คู่แค้นแสนชัง

งานศพของคุณกำพลถูกจัดขึ้นอย่างรวดเร็ว เพื่อกลบข่าวที่ไม่ดีทั้งหมดของท่าน แต่เรื่องของท่านก็ขึ้นหน้าฟีดของเพจข่าวดัง ๆ อยู่เกือบสองสามอาทิตย์ และขุดคุ้ยเรื่องราวต่าง ๆ ขึ้นมาตีแผ่ ธุรกิจที่เคยทำผิดพลาด กับเรื่องที่คด ๆ โกง ๆ ซึ่งล้วนแต่ทำให้ชื่อเสียงของเสี่ยกำพลมัวหมองลงไปอีก แทบจะไม่เห็นด้านดีเอาเสียเลย

โดยเฉพาะเรื่องสุดท้ายก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต คือ เรื่องที่ท่านแพ้คดี ถูกเสี่ยอิทธิพลที่เคยเป็นเพื่อนรักเพื่อนสนิทได้ฟ้องเรียกร้องค่าเสียหายจากการทำโครงการที่ผิดพลาดและมีเรื่องที่กินนอกกินในทำให้ทางบริษัทของเสี่ยอิทธิพลสูญเงินไปหลายร้อยล้าน และในที่สุด ศาลก็ตัดสินให้คุณกำพลต้องจ่ายเงินให้กับเสี่ยอิทธิพลเป็นจำนวนเงินถึงหนึ่งพันสองร้อยล้านบาท นั่นหมายถึงความว่าคุณกำพลต้องสิ้นเนื้อประดาตัว และล้มละลายกันเลยทีเดียว

“น้าเกลียดมัน ไอ้อิทธิพล มันเป็นคนฆ่าคุณพ่อ มันบังคับและจงใจแกล้งคุณพ่อมาตลอดเวลา ฮือ...” ตลอดเวลา เกตุวดีก็พร่ำพูดแต่เรื่องพวกนี้

เพราะเสี่ยอิทธิพลกดดันทำให้คุณกำพลตัดสินใจฆ่าตัวตาย

“ตอนนี้มันก็ยังไม่หยุดนะ นี่ต๊ะดูหนังสือที่พวกนี้ส่งมาหรือยัง ไอ้นั่นมันยังให้ทนายความส่งมาให้ มันจะให้น้าย้ายออกจากบ้านหลังนี้ให้เร็วที่สุด พวกมันให้เวลาแค่สองเดือน ให้ขนของออกไปให้หมด ต๊ะก็รู้ มันเป็นน้ำพักน้ำแรงของคุณพ่อ แล้วมันเป็นใครมาฮุบไปหมดแบบนี้ มันไม่ยุติธรรมเลยสำหรับคุณพ่อและพวกเรา ฮือ...แล้วน้ากับโตจะอยู่ยังไงล่ะ ต๊ะ หึ... ฮือ...ต๊ะคิดดูสิ ตอนนี้น้าคิดอะไรไม่ออกแล้ว ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว” เกตุวดีปล่อยโฮอย่างไม่อายใคร ๆ ต่อหน้าเมรุที่เผ่าศพของคุณกำพล สีหน้าแววตาเคร่งเครียดไปหมด ทิ้งร่างลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก และรู้สึกเศร้าเสียใจหนักที่สูญเสียสามีไปอย่างไม่มีวันกลับ

กัมปนาทจ้องสบตากับพ่อในรูปหน้าเมรุนั้น เขากำหมัดในมือเอาไว้แน่น ช่างเป็นอะไรที่ทำให้เขาอดสูใจที่สุด ไม่เคยคิดว่าคุณพ่อที่สง่างามของเขา เป็นเหมือนแรงบันดาลใจให้กับลูกชาย และเป็นคุณพ่อที่เขาเทิดทูนเท่าชีวิต จะมาจบชีวิตของท่านลงไปแบบนี้

“ใครก็ตามที่ทำให้พ่อต้องเจ็บ ผมไม่เอาพวกมันไว้แน่ ๆ พวกมันต้องชดใช้อย่างสาสมกับที่มันทำกับพ่อครับ” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้ม จ้องมองใบหน้าของพ่อด้วยความโศกเศร้า เปลวไฟที่เผาไหม้ร่างของพ่อดับมอดดับลงไป แต่ไฟโกรธแค้นมันกลับลุกโชนเข้ามาสุมอยู่ในอกของกัมปนาทแทนหมดแล้ว กฤตนันท์เดินเข้ามาจับมือของพี่ เขาดึงร่างของน้องชายเข้าหา สองพี่น้องกอดกันแน่น ต่างก็ส่งกำลังใจให้แก่กัน กัมปนาทรู้ว่ากฤตนันท์กำลังขวัญเสียอย่างหนักกับเรื่องของพ่อเช่นเดียวกัน

