หนุ่มชั่วคราว สาวค้างคืน

ในวันเดียวกัน ปราบยัดเสื้อผ้าลงในกระเป๋าเป้ลวกๆ จากนั้นก็เหวี่ยงกระเป๋าขึ้นบ่า ก้าวขาออกจากคฤหาสน์ เป้าหมายของเขามีเพียงที่เดียวเท่านั้น

แม้หัวใจจะปวดปร่า แต่เขาไม่สามารถอุทธรณ์ใดๆ ไม่แม้แต่จะอยากถามความจริงจากปากของแฟนสาว เขาจะยอมรับในสิ่งที่เธอเลือกและตัดสินใจ

สำหรับเขา...เวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่งให้หายไปเอง

ปราบวางกระเป๋าลงบนพื้น ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาเหยียดขายาว ทอดสายตามองโคมไฟระย้าที่อยู่บนเพดาน

เขาย้ายออกจากคฤหาสน์มาอยู่ที่เพนเฮาส์ในโรงแรม ถ้าสาวิตรีจะย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน เขาก็ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอกับความรักของคนทั้งคู่ ให้ตะขิดตะขวงใจกัน

หลังจากวันนั้น...ปราบก็ไปปาร์ตี้หนักกว่าเดิม จากคนที่ปาร์ตี้หนักอยู่แล้ว แต่เขาเป็นคนรับผิดชอบสูง เมื่อก่อนไม่เคยผิดพลาดเรื่องงาน แต่ในระยะหลังเลขาของเขาแทบจะสิงตัวและลากกลับ เธอตามติดและประคับประคองเจ้านายให้ทำงานได้

พอนึกไปถึงความเหลวแหลกของตัวเองเมื่อเดือนก่อน เขาก็อดสงสารเลขาตัวเองไม่ได้ ถ้าไม่มีเธอสักคน ทุกอย่างคงจะแย่กว่านี้

ภูชิตกระทุ้งหมัดเข้าที่หัวไหล่ของเพื่อนหนุ่มอีกครั้ง เมื่อเห็นอาการเหม่อลอยของเขา

“เฮ้ย! คิดอะไรอยู่วะ”

“เปล่า”

ภูชิตเลื่อนบัตรเชิญไปตรงหน้า ยกมือขึ้นบีบบ่าไหล่เพื่อนเบาๆ “ถ้านายยืนยันว่าผู้หญิงคนนั้น ไม่มีอิทธิพลกับความรู้สึกของนาย ก็เจอกันที่งานนะ พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่านายยังเป็นเสือ”

หลังจากเพื่อนเดินออกไป มุมปากของปราบก็คลี่ออกมาเล็กน้อย เขาเข้าใจในความปรารถนาดีของเพื่อนดี

“ใช่...หมดเวลาที่เสืออย่างฉัน จะมุดหัวอยู่แต่ในถ้ำแล้ว” มันคงถึงเวลาที่เขาต้องก้าวไปข้างหน้าเสียที ผู้หญิงคนนั้นจะไม่มีค่าในสายตาเขาอีกต่อไป

บ้านพักตากอากาศสุดหรูริมชายหาด ถูกตกแต่งขึ้นเป็นพิเศษ เพื่องาน Hope Bar Clup VIP one night stand ปกติภูชิตจะใช้บ้านหลังนี้สำหรับปาร์ตี้กับกลุ่มเพื่อนเป็นประจำอยู่แล้ว และเพื่อนสนิทอย่างปราบก็มาที่นี่จนคุ้นเคย

“อันนี้เอาไว้ตรงโน้น ช่วยกันยกเร็ว”

ภูชิตกำลังง่วนอยู่กับการช่วยลูกน้องจัดสถานที่ เพราะงานที่จัดขึ้นเป็นงานปาร์ตี้กับเล็กๆ สำหรับกลุ่มเพื่อนสนิทมากกว่าจะทำในเชิงธุรกิจ เหตุผลหลักของงานในวันนี้ คือต้องการดึงสติความซึมเศร้าของเพื่อนรักให้กลับมาเหมือนเดิมเท่านั้น

“เอ้า! ทำไมมาเร็วจัง ยังไม่ถึงเวลาเริ่มงานเลย วันนี้ไม่ทำงานเหรอ” เจ้าของงานตกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นคนที่บอกว่าจะไม่มา แต่มาถึงงานก่อนใคร ยิ่งในเวลาบ่ายของวันทำงานปกติอย่างนี้ยิ่งน่าแปลก เพราะเขารู้ว่าปราบจริงจังกับงานมากแค่ไหน

คนเดินเข้ามาใหม่ ยังทำหน้าเบื่ออมโลกไม่ต่างจากวันก่อน “เบื่อๆ มีอะไรให้ช่วยมั้ยล่ะ”

“เบื่อหรือหนี เอาให้แน่” ภูชิตถามกลับอย่างล้อเลียนรู้ทัน

งานแต่งงานของสาวิตรีคงเริ่มตั้งแต่เช้า ดูจากสภาพและถ้าเดาไม่ผิด ปราบคงจะออกมาจากโรงแรมตั้งแต่เมื่อคืน

“อือ...” ปราบตอบรับแบบตัดรำคาญ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ริมสระน้ำ

“ไม่มีอะไรให้ช่วยหรอก งานยกของทั้งนั้น” เจ้าของบ้านบอกพรางก็ชี้มือชี้ไม้สั่งเด็กยกของต่อ

“ยกชุดนี้ไปไว้ตรงโน้น แล้ววางของชุดนี้ตรงนี้ จากนั้นก็จัดซุ้มพวกนี้ให้เสร็จนะ ส่วนสองคนนี้ช่วยไปซื้อของตามรายการนี้ให้ด้วยนะ” ภูชิตยื่นลิสต์รายการพร้อมกับเงินสดให้ลูกน้อง หลังจากนั้นเขาก็เดินมาหาเพื่อน

“กินอะไรมาหรือยัง”

“เรียบร้อยแล้ว” ปราบตอบกลับเพื่อน กวาดสายตามองรอบๆ ริมสระน้ำบริเวณสถานที่จัดงาน

“รอบนี้จัดใหญ่กว่าเดิมหรือไง”

“เปล่า เหมือนทุกครั้งที่จัดนั่นแหละ มีแค่กลุ่มเพื่อนที่รู้จักคุ้นเคย”

คำบอกเล่าของเจ้าของงาน ไม่ได้ช่วยให้สีหน้าของปราบดีขึ้น คำว่ากลุ่มเพื่อนที่สนิทคุ้นเคย คงจะรวมไปถึงน้องๆ กลุ่มไฮโซใจแตกฟรีเซ็กส์รักสนุกพวกนั้นด้วย และบรรดาเพื่อนในกลุ่มก็เปลี่ยนคู่กันเป็นว่าเล่น

“เจอกันที่ผับทุกวัน ยังไม่เบื่ออีกเหรอ”