สัญญารักร่ายพิศวาส

ทั้งจินดารากับธีระวรรณ ต่างก็เป็นนักเขียนมือใหม่กันทั้งคู่ สาเหตุที่ทั้งสองสาวกลายมาเป็นนักเขียน เพราะว่าทั้งคู่บ้าอ่านนิยายเอามากๆ ไม่เฉพาะหนังสือนิยายเท่านั้นที่พวกเธออ่าน ทั้งหนังสือเกร็ดความรู้ หนังสือการ์ตูน หนังสือธรรมะ และหนังสือสารพัดที่พวกเธอสรรหามาอ่านเมื่อมีเวลาว่าง

สุดท้ายก็เลยนึกสนุกๆ ลองแต่งนิยายกันเองดูบ้าง แล้วก็เอามาลงในเว็บนิยายที่นักเขียนและนักหัดเขียนเขาลงกัน กระทั่งทางสำนักพิมพ์เขาสนใจ จึงได้นำนิยายของทั้งสองสาวมาตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม แล้วจินดาราและธีระวรรณก็ได้เป็นนักเขียนสมใจมาจนถึงทุกวันนี้

ธนาวินมองไปทางสองสาวท่าทางครุ่นคิดขณะคุยโทรศัพท์

“อะไรนะครับแม่! จะให้ผมแต่งงาน” คำว่าแต่งงานมันเหมือนคำสั่งที่ผลักไสไล่ส่งเขาไปสู่แดนประหารเสียมากกว่า ธนาวินหวงชีวิตโสดของเขามากแค่ไหนใครๆ ก็รู้ ที่ผ่านมาแม้ว่าเขาจะเคยมีสัมพันธ์สวาทกับใครมา แต่แม่ผู้หญิงพวกนั้นก็แค่ทางผ่าน

รสริน คือเพื่อนหญิงคนหนึ่งในตอนนี้ที่ชายหนุ่มคิดว่าเธอพิเศษมากกว่าใครๆ หล่อนสวย หมวย อึ๋ม เป็นสเปคที่หนุ่มๆ ส่วนใหญ่ปรารถนา หนำซ้ำหญิงสาวยังเพียบพร้อมไปด้วยชื่อเสียงเงินทอง อำนาจบารมี เพราะหล่อนเป็นถึงลูกสาวของนักการเมืองชื่อดังคนหนึ่งของประเทศ ทว่าตอนนี้ตัวหล่อนไม่ได้อยู่ในเมืองไทย หญิงสาวกำลังศึกษาต่ออยู่ที่ต่างประเทศ และอีกไม่นานหล่อนก็จะกลับมา

ทั้งคู่คบหาดูใจกันมานานแล้ว ก่อนที่ธนาวินจะเดินทางกลับมาเมืองไทย และตอนนี้ชายหนุ่มก็เพิ่งกลับมาอยู่บ้านได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้นเอง

“เรื่องนี้ แม่คุยกับแกหลายครั้งแล้วนะตาวิน แกเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูล อายุอานามก็ไม่น้อยแล้ว พ่อแม่คนอื่นเขาได้อุ้มหลานกันหมดแล้ว ก็เหลือแต่ครอบครัวของเรานี่แหละที่ยังไม่มีหลานเลยสักคน บ้านหลังออกจะใหญ่โตแต่กลับเงียบเหงาอย่างกับป่าช้า” คุณนายสายสมรบ่นมาตามสาย

“แต่ผมยังไม่พร้อมนะครับแม่” ธนาวินค้านเสียงแข็ง

“ไม่รู้ล่ะ แม่คุยกับพ่อแกแล้ว ถ้าแกกลับบ้านมาเมื่อไหร่ แม่จะพาแกไปรู้จักกับหนูพลอย แม่ชอบเขา แกเองก็เคยเห็นน้องเขาแล้วนี่”

“โธ่! แม่ครับ ยังไงผมก็ไม่แต่งกับหนูพลอยของแม่หรอกครับ”

“แกต้องแต่ง!”

“ผมไม่แต่ง!”

