กลรักเล่ห์การันต์
ตอน 2
ปาลินพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเธอถูกรังแกมาตั้งแต่เด็กๆ ทุกครั้งที่ยายไม่อยู่ป้ากับลุงก็มักจะใช้งานเธออย่างหนักและยังให้รับใช้ลูกสาวของตนเองด้วย หล่อนเคยสงสัยเหมือนกันว่าถูกเก็บมาเลี้ยงหรือเปล่า ทำไมป้ากับลุงและมัทนาถึงได้จงเกลียดจงชังเธอขนาดนี้ มีล่าดูบาดแผลที่มุมปากของเพื่อนสาว ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยมีสักครั้งเลยที่ปาลินกลับบ้านไปแล้วไม่ได้บาดแผลหรือรอยฟกช้ำกลับมา
“ยูยังมีไอนะ ปาลิน ถ้าเดือดร้อนอะไรก็บอกไอได้ ถ้าไอพอจะช่วยได้ ไอพร้อมจะช่วยยูเต็มที่”
“ขอบใจนะมีล่า แต่ยูช่วยไอมาเยอะมากแล้วไอเกรงใจน่ะเพราะเงินที่ยืมยูมาไอยังไม่ได้ใช้คืนเลย จนตอนนี้หนี้ที่ติดยูเอาไว้มันกองท่วมหัวจนแทบจะฝังไอกลบกองหนี้อยู่แล้ว ไอไม่อยากติดหนี้ยูไปมากกว่านี้แล้วอะ ไว้ไอเคลียร์ค่าผ่าตัดยายจบแล้ว จะรีบหามาคืนเลยนะ”
มีล่าพยักหน้าเข้าใจครอบครัวของเธอนั้นมีฐานะแค่ปานกลางจึงช่วยอะไรปาลินมากไม่ได้ ครั้งนี้ปาลินตั้งใจจะกลับไปเอาเงินเก็บที่เธอเก็บหอมรอมริบมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมจนถึงมหาลัยชั้นปีสี่และกำลังจะเรียนจบอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า แต่แล้วความตั้งใจของหล่อนก็ถูกทุบจนแตกกระจาย เมื่อกลับไปเยี่ยมบ้านอีกครั้งในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา
“หายไปไหน? ฉันจำได้ว่าฉันเก็บมันไว้ตรงนี้นี่”
ปาลินตื่นตระหนกเงินที่หล่อนเก็บซ่อนเอาไว้ในห้องหายไปหมดเกลี้ยง ไม่เหลือเลยสักแดงเดียว เธอพยายามค้นหาอยู่หลายครั้งจากทุกซอกทุกมุมที่คิดว่าน่าจะมี แต่ก็ไม่พบ ดวงตาคู่สวยเริ่มมีม่านน้ำตาพรั่งพรูออกมา หล่อนยังคงค้นห้องตัวเองอยู่อย่างนั้น ไม่ว่าจะรื้อลิ้นชัก ตู้เสื้อผ้าตรงไหนหรือมุมไหนๆ ของห้องมันก็ไม่เจอ
“หายไปไหน เงินฉันหายไปไหน มันต้องอยู่ตรงนี้สิ ก็ฉันเก็บไว้ตรงนี้”
กระวนกระวายใจจนสติหลุดเพราะเงินก้อนนี้อุตส่าห์เก็บมาเกือบค่อนชีวิตและกำลังจะถูกเอาไปใช้ยื้อชีวิตของยายแก้ว แต่ตอนนี้มันไม่มีแล้ว
