หย่ากันแล้วแต่ยังอ้อนอยู่ในอ้อมอกอดีตสามี

หยุนซูเลือกชุดกระโปรงแดงเปิดไหล่ที่มีระบายจากตู้เสื้อผ้า ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถูกดัดเป็นลอนใหญ่ ปล่อยให้คลายตัวอย่างสบายๆ ที่ด้านหลัง เธอใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการแต่งหน้าและลิปสติกสีแดงเข้มที่เข้ากับชุดทำให้เธอดูมีออร่ามาก

“มา มา ฉันจะไปหย่าละนะ”

“เจ้านาย ทิ้งสิ่งที่ผิดไปเถอะ แล้วคุณจะเจอสิ่งที่ดีกว่า”

หยุนซูยกคิ้วขึ้น “ขอบใจนะ มา มา ลาก่อน”

“ลาก่อนเจ้านาย”

เมื่อหยุนซูมาถึงหน้าสำนักงานทะเบียนสมรส มันเพิ่งจะเวลาแปดโมงห้าสิบห้านาที ยังไม่เปิดทำการ

เธอเพิ่งมาถึง โทรศัพท์ของเฉียวหยูก็ดังขึ้นทันที : “หยุนซูน้อย มาถึงหน้าสำนักงานทะเบียนสมรสหรือยัง?”

“เพิ่งมาถึง”

“งั้นฉันขอแสดงความยินดีล่วงหน้าที่เธอจะหลุดพ้นจากคนแย่ๆ และเริ่มต้นชีวิตใหม่!”

ไม่ไกลนัก รถเก๋งสีดำคุ้นตาคันหนึ่งจอดลง หยุนซูไม่อยากพูดมาก : “ซู่ โจวหยวนมาถึงแล้ว ฉันไม่คุยต่อละ”

“โอเคๆ ฉันบอกเธอเลยนะ วันนี้ฉันเตรียมเซอร์ไพรส์สุดพิเศษให้เธอ รับรองว่าเธอจะได้เชิดหน้าชูตาต่อหน้าซู่ โจวหยวนแน่!”

“หวังว่าไม่ใช่เซอร์ไพรส์ที่น่ากลัวนะ”

หลังจากวางสาย หยุนซูมองไปยังซู่ โจวหยวนที่เดินมาหาเธอ พร้อมกับยิ้มเย็นๆ: “สวัสดีตอนเช้า ขอโทษที่ทำให้คุณเสียเวลา”

เธอพูดพร้อมยื่นสัญญาหย่าให้ : “ฉันรู้ว่าคุณไม่เชื่อ นี่ไง เหมือนกับครั้งก่อนเป๊ะๆ เซ็นชื่อหน่อยนะ พอสำนักงานเปิดแล้วเราจะได้ทำเรื่องให้เสร็จคุณจะได้หลุดพ้นจากฉันเสียที”

ซู่ โจวหยวนที่หน้าไร้อารมณ์ ในที่สุดก็มีการเคลื่อนไหว “เธอจริงจังเหรอ?”

หยุนซูมองเขา ไม่พูดอะไร สักพักเธอก็ยิ้ม “ซู่ โจวหยวน ฉันไม่เคยล้อเล่นกับคำพูดของฉัน”

แต่เขาไม่เคยเชื่อเธอ

ซู่ โจวหยวนไม่ชอบที่หยุนซูมองเขาแบบนี้ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้ต่อหน้าเขา

“ประตูเปิดแล้ว”

ในเมื่อเธอต้องการหย่า ก็ปล่อยให้เป็นไป จะได้ไม่เป็นภาระในอนาคต

ในชั่วขณะนั้น หยุนซูรู้สึกว่าหัวใจของเธอแหลกสลาย

ในตอนที่เขาถามว่า “เธอจริงจังเหรอ” เธอยังมีความหวังอยู่บ้าง หวังว่าเขาจะห้ามหรือปฏิเสธ แต่เขาก็แค่พูดว่า “ประตูเปิดแล้ว”

ซู่ โจวหยวน เขาช่างมีฝีมือจริงๆ

หยุนซูยิ้มจางๆ แล้วเดินเข้าไปในสำนักงานทะเบียนสมรส

มีคนแต่งงานมากมาย แต่เช้าตรู่ที่มาหย่ากันกลับมีแค่พวกเขาสองคน

แต่วันนี้หยุนซูแต่งตัวไม่เหมือนคนที่มาหย่าเลย จนเมื่อทั้งสองนั่งลง เจ้าหน้าที่ภายในก็มองอย่างสงสัย : “หย่ากันแบบไม่มีปัญหา?”