ดูเหมือนต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมแพ้ คุณนายสายสมรเป็นคุณแม่ที่แสนเอาแต่ใจเสมอมา นางอยากได้อะไรก็ต้องได้ และตอนนี้คุณนายแกก็อยากอุ้มหลานจนตัวสั่น ดังนั้นลูกสะใภ้ของนางจึงไม่ต้องเพอร์เฟคอะไรมากมาย ขอแค่เป็นคนดีที่สำคัญรักลูกชายของนางก็พอ

“แกต้องแต่ง”

“ผมไม่แต่งครับแม่”

“ทำไมแกถึงไม่อยากแต่ง”

“ก็ผมมีคนที่ผมกำลังจะแต่งงานด้วยแล้วนี่ครับ และตอนนี้เขาก็เป็นเมียของผมแล้วด้วย” ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานที่ไหนเจาะปากเขาพูด แต่ในวินาทีนั้นมันเผลอพูดออกไปแล้ว

“แกพูดจริงเหรอ” เพราะรู้จักลูกชายดี นางจึงไม่คิดหรอกว่าธนาวินจะพูดความจริง

“จริงสิครับแม่”

“อย่าโกหกแม่นะตาวิน”

“ไม่ได้โกหกครับ ผมมีเจ้าสาวของผมแล้วจริงๆ” ตายห่า! เจ้าสาวของเขาสิงสถิตอยู่แห่งหนตำบลใดกัน พูดออกไปได้ รสรินงั้นหรือ คือว่าที่เจ้าสาวของเขา ใช่แล้ว! ก็แค่โทรหาหล่อนกริ๊กเดียว ก็เรียบร้อยแล้ว แต่...เขาก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดีว่าคิดจะแต่งงานกับรสรินจริงๆ

“ก็ได้ ถ้าอย่างนั้น แกต้องพาเมียของแกมาที่บ้านวงศ์พิพัฒน์ ภายในสามวันนับตั้งแต่วันนี้” นี่คือประกาศิต ที่คุณนายสายสมรบัญชา

“ได้ครับแม่” ธนาวินรับปากทันที ทั้งๆ ว่าที่เจ้าสาวที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นเธอ ยังอยู่ที่เมืองนอก

หนุ่มหล่อเจ้าสำราญถอนหายใจยาวออกมาอย่างคิดหนัก ถ้าหากว่ารสรินกลับมาไม่ทันภายในสามวันนี้ล่ะ เขาจะทำยังไง ในเมื่อรับปากท่านไปแล้ว ถ้าหากบิดพลิ้วผลัดวันประกันพรุ่ง แม่ของเขาต้องไม่เชื่อคำพูดของเขาอีกแน่ แต่ว่าเขาจะโทรไปพูดเรื่องนี้กับรสรินแน่หรือ

ขณะที่สองสาวกำลังเม้าธ์กระจายกันอยู่ ร่างสูงก็ถอดแว่นตากันแดดออก แล้วเดินเข้าไปหาสาวสวยทั้งสอง เพื่อที่จะบอกน้องสาวของเขาว่า

“พี่ขอตัวไปหาเพื่อนที่ห้างหน่อยนะ เย็นๆ จะพาไปทานอาหารอร่อยๆ กัน”

“ตามสบายค่ะ พี่วิน”

เมื่อเดินออกไปเกือบจะพ้นประตูบ้าน สายตาคมกริบก็ไปสะดุดเข้ากับหนังสือเล่มหนึ่งที่วางอยู่บนชั้นหนังสือของน้องสาว ชายหนุ่มเพียงแค่จะจัดมันให้เข้าที่เท่านั้น เพราะหนังสือเล่มนั้นมันโผล่ออกมา เพราะธีระวรรณรีบเอาไปใส่ไว้บนชั้นด้วยความรีบเร่ง

แต่ความอยากรู้หนึ่งก็ฉุดให้สองเท้าหยุดนิ่งอยู่กับที่เพื่อเปิดมันออกอ่าน บทความบางตอนในหนังสือเล่มนั้น ทำให้ชายหนุ่มต้องพลิกไปยังอีกหน้าก่อนนั้น แล้วพลิกหน้าถัดไป แล้วก็ถัดไป จนจบตอน และเมื่อพลิกกลับไปดูหน้าปก ดวงตาคมกริบต้องอึ้ง เป็นรอบที่สอง ‘จินดารา เธอเองเหรอ ที่เป็นคนเขียนหนังสือนิยายเล่มนี้’