สายเกินไป สำหรับการอภัยของเขา

ชายที่ฉันรัก ชายที่ฉันกำลังจะแต่งงานด้วย ขอให้ฉันช่วยชีวิตน้องสาวฝาแฝดของฉัน เขาไม่มองหน้าฉันเลย ตอนที่อธิบายว่าไตของอัญชันกำลังวายลงอย่างสิ้นเชิง

แล้วเขาก็เลื่อนเอกสารถอนหมั้นมาให้บนโต๊ะ สิ่งที่พวกเขาต้องการไม่ใช่แค่ไตของฉัน แต่มันคือคู่หมั้นของฉันด้วย เขาบอกว่าคำขอสุดท้ายก่อนตายของอัญชันคือการได้แต่งงานกับเขา แม้จะแค่วันเดียวก็ตาม

ปฏิกิริยาของครอบครัวฉันมันโหดร้ายเหลือแสน

“หลังจากทุกอย่างที่เราทำให้แกน่ะเหรอ!” แม่กรีดร้อง “อัญชันช่วยชีวิตพ่อแกไว้นะ! เธอยอมสละอวัยวะของตัวเอง! แล้วแกทำแบบเดียวกันให้เธอบ้างไม่ได้หรือไง!”

พ่อของฉันยืนอยู่ข้างๆ ท่าน ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ท่านบอกว่าถ้าฉันไม่ยอมเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว ฉันก็ไม่มีสิทธิ์อยู่ในบ้านหลังนี้ ฉันกำลังจะถูกขับไล่อีกครั้ง

พวกเขาไม่เคยรู้ความจริง พวกเขาไม่รู้ว่าเมื่อห้าปีก่อน อัญชันวางยาในกาแฟของฉัน ทำให้ฉันไปผ่าตัดปลูกถ่ายไตให้พ่อไม่ทัน เธอสวมรอยเป็นฉันแทน กลายเป็นวีรสตรีพร้อมกับแผลเป็นปลอมๆ ในขณะที่ฉันตื่นขึ้นมาในโรงแรมม่านรูดราคาถูก ถูกตราหน้าว่าเป็นคนขี้ขลาด ไตที่ทำงานอยู่ในร่างกายของพ่อคือไตของฉัน

พวกเขาไม่รู้ว่าฉันเหลือไตแค่ข้างเดียว และแน่นอนว่าพวกเขาไม่รู้ว่าโรคร้ายที่หายากกำลังกัดกินร่างกายของฉันอย่างช้าๆ ทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่เดือน

อาทิตย์มาหาฉันทีหลัง เสียงของเขาแหบพร่า

“เลือกมา อรุณา... ระหว่างเธอกับน้อง”

ความสงบเยือกเย็นอย่างประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในใจฉัน มันจะมีความหมายอะไรอีกล่ะ ฉันมองหน้าชายที่เคยสัญญาว่าจะรักฉันตลอดไป แล้วตกลงที่จะเซ็นสัญญาสละชีวิตตัวเอง

“ก็ได้” ฉันพูด “ฉันจะทำ”

บทที่ 1

อรุณา กิจเจริญ POV:

ชายที่ฉันรัก ชายที่ฉันกำลังจะแต่งงานด้วย ขอให้ฉันช่วยชีวิตน้องสาวของฉัน แล้วเขาก็ยื่นเอกสารเพื่อจบชีวิตคู่ของเรา

อาทิตย์ วงศ์ไพศาล ไม่มองหน้าฉันเลย ตอนที่เขาเลื่อนเอกสารแผ่นบางข้ามโต๊ะกินข้าวไม้ขัดมันในคอนโดเล็กๆ ของฉัน เขากัดกรามแน่นจนเห็นกล้ามเนื้อกระตุกอยู่ใต้ใบหู ความเหนื่อยล้าในดวงตาของเขาไม่ใช่แค่เพราะ недосып แต่มันเป็นความอ่อนล้าที่กัดกินลึกลงไปถึงจิตวิญญาณซึ่งสั่งสมมานานหลายสัปดาห์

“เป็นเรื่องของอัญชัน” เขาพูด เสียงทุ้มต่ำและหยาบกร้านราวกับกลืนก้อนกรวดลงไป “ไตของเธอ... มันกำลังจะวายแล้ว อรุณา วายสนิทเลย”

ฉันไม่ได้สะดุ้ง ฉันรู้อยู่แล้ว เสียงกระซิบกระซาบในบ้านของฉันดังขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงคำรามที่ฉันไม่อาจเพิกเฉยได้อีกต่อไป อัญชัน น้องสาวฝาแฝดของฉัน ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ครอบครัวเฝ้าทะนุถนอมมาทั้งชีวิต ในที่สุดก็กำลังจะแตกสลาย

“หมอบอกว่าเธอต้องปลูกถ่ายไตโดยด่วน”

ฉันลากนิ้วไปตามขอบโต๊ะ สายตาจับจ้องอยู่ที่เอกสาร ตัวอักษรสีดำสนิทด้านบนสุดเขียนไว้ชัดเจนว่า: หนังสือถอนหมั้น

ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาของเขาบัดนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวที่ลึกซึ้งจนฉันแทบจะรู้สึกว่าเป็นความเจ็บปวดของตัวเอง “เราต้องการไตของเธอ อรุณา”

