกๆเหมือนกัน
ไอ้ฟ้ามันสามารถมองเห็นวิญญาณได้ เห็นมันเล่าให้ฟังว่าถูกถ่ายทอดมาจากคุณแม่ของมัน เพื่อทำภารกิจอะไรสักอย่างอันนี้ฉันก็ไม่รู้
"แล้วฉันล่ะ แกก็รู้ว่าฉันเพื่อนน้อย" ถ้ามันไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ฉันคงเหงามากแน่ๆ
"ฉันเองก็มีแกเป็นเพื่อนคนเดียว...ไปด้วยกันมั้ยล่ะ ไปต่อโทที่โน่นด้วยกัน เรียนจบแล้วค่อยกลับ" ก็น่าสนใจดี!
"ต้องลองไปขอที่บ้านก่อน นิวซีแลนด์ใช่มั้ย" ที่นั่นอากาศดีมาก สิ่งแวดล้อมโดยรวมก็ดีมากเช่นกัน
"อือ...อากาศดีเหมาะแก่การไปพักผ่อนหรือแกว่าไง"
"ไม่ว่าอะไร...จะได้ไปบอกที่บ้านถูก" หวังว่าคุณพ่อคุณแม่จะอนุญาตให้ฉันไป แต่ที่ผ่านมาพวกท่านก็ตามใจฉันมาตลอด ครั้งนี้ไปไกลหน่อยหวังว่าพวกท่านจะอนุญาต
"ป่ะ...ได้เวลาเข้าเรียนแล้วไปกัน" จากนั้นฉันกับไอ้ฟ้าก็พากันไปเรียนตามปกติ...
ช่วงเย็นบนโต๊ะอาหาร นั่งกันอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา ฉันเอ่ยขอเรื่องที่จะไปเรียนต่อกับไอ้ฟ้าที่นิวซีแลนด์ ให้คุณพ่อ คุณแม่ และพี่ขุนฟัง สรุป...ทุกคนเห็นด้วยและยอมให้ฉันไปค่ะ
คุณอาจจะชอบ
