แก้วตาดวงใจของเขา

พาดหัวข่าวตัวหนาขนาดใหญ่เรียกได้ว่าขัดหูขัดตาฉินเฉี่ยนมาก

ด้านล่างส่วนใหญ่จะเป็นภาพถ่ายของลู่ซีเหยี่ยนกับซูรั่วเวยผู้เป็นคุณหนูแห่งหมิงจู กรุ๊ป ทั้งคู่กำลังโอบกอดกันรับลมทะเลตอนกลางดึก เหมือนกับคู่รักที่กำลังคลั่งรักกันสุด ๆ

แต่เสื้อผ้านั้นกลับเป็นชุดเดียวกับที่เขาสวมตอนออกจากที่นี่ไปเมื่อคืนนี้ ตอนนั้นฉินเฉี่ยนไม่รู้เลยว่าตัวเองน่าสงสาร หรือว่าคุณหนูคนนั้นน่าสงสารกันแน่

เธอออกจากหน้าข่าวแล้วก็เปิดวีแชทของลู่ซีเหยี่ยนขึ้นมา ประวัติการสนทนาล่าสุดยังคงค้างอยู่ที่เมื่อวานตอนบ่าย เป็นข้อความที่ลู่ซีเหยี่ยนส่งมาบอกว่าคืนนี้เขาจะมาหา

จนถึงตอนนี้ ลู่ซีเหยี่ยนยังไม่ได้ส่งคำขาดมาให้เธอเลย ป่านนี้น่าจะยังไม่ลุกจากเตียงของซูรั่วเวยด้วยซ้ำมั้ง

เธอผ่อนลมหายใจหนัก ๆ ออกมาเฮือกหนึ่ง ขณะพลิกตัวลงจากเตียง ในใจก็ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าเรื่องการเลิกรากับลู่ซีเหยี่ยน ต่อให้เขาไม่พูด เธอก็ต้องเป็นฝ่ายพูดอยู่ดี

การยื้อยุดฉุดรั้งอย่างไม่ลืมหูลืมตาไม่ใช่สไตล์ของเธอ แม้ว่าหลายปีมานี้ ความรักที่มีต่อลู่ซีเหยี่ยนจะฝังลึกเข้าไปในกระดูกแล้วก็เถอะ

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบบึ่งไปที่บริษัททันที เมื่อมาถึงบริษัท เธอก็ทำการยื่นคำร้องขอโอนย้ายตำแหน่ง

เธอจะย้ายไปเป็นผู้จัดการที่สำนักงานสาขาแคนาดา ไม่มีใครอยากไปประจำตำแหน่งนั้นเลย แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่ามันถูกกำหนดมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

ตอนแรกเธอนึกว่าทุกอย่างจะราบรื่นไปได้ด้วยดี แต่ผลปรากฏว่าหลังจากประชุมเสร็จและกลับมา เธอดันได้รับอีเมลแจ้งว่าคำร้องขอโอนย้ายของเธอถูกตีกลับ

เธอถึงกับขมวดคิ้ว แล้วก็โทรหาแผนกบุคคลทันที ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับทำให้เธอรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก

หัวหน้าแผนกบุคคลอย่างหยิ่นเชี่ยนที่อยู่ปลายสายได้แต่แบมือทั้งสองข้างออกด้วยความรู้สึกจนใจ “ผู้อำนวยการฉินคะ ฉันเองก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน”

“ท่านประธานเป็นคนตีกลับคำร้องขอโอนย้ายของคุณด้วยตัวเอง เพราะฉะนั้นต่อให้คุณจะโทรมาหาฉันก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ！”

ลู่ซีเหยี่ยนงั้นเหรอ？

เขาต้องการอะไรกันแน่？

การที่เธอขอย้ายไปในตอนนี้ มันคือเรื่องที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาแล้วไม่ใช่เหรอ？

แต่เธอก็ทำได้เพียงบอกหยิ่นเชี่ยนผ่านโทรศัพท์ไปว่า “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันไปถามท่านประธานเอง”

หลังจากวางสายแล้ว เธอก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของลู่ซีเหยี่ยน ปกติแล้วเธอไม่ค่อยได้มาพบกับลู่ซีเหยี่ยนเป็นการส่วนตัวในห้องทำงานเท่าไหร่นัก

ดังนั้นตอนที่เธอไปถึง หลิวหรุ่ยที่เป็นเลขาของประธานบริษัทจึงตกใจมาก เมื่อนึกถึงคำค้นหายอดนิยมของวันนี้ หลิวหรุ่ยก็นึกว่าฉินเฉี่ยนตั้งใจมาหาเรื่อง รอยยิ้มบนใบหน้าจึงดูฝืนเล็กน้อย

“ผู้อำนวยการฉิน มีธุระอะไรเหรอคะ？”

“ฉันมาหาท่านประธาน รบกวนคุณช่วยแจ้งให้หน่อยนะคะ” ใบหน้าของฉินเฉี่ยนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอพูดจาอย่างสุภาพและเหมาะสม

หลิวหรุ่ยรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างลู่ซีเหยี่ยนกับฉินเฉี่ยนดี เมื่อเห็นเธอสงบนิ่งขนาดนี้ จึงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

เมื่อเธอแจ้งให้ลู่ซีเหยี่ยนทราบผ่านโทรศัพท์ภายในก็ได้ยินเสียงของลู่ซีเหยี่ยนตอบกลับมาว่า “ให้เธอเข้ามา”

