ภรรยาตัวน้อยของผม

เมื่อพิมดาหลา คนงานสาวผู้เจียมตัวตัดสินใจหันหลังเดินจากไปเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตนเอง หลังจากที่แอบรัก คริสเตรียโน เวลัสโค มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลแห่งไร่กาแฟมานาน แต่กลับได้รับเพียงความเย็นชาตอบกลับมา ทว่าจอมมารหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เขาทำทุกวิถีทางเพื่อเหนี่ยวรั้งเธอไว้ในอ้อมแขน ความต่างชั้นทางสังคมกลายเป็นชนวนเหตุแห่งความปรารถนาอันเร่าร้อน เมื่อความหึงหวงเข้าตาจนทนไม่ได้ที่จะให้ใครอื่นได้เชยชมความงดงามของเธอ มหาเศรษฐีหนุ่มจึงเลือกใช้ทั้งอำนาจและพันธนาการแห่งรักเพื่อตีตราจับจองตัวเธอไว้เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวตลอดกาล

เมื่อพิธีแต่งงานอันศักดิ์สิทธิ์สิ้นสุดลง ชีวิตคู่ที่เธอวาดฝันกลับพังทลายกลายเป็นเพียงฉากหน้าอันแสนเย็นชา เมื่อสามีที่เธอร่วมผูกพันธะกลับมอบหัวใจให้หญิงอื่นอย่างเปิดเผย การต้องทนเห็นชายผู้เป็นสามีแสดงความรักต่อหน้าต่อตาคือความทุกข์ทรมานที่กัดกินใจเธอในทุกวัน ในเมื่อความรักที่ถวิลหาไม่มีวันเกิดขึ้นจริงในความสัมพันธ์นี้ เธอจึงเลือกที่จะยุติความเจ็บปวดด้วยการยื่นข้อเสนอขอหย่าขาด และพร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อปลดแอกตัวเองออกจากกรงขังสมรสอันแสนหนาวเหน็บนี้ให้สำเร็จ

พลอยใส สาวสวยโปรไฟล์ดีระดับเพอร์เฟกต์มีเกณฑ์การเลือกคู่ครองที่พิถีพิถัน โดยเน้นความเหมาะสมในทุกด้านตั้งแต่รูปลักษณ์ไปจนถึงนิสัยใจคอ ทว่าเมื่อต้องมาแต่งงานกับชายหนุ่มที่เคยทำลายคำสัญญาในอดีต เธอจึงขอปฏิเสธอย่างเด็ดขาด หากเขาคิดจะใช้การวิวาห์ครั้งนี้เป็นกรงขัง พลอยใสก็พร้อมจะทำลายมันทิ้งและตอบโต้คืนอย่างสาสม เธอตั้งมั่นว่าจะปั่นป่วนชีวิตสมรสครั้งนี้ให้เขาทนไม่ไหว จนต้องเป็นฝ่ายอ้อนวอนขอหย่ากับเธอเสียเอง