ที่บ้านของเสี่ยกำพล ในเวลาต่อมา

เกตุวดีนั่งหดหู่ใบหน้าซีดเซียวไร้เครื่องสำอางประทินผิว นางนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเตียง หมดสภาพคุณนายไฮโซอย่างที่เคยเป็น ระยะหลังมานี้เธอฟั่นเฟือน ป้ำ ๆ เป๋อ ๆ แปลกไปจนกัมปนาทต้องพาไปพบจิตแพทย์

“คุณแม่ครับ กินอะไรสักหน่อยไหม” นางได้แต่ส่ายหน้า

กัมปนาทเพิ่งเดินเข้ามา กฤตนันท์หันหน้าไปมองใบหน้าของพี่ชายด้วยแววตาเศร้า คุณพ่อก็จากไปแล้วคนหนึ่ง คุณแม่ก็มาเป็นแบบนี้อีก ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเคว้งคว้างอย่างไรพิกล กฤตนันท์มองจานข้าวที่แม่ไม่ยอมแตะเลย ก่อนจะเดินออกจากห้องเพราะไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว

กัมปนาทรีบเดินตามน้องชายออกไป

“ปล่อยแม่เอาไว้สักพักนะโต ต้องให้เวลาเยียวยา แล้วจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น”

“ผมเกลียดไอ้เสี่ยอิทธิพลและนางลูกสาวของมัน พวกมันทำให้พ่อต้องตาย แล้วตอนนี้ ผลงานที่มันทำ พี่ต๊ะเห็นไหมครับ มันทำให้แม่เป็นแบบนี้ แม่ใกล้เหมือนคนบ้าไปทุกทีแล้ว พี่ต๊ะดูแม่สิครับ แม่ของผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เพราะเรื่องบ้า ๆ นั่นทำให้แม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ผมรู้ว่าแม่รับไม่ได้ ผมก็รับไม่ได้ พวกนั้นทำให้เราเหมือนตายทั้งเป็น”

น้ำตาของกฤตนันท์ไหลริน เขากลั้นเสียงสะอื้น ขบเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น กัมปนาทส่งมือดึงน้องชายเข้ามากอด หัวใจของเขาก็เจ็บร้าวเหมือนกัน เพราะคุณพ่อไม่น่าจะจากไปแบบนี้ มันอดสูใจยิ่งนัก

กฤตนันท์น้ำตาไหลนองเต็มสองตา เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของพี่ชายที่ได้แต่ลูบหลังปลอบโยน ไร้ซึ่งคำพูดที่จะปลอบขวัญเสียแล้ว

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของกำพลต้องตกเป็นของนายอิทธิพลตามคำสั่งของศาล กัมปนาทต้องรีบจัดการทุกอย่างในทุกเรื่องที่ทางฝ่ายนั้นยื่นมา ทำให้เขาไม่อาจจะยื้อเอาสมบัติของพ่อเอาไว้ได้แม้แต่ชิ้นเดียว

คนใช้ต่างพากันมาลาออกกับเขาและแยกย้ายกันกลับบ้านนอก มีเพียงป้าสมัยที่อยู่กับเสี่ยกำพลมาตั้งแต่เสี่ยยังเด็ก ๆ และเคยเลี้ยงกัมปนาทมาด้วย ขอติดสอยห้อยตามสองแม่ลูกไปด้วยเพราะนางไม่มีที่ไป และยังเป็นห่วงเกตุวดีและกฤตนันท์

กัมปนาทตัดสินใจพาเกตุวดี กฤตนันท์ รวมทั้งป้าสมัยไปอยู่ที่บ้านไร่ของเขาที่มวกเหล็ก เขารีบจัดการหาที่เรียนให้กับโต หาคนมาช่วยดูแลเกตุวดีเพื่อช่วยป้าสมัยอีกแรงหนึ่งด้วย นับจากนั้น เขาก็แทบหายออกไปจากบ้านไร่