สายเกินไป สำหรับการอภัยของเขา

อรุณา กิจเจริญ POV:

ดวงตาของฉันแสบร้อน เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยซึ่งฉันเรียนรู้ที่จะเก็บกดมันไว้ ฉันหันหลังกลับเพื่อจะจากไป ต้องการหนีจากความอบอุ่นที่น่าอึดอัดของวงครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขาก่อนที่มันจะทำให้ฉันหายใจไม่ออก

“อรุณา เดี๋ยว”

เป็นอาทิตย์ เขาหยุดฉันไว้ที่ประตู สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก

“อัญชันต้องการงานวิจัยของเธอ” เขาพูดโดยไม่สบตาฉัน “เรื่องการฟื้นฟูเซลล์ที่เสื่อมสภาพน่ะ วิทยานิพนธ์ฉบับสุดท้ายของน้องใกล้จะถึงกำหนดส่งแล้ว และด้วยสุขภาพของน้อง... น้องทำไม่เสร็จหรอก”

รสขมปร่าแผ่ซ่านไปทั่วปากของฉัน ไม่ใช่แค่ไตของฉัน ไม่ใช่แค่คู่หมั้นของฉัน พวกเขาต้องการสมองของฉันด้วย

เท่าที่ฉันจำได้ ฉันเป็นนักวิชาการเงาให้อัญชันมาโดยตลอด ฉันเขียนเรียงความให้เธอ ทำโปรเจกต์ให้เธอ แม้กระทั่งทำข้อสอบออนไลน์ให้เธอ เธอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ ทั้งทุนการศึกษา รางวัลต่างๆ คำชื่นชมจากพ่อแม่ที่ภาคภูมิใจของเรา ในขณะที่ฉันยังคงเป็นคนที่มองไม่เห็น การลอกเลียนผลงานคือรากฐานของอาชีพนักวิชาการทั้งหมดของเธอ อาชีพที่สร้างขึ้นจากผลงานของฉัน

“ได้โปรดเถอะรี่” แม่ของฉันพูดแทรกขึ้นมา รีบเดินเข้ามาหา ท่านวางมือบนแขนของฉัน สัมผัสของท่านเป็นการผสมผสานที่แปลกประหลาดระหว่างการอ้อนวอนและคำสั่ง “มันก็แค่งานวิจัยชิ้นเดียว น้องสาวของแกผ่านอะไรมาเยอะมากแล้ว น้องสมควรที่จะเรียนจบเกียรตินิยม มันเป็นสิ่งเล็กน้อยที่สุดที่แกจะทำให้ได้”

สิ่งเล็กน้อยที่สุดที่ฉันจะทำให้ได้ หลังจากที่มอบชีวิตของฉันให้เธอไปแล้ว

ฉันฝืนยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เปราะบางและพร้อมจะแตกสลาย “แน่นอนค่ะ อะไรก็ได้เพื่ออัญชัน”

มันจะเป็นอะไรไปกับการเสียสละอีกสักครั้ง ฉันกำลังจะจากไปในไม่ช้า แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอเมื่อไม้ค้ำยันของเธอถูกเตะออกไป ความคิดนั้นทำให้ฉันรู้สึกพอใจอย่างมืดมนและน่ากลัว

“ขอบคุณนะ” อาทิตย์ถอนหายใจอย่างโล่งอกจนไหล่ของเขาทรุดลง เขาหยิบแฟลชไดรฟ์ออกจากกระเป๋า แฟลชไดรฟ์ของฉัน อันที่ฉันเก็บผลงานทั้งชีวิตของฉันไว้ เขาคงหยิบมันไปจากอพาร์ตเมนต์ของฉัน

พวกเขาได้วางแผนเรื่องนี้ไว้ทั้งหมดแล้ว

อัญชัน จากบัลลังก์หมอนของเธอ ยิ้มเยาะให้ฉันเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะ เป็นแววตาที่ฉันรู้จักดี แววตาของผู้ชนะ

อาทิตย์กลับไปอยู่ข้างๆ เธอ ก้มลงจูบหน้าผากของเธอ ท่าทางนั้นช่างใกล้ชิดและอ่อนโยนจนรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างจัง ความโกรธเกรี้ยวที่ร้อนระอุขดตัวอยู่ในท้องของฉัน รุนแรงจนฉันอยากจะกรีดร้อง อยากจะทำลายห้องปลอดเชื้อทั้งห้องให้พังพินาศ

แต่ฉันก็กล้ำกลืนมันลงไป เช่นเดียวกับที่ฉันกล้ำกลืนทุกความอยุติธรรม ทุกคำดูถูก ทุกชิ้นส่วนของชีวิตที่ถูกขโมยไปของฉัน

ไม่มีใครสังเกตเห็นเมื่อฉันแอบออกจากห้องไป ฉันเป็นเพียงวิญญาณสำหรับพวกเขาอยู่แล้ว

เมื่อกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ ฉันเริ่มทำความสะอาด ฉันเก็บหนังสือใส่กล่อง ทิ้งรูปถ่ายเก่าๆ และดึงผ้าปูที่นอนออกจากเตียง ฉันต้องการลบร่องรอยของตัวเองให้หมดสิ้น ไม่ทิ้งอะไรไว้ให้พวกเขาได้ไว้อาลัย หรือที่น่าจะเป็นไปได้มากกว่าคือ เพื่อให้ลืมได้อย่างสะดวก

ความเจ็บปวดที่แหลมคมแล่นแปลบเข้ามาที่หลังส่วนล่างของฉัน ทำให้ฉันต้องอ้าปากค้างและเกาะผนังเพื่อพยุงตัว ร่างกายของฉันกำลังทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็ว ความเหนื่อยล้าเป็นเหมือนเสื้อคลุมหนักอึ้งที่ฉันสลัดไม่หลุด

ฉันกำลังจะตายจริงๆ ความคิดนี้ไม่น่ากลัวอีกต่อไป มันเป็นเพียงความจริง

เสียงทุบประตูที่ดังลั่นอย่างกะทันหันทำให้ฉันสะดุ้ง ฉันเปิดประตูไปพบกับอาทิตย์ ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความโกรธเกรี้ยวที่เย็นชา ข้างหลังเขาคือพ่อแม่ของฉัน และระหว่างพวกเขาก็คืออัญชันที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นซบไหล่แม่ของฉัน

“เธอทำแบบนี้ได้ยังไง!” อาทิตย์คำราม พลางผลักฉันเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ เขาโบกโทรศัพท์ไปมาตรงหน้าฉัน บนหน้าจอคือเว็บบอร์ดวิชาการ งานวิจัยของฉันถูกโพสต์ภายใต้ชื่อของอัญชัน และส่วนความคิดเห็นที่เต็มไปด้วยคำด่าทออย่างรุนแรง

“เธอบอกอาจารย์ของเธอ” เขาตะคอก เสียงสั่นด้วยความโกรธ “เธอบอกทุกคนว่าน้องลอกงานวิจัยของเธอ เธอพยายามจะทำลายน้อง!”

เสียงร้องไห้ของอัญชันดังขึ้น “พี่เขาโพสต์ในเน็ตว่าฉันเป็นพวกต้มตุ๋น” เธอคร่ำครวญ “เขาบอกว่าฉันเป็นคนโกหก! ตอนนี้ทุกคนเกลียดฉันหมดแล้ว!”

“ไม่ต้องห่วงนะลูกรัก” แม่ของฉันปลอบ พลางจ้องมองฉันข้ามศีรษะของอัญชัน “เราจะทำให้พี่เขาขอโทษ เราจะทำให้พี่เขาแก้ไขเรื่องนี้เอง”