เธอ…คือแม่หม้ายป้ายแดง ส่วนเขา…คือหนุ่มหล่อผู้หลงรักแม่หม้าย เธอใจแข็งเป็นหิน ส่วนเขาก็ตื้อเท่านั้นที่จะครองโลก -------------------------------------- ณาณีมเปิดและส่งรูปของราฮีมที่เธอแอบถ่ายชายหนุ่มไว้ไปให้ทั้งสองได้ดูผ่านไลน์ ณิการ์และธัญมณกรี๊ดกร๊าดเป็นการใหญ่ เพราะราฮีมหล่อและดูดีกว่าที่คิดไว้มาก “แกจะปิดกั้นตัวเองทำไมยะ ในเมื่อมีผู้ชายดีๆ เดินเข้ามา แกก็รับเขาไว้พิจารณาสิ” ณิการ์ที่ได้ฟังเรื่องราวทุกอย่างเอ่ยขึ้น “แต่ฉันไม่อยากวนกลับไปใช้ชีวิตแต่งงานอีกนี่แก” แม้จะอยากเปิดใจให้ราฮีม แต่สิ่งที่ณาณีมกลัวคือการแต่งงาน การต้องใช้ชีวิตด้วยกันทั้งวันทั้งคืน “ก็อยู่กันไปแบบนี้ ไม่ต้องแต่ง” “ก็คิดว่าจะไม่แต่ง แต่ฉันกับเขาก็ต้องมีเซ็กซ์กัน ฉันจะทำได้เหรอ ในเมื่อสิบสามปีที่ผ่านมาของฉัน มีแค่พี่แดนคนเดียว” นี่คืออีกเรื่องที่ณาณีมกังวล “ของใหม่ๆ คนใหม่ มันอาจทำให้อารมณ์แกซู่ซ่าก็ได้ ชีวิตเป็นของแก แล้วตอนนี้แกก็โสดแล้ว” ธัญมณเอ่ยขึ้นบ้าง นั่นทำเอาณิการ์ที่ปกติลุคจะแรงที่สุดของกลุ่มถึงกับอุทานออกมา “หืม…” “แกเป็นเจ้าของจิ๊มิแต่เพียงผู้เดียวยัยณา แกจะใช้กับใครมันก็สิทธิ์อันชอบธรรมของแก เพราะแกโตแล้ว...เข้าใจ๋” ประโยคนี้ยังเป็นของธัญมณ แต่ดูเหมือนณาณีมจะเข้าใจอะไรยาก “ไม่เข้าใจ” “โอ๊ย! ยัยณา ชีวิตนี้แกจะเจอดุ้นแค่อันเดียวเหรอยะ เลิกกับพี่แดนแล้วแกจะเอาปูนมาโบกจิ๊มิ ไม่ยอมให้ดุ้นอันอื่นผ่านเลยก็ใช่เรื่อง แก่จนอายุจะสามสิบห้า แถมยังมาเป็นหม้ายเอาตอนนี้อีก มดลูกก็ฝ่อลงไปทุกวัน มีของดีติดอยู่กับตัวเอง ทำไมไม่ใช้ กลัวอะไร” ณิการ์เริ่มตามธัญมณทัน และยุณาณีมมันเสียเลย “กลัวสารพัดสิ่งอ่ะ กลัวจนไม่กล้าไปหมด” “งั้นวันไหนที่คุณราฮีมกลับมาเมืองไทย ให้ฉันไปทดสอบความฟิตและความอึดให้เอาไหม งานนี้ฟรี ไม่คิดค่าเสียหาย” “ยัยปุ้ยบ้า เดี๋ยวผัวแกก็เอาปืนมายิงแสกหน้าคุณราฮีมกันพอดี” ณาณีมแหวใส่ความคิดบ้าๆ ของเพื่อน “เท่าที่แกเล่ามา ดูเหมือนยัยพราวก็ทำท่าจะชอบคุณราฮีมอยู่ไม่น้อย วันดีคืนดีพราวคาบไปกิน จะมานั่งเสียใจไม่ได้แล้วนะยะ” “โอ๊ย!...นั่นยิ่งไม่ได้ใหญ่” คนมาปรึกษาเริ่มหัวเสีย ส่วนคนให้คำปรึกษาก็ชักจะสนุก ที่สามารถแหย่จนณาณีมเผยความรู้สึกของตัวเองออกมาแบบนี้ “นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ ยอมรับมาเถอะ ว่าแกเองก็ชอบคุณราฮีมอยู่” “แกว่าถ้าฉันจะรักใครใหม่ มันไม่เร็วไปเหรอ ทั้งๆ ที่ฉันเพิ่งหย่า” นี่คือสิ่งที่ณาณีมกังวลอยู่เหมือนกัน เธออยากเป็นโสดให้นานกว่านี้ สองสามปี หรือมากกว่านี้ก็ได้ “ไม่เร็ว ช้าไปด้วยซ้ำ เพราะชีวิตมันต้องเดินไปข้างหน้า ไม่ใช่จมปลัก เอาอดีตมาเป็นกำแพง” ----------------------------------------- “ผมรู้สึกแปลกๆ อยากให้คุณช่วย” เสียงอู้อี้ของราฮีมเอ่ยตอบ เพราะยังคงเอามือปิดปากไว้อยู่ “ช่วยอะไรคะ?” สีหน้าของณาณีมเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม นั่นเพราะยังไม่เข้าใจว่าราฮีมเป็นอะไร และเขาอยากให้เธอช่วยอะไร “ช่วยถอนพิษให้ผมหน่อย” “ถอนพิษ พิษอะไร” ตอนนี้สีหน้าของณาณีมยิ่งงงเข้าไปใหญ่ “ก็พิษจากลิปสติกสีแดงๆ ของคุณพราวที่มันติดอยู่บนปากของผมตอนนี้ไง” “คุณราฮีม…อื้อ…” พอฟังจบณาณีมก็ทำท่าจะขยับหนี แต่ราฮีมกลับไวกว่ามาก ชายหนุ่มใช้มือที่ปิดปากตัวเองไว้เมื่อครู่ เอื้อมมารวบตัวณาณีมเข้าไปกอด จากนั้นก็โน้มใบหน้าลงมาจูบเธออย่างรวดเร็ว และนี่คือวิธีถอนพิษที่เขาเอ่ย ณาณีมอึ้ง ทำตัวไม่ถูก สมองสั่งงานให้ผลักราฮีมออกห่าง แต่ร่างกายกลับตรงกันข้าม เพราะมันไม่ทำตามที่เธอสั่งเลย ตั้งแต่เกิดมาเธอเคยจูบกับผู้ชายแค่คนเดียวนั่นคือดาวิน เธอจำไม่ได้ว่าจูบครั้งล่าสุดกับดาวินเมื่อไหร่ และเพราะจำไม่ได้ จึงลืมเลือนรสจูบของอดีตสามีไปจากความรู้สึกเช่นกัน เวลานี้หัวใจของณาณีมเต้นแรงมาก รู้สึกวาบหวามกับจูบที่ราฮีมมอบให้จนควบคุมตัวเองไม่ได้ จูบที่ทำให้เธอขนลุกซู่ ร่างกายไหวระริกเหมือนเด็กสาว และนั่นก็ทำให้ณาณีมเผลอจูบชายหนุ่มกลับไปเช่นกัน ถ้าไม่ติดว่านี่มันริมถนน ราฮีมคงอุ้มณาณีมไปบนเตียงแล้วก็ทำตามที่ใจเขาเรียกร้องแล้ว “คุณจูบเก่งกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก” เขาจำเป็นต้องถอนจูบออก และรู้สึกว่าตอนนี้ ฝนกำลังโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า “ก็ฉันผ่านเรื่องพวกนี้มาแล้วนิ” “แล้วทำไมใจต้องเต้นแรงแบบนี้ด้วย ลมหายใจคุณก็ร้อน” เพราะความใกล้ชิด ทำให้ราฮีมได้ยินเสียงเต้นของหัวใจณาณีมชัดมาก มิหนำซ้ำเวลานี้ตัวเธอก็ร้อนผ่าวเหมือนคนมีไข้