วันนี้ที่บ้านก็ไม่มีคนอยู่ เธอแปลกใจอยู่บ้างว่าทำไมบ้านช่องถึงเงียบผิดปกติ กลับเข้ามาเยี่ยมบ้านโดยที่ไม่เจอใคร ตอนแรกก็ดีใจอยู่หรอกที่ทางสะดวก แต่บัดนี้เงินทุกบาททุกสตางค์มันได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย ร่างบางถึงกับเข่าทรุด วันผ่าตัดยายก็ใกล้เข้ามาเต็มที ถ้าไม่มีเงินไปจ่ายค่าผ่าตัด ยายของเธอก็จะต้องนอนอยู่โรงพยาบาลไปอีกนานเลย ซึ่งปาลินไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก
“หาตรงไหนก็ไม่เจอ ไม่มีเลยสักที่ เงินเก็บเกือบทั้งชีวิตของฉัน มันหายไปได้ยังไงๆ”
มือบางจิกศีรษะตนเองอยู่ภายในห้องพยายามนึกว่าเผลอเอาไปไว้ที่ไหนหรือเปล่า แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก ครู่หนึ่งที่ชั้นด้านล่างก็ได้ยินเสียงดังโครมคราม ข้าวของเหมือนถูกเตะถูกย้ายไปมา
‘เสียงอะไร? สามพ่อแม่ลูกมหาภัยนั่นหรือเปล่า'
หญิงสาวคิดว่าเป็นคนในครอบครัวและสาเหตุที่เงินเก็บหล่อนหายก็น่าจะเกี่ยวข้องกับสองแม่ลูกแน่ๆ ปาลินเปิดประตูห้องออกไป คิดจะไปถามสองแม่ลูกนั่น ว่าได้ขโมยเงินเธอไปหรือเปล่าถึงจะรู้ว่าคงได้คำตอบแบบหน้าตาใสซื่อไม่รู้เรื่องอะไรแต่ปาลินก็อยากจะถาม เพราะเงินก้อนนี้มันคือสิ่งที่ใช้กำหนดชีวิตยายแก้วได้
“หายหัวกันไปทั้งบ้านเลยว่ะ พวกมึงไปค้นดูดิ ว่าพอจะมีอะไรใช้ขัดดอกแทนได้บ้าง” หัวหน้าแก๊งทวงหนี้สั่งการลูกน้องตนเอง
เสียงข้าวของถูกรื้อค้นกระจัดกระจายทั่วทั้งบ้านปาลินเปิดประตูห้องเดินกระฟัดกระเฟียดลงมายังชั้นล่างเพราะคิดว่าเสียงดังพวกนั้นเป็นเสียงของสองแม่ลูก เพราะมาลีก็เคยแอบเอาข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านไปขายเพื่อนำเงินไปเล่นการพนัน
“ป้ามาลี !”
“อ้าว? มีคนอยู่เหรอเนี่ย สวยซะด้วย เป็นลูกครึ่งอีกต่างหาก เทสดีว่ะ”
“พวกคุณเป็นใคร? แล้วมารื้อค้นข้าวของบ้านฉันทำไม มีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้”
“หืม? นี่เธอไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้งทำเป็นไม่รู้กันแน่ พวกฉันก็มาทวงเงินน่ะสิ นางมาลีกับไอ้ชานมันติดหนี้พนันเสี่ยอ๊อดไว้หลายวันแล้ว แต่ก็ไม่เอามาคืนสักทีแถมยังหายหัวกันไปทั้งบ้าน พวกฉันเลยต้องมาหามันถึงที่นี่ไง”
“หนี้? หนี้อะไรอีก?”