“ใช่”

เธอพูดพร้อมยื่นเอกสารที่เตรียมไว้ล่วงหน้าให้

การหย่าเร็วกว่าการแต่งงาน สัญญาถูกเซ็นไว้ล่วงหน้าแล้ว ก็แค่รอสำนักงานประทับตรา

ใช้เวลาไม่ถึงห้านาที ทั้งสองก็ออกมาจากสำนักงานทะเบียนสมรส

ซู่ โจวหยวนเดินนำหน้า ตั้งแต่ที่ได้ใบหย่า เขาก็ไม่มองเธออีกเลย

หยุนซูหยุดมองเขาที่เดินห่างออกไป ความรู้สึกในใจของเธอกำลังปั่นป่วน

ทันใดนั้นรถมาเซราติคันหนึ่งก็จอดอยู่ข้างทาง รถหรูที่ดูสะดุดตา ทำให้ความเศร้าของหยุนซูถูกทำลายไปมาก เธออดไม่ได้ที่จะมองไปยังรถหรูคันนั้น

ประตูรถมาเซราติเปิดออก ชายหนุ่มที่ใส่แว่นกันแดดก้าวลงมา

หยุนซูมองแล้วรู้สึกคุ้นหน้า แต่ยังไม่ทันได้ตอบสนอง เขาก็เรียกเธอว่า “หยุนซู”

คือฉินโม นักแสดงหนุ่มที่ดังจากซีรีส์ย้อนยุคเมื่อปีที่แล้ว

ฉินโมที่สูงและขายาว เดินไม่กี่ก้าวก็มาถึงหน้าเธอ : “ยินดีด้วยที่เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างอิสระ พี่เฉียวให้ผมมารับคุณ”

หยุนซูรู้สึกปวดหัว “เฉียวหยูบ้าคุณก็เลยบ้าตาม คุณเพิ่งถ่ายหนังใหม่เสร็จไม่ใช่เหรอ? คุณมานี่กลัวข่าวลือไม่พอเหรอ ?”

“พี่ซูซูอย่าโกรธนะ พี่เฉียวบอกว่า คุณเพิ่งหย่ากับซู่ โจวหยวน ครอบครัวซูคงปล่อยข่าวการหย่าของคุณออกมาเร็วๆ นี้ เราต้องควบคุมกระแสข่าวให้ดี เดี๋ยวคุณจะกลายเป็นผู้หญิงที่ถูกทิ้งของตระกูลเศรษฐี!”

ฉินโมทำหน้าตาเป็นกังวล หยุนซูทั้งโกรธทั้งขำ “งั้นฉันต้องขอบใจพวกคุณมากนะ!”

พูดจบ เหล่านักข่าวก็กรูกันเข้ามา

ฉินโมตอบสนองได้เร็ว คว้าเธอมากอดไว้ แต่เขากอดได้ลวกมาก เผยให้เห็นใบหน้าของหยุนซู

ไม่รู้ว่าคนไหนผลักเธอ หยุนซูพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของฉินโม

ฉินโมที่เป็นไอดอลหนุ่มที่มีสาวๆ หลงใหลมากมาย ใบหน้าหล่อเหลาอย่างน่าประหลาด หยุนซูใจเต้นตึกตักเพราะใบหน้าของเขา

เธอแต่งงานกับซู่ โจวหยวนสามปีไม่เคยมีอ้อมกอดที่ใกล้ชิดแบบนี้ ฉินโมกอดเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เตือนถึงการมีอยู่ของเขา

หยุนซูหน้าแดงจัด อยากจะออกจากอ้อมกอดของเขา แต่ฉินโมกอดศีรษะเธอไว้ เธอถูกกอดแน่นในอ้อมกอดของเขา เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะของเขาอยู่ใกล้หู และเสียงถามตอบและการถ่ายภาพของนักข่าวที่ไม่ยอมแพ้ เธอรู้สึกมึนงง ถูกฉินโมกึ่งกอดกึ่งลากเดินไปข้างหน้า

ในรถเก๋งสีดำ ซู่ โจวหยวนมองภาพข้างนอกผ่านหน้าต่าง ตาสีดำมืดไม่เคลื่อนไหว

เหลียงเฟิงที่นั่งข้างหน้าเรียกอย่างลังเล : “นายซู จะช่วยคุณหยุนไหม?”

เหลียงเฟิงเพิ่งพูดจบ ซู่ โจวหยวนก็หันกลับมามองเขาเย็นชา : “คุณชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นหรือ?”

เหลียงเฟิงรู้สึกหนาวสั่น “ไม่ใช่ครับ นายซู”

เหลียงเฟิงไม่มีคำพูดแก้ตัว จึงรีบสั่งคนขับให้ขับต่อ : “ลุงจาง ขับรถเลยครับ”

ไม่รู้ว่าเหลียงเฟิงคิดไปเองหรือเปล่า เขารู้สึกว่าสีหน้าของซู่ โจวหยวนดูเคร่งเครียดขึ้นอารมณ์ของซู่ โจวหยวนไม่ค่อยดี ภรรยา ไม่สิ อดีตภรรยาของเขา

เพิ่งหย่ากับเขาไม่ถึงสิบนาที ก็มาดึงดันกับผู้ชายคนหนึ่งหน้าสำนักงานทะเบียนสมรส ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คนอื่นจะคิดว่าเขาหย่าเพราะถูกใส่เขียว

“จอดรถ!”

ซู่ โจวหยวนไม่ชอบถูกใส่เขียว และยิ่งไม่ชอบให้คนอื่นลือว่าเขาถูกใส่เขียว

“ลงไปพาเธอมา!”

เหลียงเฟิงตกใจ คิดว่าตัวเองฟังผิด แต่เมื่อหันไปเห็นสายตาเข้มของชายในรถหลัง เขารีบเปิดประตูรถลงไป เดินไปหาสองคนที่ถูกนักข่าวล้อมอยู่