เมื่อ เจียงช่าน ต้องเข้าพิธีแต่งงานกับชายอันธพาลแทนพี่สาวและต้องเผชิญกับชีวิตที่ยากจนข้นแค้น ทว่าเรื่องราวกลับพลิกผันเมื่อสามีของเธอน่าจะเป็นมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล แต่พอเธอไปเค้นถามความจริง เขากลับปฏิเสธเสียงแข็งโดยอ้างว่าเป็นแค่คนหน้าเหมือนเท่านั้น เธอจึงเอ่ยปากขอให้เขาช่วยสั่งสอนมหาเศรษฐีคนนั้นที่คอยตามตื้อเธออย่างน่ารำคาญ วันต่อมา มหาเศรษฐีฮั่วกลับปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยแผลฟกช้ำบนใบหน้า พร้อมทั้งยอมรับอย่างอารมณ์ดีว่าแผลทั้งหมดนี้เกิดจากการที่เขาลงมือจัดการตัวเองตามคำสั่งของภรรยา

เพื่อพิสูจน์รักแท้ที่มีต่อชายในดวงใจ ศรินภัสร์ สายลับสาวมือใหม่จึงตัดสินใจรับภารกิจลับ แฝงตัวเข้าไปสืบคดีค้าไม้ผิดกฎหมายในปางไม้แห่งหนึ่ง ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลกเมื่อเธอต้องเผชิญหน้ากับ วาโย คู่หมั้นหนุ่มสุดแสนเกลียดชังซึ่งเป็นเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้ เขาปักใจเชื่อว่าการปรากฏตัวของเธอคือแผนการบีบบังคับให้แต่งงาน วาโยจึงเริ่มต้นกลั่นแกล้งและทำร้ายความรู้สึกของเธออย่างไร้ความปรานี เมื่อหญิงสาวไม่ยอมแพ้ ชายหนุ่มจึงยกระดับความป่าเถื่อนด้วยการใช้กำลังพันธนาการร่างเธอไว้ มอบสัมผัสอันเร่าร้อนและรอยจูบแสนดุดันเพื่อสั่งสอนความอวดดี จนสาวไร้ประสบการณ์แทบหมดสิ้นเรี่ยวแรง