นั่นไงล่ะ คำขอที่ไม่ได้เป็นแค่คำขอ มันคือคำสั่งที่ห่อหุ้มด้วยความสิ้นหวัง เขาลังเล มือของเขาลอยค้างอยู่กลางอากาศระหว่างเรา ก่อนจะตกลงข้างลำตัว มันเป็นท่าทีเล็กๆ ของความพ่ายแพ้

“นี่เป็นทางเดียวที่น้องจะยอมรับไต” เขาพูดต่อ เสียงเบาลงไปอีก “น้องรู้สึก... ผิดกับเรา น้องคิดว่าตัวเองกำลังจะทำให้เราต้องเลิกกัน”

ฉันแทบจะหัวเราะออกมา เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอของฉันมันแห้งผากและกลวงโบ๋ อัญชันน่ะเหรอจะรู้สึกผิด นั่นมันเรื่องใหม่เลย

“พ่อแม่ของเธอก็เห็นด้วย เราทุกคนเห็นตรงกันว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุด” เขาพยายามทำเสียงให้ดูหนักแน่น เหมือนคนที่กำลังตัดสินใจเรื่องยากลำบากแต่จำเป็น แต่ฉันมองเห็นรอยร้าวบนเกราะกำบังของเขา ฉันมองเห็นผู้ชายที่ฉันรักกำลังจมดิ่งอยู่ใต้น้ำหนักความคาดหวังของครอบครัวฉัน

“ผมยังรักคุณนะ อรุณา คุณต้องรู้นะ” เขากระซิบ และนั่นคือส่วนที่ทำให้ฉันแตกสลายอย่างแท้จริง ไม่ใช่คำขออวัยวะ ไม่ใช่แม้กระทั่งเอกสารถอนหมั้น แต่มันคือคำโกหก คำโกหกที่นุ่มนวลและอ่อนโยนที่เขาบอกกับตัวเองและกับฉัน เพื่อให้ใบมีดแห่งการหักหลังของเขาแทงเข้ามาได้ง่ายขึ้น

“หลังจากที่น้องฟื้นตัวแล้ว” เขาสัญญา ดวงตาของเขาอ้อนวอนฉัน “หลังจากเรื่องทั้งหมดนี้จบลง เราจะกลับมาแก้ไขมันได้ ผมสัญญา”

สายตาของฉันกลับไปจับจ้องที่เอกสารทางกฎหมายอีกครั้ง คำสัญญาจากผู้ชายที่กำลังขอให้ฉันเซ็นสละอนาคตของเรา มันช่างไร้ค่าสิ้นดี

อัญชันป่วยเรื้อรังมาตลอดชีวิต หรืออย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ทุกคนบอก หัวใจอ่อนแอ ปอดไม่แข็งแรง ร่างกายที่ทนต่อความเครียดไม่ได้ เธอคือดอกไม้บอบบางที่ต้องการการดูแลเอาใจใส่อยู่เสมอ ในขณะที่ฉันเป็นแค่วัชพืชที่แข็งแกร่งซึ่งจะถูกละเลย ถูกเหยียบย่ำ และถูกคาดหวังให้เติบโตกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม

ตอนนี้ ไตของเธอกำลังวาย โรคไตวายระยะสุดท้าย คำพูดพวกนั้นฟังดูเป็นทางการและห่างไกล แต่ความหมายของมันคือโทษประหารหากไม่มีผู้บริจาค

และตามที่อาทิตย์บอก เธอมีความปรารถนาสุดท้ายก่อนที่จะยอมจำนนต่อความมืดมิด

“น้องอยากแต่งงานกับผม อรุณา” เขาสารภาพ คำพูดหลั่งไหลออกมาด้วยความละอายใจ “มันเป็น... คำขอสุดท้ายก่อนตายของเธอ ที่จะได้เป็นภรรยาของผม แม้จะแค่วันเดียวก็ตาม”

เพื่อที่จะได้เป็นภรรยาของสามีฉัน

เขาพยายามทำให้มันฟังดูนุ่มนวล พยายามวางกรอบให้มันเป็นการเสียสละอันสูงส่ง เป็นการแสดงความเมตตาสุดท้ายต่อเด็กสาวที่กำลังจะตาย “มันก็แค่พิธีการน่ะรี่ มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย หัวใจของผมอยู่กับคุณ”

ความขัดแย้งในใจของเขาเห็นได้ชัด เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มด้วยท่าทีร้อนรน เขากำลังจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ และในความสิ้นหวังนั้น เขาได้เลือกที่จะเสียสละฉันเพื่อช่วยตัวเองให้พ้นจากความทรมาน

ฉันจ้องมองเอกสารอีกครั้ง ชื่อของฉัน อรุณา กิจเจริญ พิมพ์ไว้อย่างเรียบร้อยข้างๆ เส้นว่างเปล่า ชื่อของเขา อาทิตย์ วงศ์ไพศาล ลงลายมือชื่อไว้แล้วด้วยลายเส้นที่มั่นคงและคุ้นเคย

เขากำลังขอให้ฉันมอบไตของฉัน คู่หมั้นของฉัน และอนาคตของฉันให้กับน้องสาวของฉัน ทั้งหมดในคราวเดียว ในธุรกรรมที่สะอาดหมดจด และเขากำลังทำมันพร้อมกับคำประกาศความรักบนริมฝีปาก

ความย้อนแย้งมันขมขื่นจนฉันรับรู้ได้ถึงรสชาติของมัน ขมเหมือนยาพิษบนลิ้นของฉัน