‘หนี้บ้าหนี้บออะไรทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย’
ปาลินไม่เข้าใจในสิ่งที่ชายฉกรรจ์คนนี้พูด เรื่องเงินของเธอที่หายไปยังไม่ทันได้คิดบัญชีเลย แต่หญิงสาวกลับมีเรื่องที่ใหญ่กว่าให้ต้องคิดหนัก หล่อนรู้อยู่แล้วแหละว่าลุงกับป้าตนเองมักจะติดหนี้พนันอยู่บ่อยครั้งและปาลินก็เป็นคนตามเช็ดตามล้างให้ตลอดซึ่งไม่ต้องรอให้พวกมันมาทวงถึงที่เลย แต่วันนี้หล่อนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าลุงกับป้าไปติดหนี้พนันไว้ที่ไหนอีก
กลุ่มชายฉกรรจ์เริ่มรื้อค้นข้าวของในบ้าน พวกมันหยิบเอาสิ่งของที่คิดว่าพอจะเอาไปขายทอดตลาดได้ ปาลินรีบเข้าห้ามกลุ่มคนพวกนั้น แต่ก็ไม่ได้ผล เธอโดนหัวหน้าแก๊งทวงหนี้ฟาดฝ่ามือหนาตบเข้าที่ใบหน้าแก้มฝั่งซ้ายอย่างแรง หญิงสาวหน้าหันตามแรงตบ เธอล้มลงไปกองกับพื้นริมฝีปากบางมีเลือดไหลซิบที่มุมปาก ซ้ำรอยแผลเดิมที่ถูกมาลีตบตีเมื่ออาทิตย์ก่อน
“ฉันจะแจ้งตำรวจ!”
“มึงก็ลองดูสิ! ว่าใครจะชนะ คนแถวนี้เขารู้กันหมดว่าเสี่ยอ๊อดท่านใหญ่คับฟ้าขนาดไหน หึฉันว่าเธออยู่เฉยๆ ดีกว่านะสาวน้อย เดี๋ยวหน้าสวยๆ จะเสียโฉมเอาได้”
‘ไอ้พวกเดนสวะ!’ เธอด่าไอ้หน้าเหี้ยมคนนี้ในใจ
ชายฉกรรจ์ไล้หลังฝ่ามือไปที่ใบหน้านวล สายตาและท่าทางสื่อถึงความหิวกระหายหญิงสาวตรงหน้า ปาลินหันใบหน้าหนี รังเกียจท่าทางหื่นกามของชายคนนี้ ด้วยรูปลักษณ์ของปาลินนั้นสวยหยาดเยิ้มและยังน่าฟัดใครก็อดใจไม่ไหวเช่นกัน
“เธอคงเป็นหลานของนางมาลีกับไอ้ชานใช่ไหม? เพราะฉันเคยเห็นลูกสาวนางมาลีมาแล้ว สวยเทียบเท่าเธอไม่ได้สักครึ่งเลย หน้าตาสวยๆ แบบนี้ สนใจมาเป็นเด็กเสี่ยอ๊อดไหม? รับรองว่าเธอจะสบายไปทั้งชาติ”
ฝันไปเถอะไอ้สถุน! เธอยังคงต่อว่ามันในใจแม้จะหวาดกลัวอยู่ก็ตาม
“อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!”
ปาลินหันใบหน้าหนีมือปลาหมึกหื่นกามของชายคนนี้หล่อนขยะแขยงเศษเดนมนุษย์พวกนี้ใจแทบขาด ดวงตาคู่สวยมองออกไปนอกบ้านว่าเมื่อไหร่ ป้ากับลุงจะกลับมาสักที หล่อนเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว
“เฮ้ย! พวกมึงเอาของที่พอจะขายได้ ขนออกจากบ้านไปให้หมด อย่าให้เหลือ”
ปาลินเบิกตากว้าง เขาจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ ของพวกนี้เธอหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงเกือบค่อนชีวิต จะยกเอาไปง่ายๆ ได้ยังไง ปาลินไม่มีทางยอม
“ไม่ได้นะ! ห้ามเอาไปนะ”
“ทำไมจะไม่ได้ ของพวกนี้ มันยังตีราคาเทียบเท่าหนี้สินที่นางมาลีกับไอ้ชานก่อไว้ไม่ได้เลยสักนิด”
“ป้ากับลุงติดเสี่ยแกไว้เท่าไหร่ ฉันจะจ่ายให้ มันจะได้จบๆ ไปสักที”
“อืม…อันที่จริงป้ากับลุงของเธอก็บอกฉันไว้อยู่นะ ว่าให้มาเก็บที่เธอ หนี้สินรวมๆ กันแล้ว ก็..อยู่ที่ห้าแสนน่ะ”
ห้าแสน! ได้ยินก็แทบจะเป็นลมเสียตรงนั้น
ปาลินตาเบิกกว้างอีกครั้งเพราะที่ผ่านมาลุงกับป้าติดหนี้เป็นหมื่นๆ หล่อนก็หามาใช้แทบจะไม่ทันอยู่แล้ว นี่เล่นติดเป็นแสนหล่อนจะไปหามาจากที่ไหน
“ห้าแสน! บ้าไปแล้ว!”
“นี่แค่ดอกนะ ยังไม่รวมเงินต้น”
“แล้วเงินต้นมันเท่าไหร่?”
“ถ้ารวมดอกด้วยก็ 2.5 ล้านบาท และเธอต้องหามาใช้คืนเสี่ยภายในหนึ่งเดือน”
“ฮะ!! หนึ่งเดือน! เกินไป! ใครจะไปหาให้ทัน ลุงกับป้าไปติดพวกแกไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมมันเยอะแยะขนาดนี้!”
ใช่แล้ว หนึ่งเดือน ใครจะไปหาให้ทันเธออยากจะกัดลิ้นตัวเองตายจริง ๆ
ชายฉกรรจ์จึงเฉลยว่าเมื่ออาทิตย์ก่อนมาลีกับชานไปทำตัวโอ่อ่าโชว์ความร่ำรวย เอาเงินเป็นฟ่อนๆ ไปลงเล่นพนันจนหมดตัวพอเงินหมดก็กู้จากเสี่ยต่อจนกลายเป็นเงินพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนั้นก็หนีหายหน้าไปกันหมดบ้าน จนพวกเขาต้องได้มาตามและได้เจอกับปาลิน หญิงสาวพอปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว เงินของหล่อนที่หายไปน่าจะถูกลุงกับป้าขโมยไปแน่นอน คิดแล้วปาลินก็เจ็บใจขึ้นมาทันที ไหนจะต้องมาใช้หนี้แทนอีก ครั้นจะไม่ใช้คืน พวกมันก็เอาโฉนดที่ดินบ้านมาขู่ เพราะมาลีเอาโฉนดที่ดินไปจำนอง
นั่นทำให้หล่อนต้องยินยอมอย่างเสียไม่ได้ เพราะบ้านหลังนี้ยายแก้วเป็นผู้สร้างมันมากับมือ ถ้าจะถูกยึดไปยายแก้วต้องอาการทรุดอีกแน่ๆ ซึ่งหล่อนไม่มีทางยอม ข้าวของถูกขนออกไปจนเกือบหมดบ้าน เธอทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากมองดูคนพวกนั้นขนของในบ้านออกไปทีละชิ้นๆ
“อีกหนึ่งเดือนพวกฉันจะมาเอาเงิน เธอเตรียมไว้ให้ครบละสาวน้อย อย่าให้ขาดแม้แต่แดงเดียว แล้วฉันจะรอ หึๆๆ”
อี๋~ ไอ้สวะ! ก็ยังคงด่ามันไม่เลิกเพราะมันมาทำตัวรุ่มร่ามกับเธอตลอดเวลา
มือสากเอื้อมมาสัมผัสบีบคางมนของหญิงสาว ความคิดชั่วช้าแล่นเข้ามาในหัวหากเขาเอารูปร่างและหน้าตาของปาลินไปสาธยายให้เจ้านายตนเองฟัง รับรองว่าเจ้านายของเขาจะต้องสนใจในตัวของปาลินแน่ๆ และคงหาทางเอาเปรียบหญิงสาวเพื่อให้หล่อนยอมจำนนตกเป็นของเสี่ยอ๊อดโดยที่ไม่สามารถขัดขืนได้
คุณอาจจะชอบ