ตอนที่ฉินเฉี่ยนเดินเข้าไป ลู่ซีเหยี่ยนกำลังก้มหน้าอ่านรายงานอยู่ที่โต๊ะทำงาน แขนเสื้อเชิ้ตของเขาถูกพับขึ้นมาหนึ่งทบ เผยให้เห็นท่อนแขนที่แข็งแรงและเส้นกล้ามเนื้อที่ได้สัดส่วน

“ท่านประธานคะ” ฉินเฉี่ยนยืนนิ่งที่หน้าโต๊ะทำงานของลู่ซีเหยี่ยน น้ำเสียงยังคงรักษาระดับความเหมาะสมในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาเอาไว้ “ฉันอยากจะถามว่า ทำไมท่านประธานถึงปฏิเสธคำร้องขอโอนย้ายตำแหน่งของฉันคะ？”

ฉินเฉี่ยนรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก “ฉันเป็นผู้อำนวยการแผนกการขายที่อายุน้อยที่สุดของบริษัท ผลงานของฉันอยู่ในระดับแนวหน้าของทุกกลุ่มธุรกิจในบริษัท ให้ฉันไปที่นั่นน่าจะเหมาะสมที่สุดสิคะ”

ลู่ซีเหยี่ยนเป็นคนพวกที่ชอบควบคุมคนอื่นมาก หลายปีมานี้เพราะฉินเฉี่ยนทำตัวว่าง่ายราวกับลูกแมวตัวน้อยตอนอยู่ต่อหน้าเขา ถึงได้สามารถอยู่ข้างกายเขามาได้นานขนาดนี้

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินเฉี่ยนแสดงท่าทีต่อต้านเขา

เขาตีหน้าขรึม แล้วก็หยิบซิการ์จากกล่องซิการ์ที่วางอยู่ข้าง ๆ ออกมาจุดสูบอย่างเนิบนาบ จากนั้นก็พ่นควันหนาทึบออกมา ก่อนจะพูดว่า

“อยากไปเหรอ？”

ฉินเฉี่ยนพยักหน้า “ค่ะ”

“เหตุผลล่ะ”

“ในฐานะผู้อำนวยการที่อายุน้อยที่สุดของบริษัท ความสามารถทางสายงานในกลุ่มธุรกิจของบริษัทค่อนข้างแข็งแกร่ง ฉันไปที่นั่นน่าจะเหมาะสมที่สุดค่ะ”

ลู่ซีเหยี่ยนหรี่ตาลงพลางหัวเราะเยาะออกมา “คุณเป็นคนฉลาด ก็น่าจะรู้สิว่าผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้”

ครั้งนี้ฉินเฉี่ยนเว้นช่วงไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบกับสายตาอันเฉียบคมของลู่ซีเหยี่ยนโดยตรง “คุณลู่คะ คุณกำลังจะหมั้นแล้ว การที่ฉันไปตอนนี้ถือเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับคุณ คุณซู รวมถึงตัวฉันเองด้วยค่ะ”

ดูเอาเถอะว่าเธอเป็นคนมีเหตุมีผลขนาดไหน ในตอนที่รู้ว่าเสี่ยใหญ่กำลังจะทอดทิ้งตนเอง นอกจากจะไม่โวยวายแล้ว ยังรู้งานถึงขั้นเป็นฝ่ายขอจากไปเองอีก

ถ้าเป็นผู้ชายทั่วไปคงจะซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพรากไปแล้ว

แต่เห็นได้ชัดเลยว่าลู่ซีเหยี่ยนไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา เพราะหลังจากที่เขาได้ยินคำพูดของฉินเฉี่ยน สีหน้าของเขาไม่ใช่แค่ไร้ซึ่งความตื้นตันใจ แต่กลับมืดมนจนน่าขนลุก

เขาดับซิการ์ในมือ ก่อนจะลุกเดินมาตรงหน้าฉินเฉี่ยน รูปร่างสูงใหญ่สร้างความรู้สึกกดดันถึงขีดสุดขึ้นมาในทันที

“คุณหมายความว่า คุณจะทิ้งผมงั้นเหรอ？ ”

ให้ตายเถอะ！

ทั้งที่เขากำลังจะหมั้นแท้ ๆ ทำไมเธอถึงกลายเป็นฝ่ายที่จะทิ้งเขาไปได้ล่ะ？

ขณะที่ฉินเฉี่ยนกำลังดมกลิ่นซิการ์จากตัวเขาพลางบ่นอุบอยู่ในใจ ลู่ซีเหยี่ยนก็ยื่นมือมาคว้าตัวเธอเข้าไปกอดเพื่อบังคับให้เธอสบตากับเขา

จากนั้น ฉินเฉี่ยนก็เห็นว่านัยน์ตาอันเย็นชาของลู่ซีเหยี่ยนฉายแววมืดมนออกมา ประกอบกับลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงเบา ๆ ของเขา ทำให้ฉินเฉี่ยนต้องถอยหนีไปด้านหลัง

ด้วยความที่อยู่ข้างกายลู่ซีเหยี่ยนมานาน เธอจึงรู้ดีว่าเวลาที่เขาเกิดอารมณ์มันจะเป็นยังไง เหมือนกับในตอนนี้เลย

แต่ที่นี่คือห้องทำงาน...…

ทว่าวินาทีต่อมา ลู่ซีเหยี่ยนก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้คิดอีกต่อไป เขาโน้มตัวลงมาจูบลงบนริมฝีปากของเธอ จูบนี้ทั้งรุนแรงและโหมกระหน่ำ ซึ่งในเรื่องนี้ ฉินเฉี่ยนไม่เคยต่อกรกับลู่ซีเหยี่ยนได้เลยสักครั้ง

ตอนที่ลู่ซีเหยี่ยนอุ้มเธอไปที่โซฟา เธอก็อ่อนระทวยจนต้านทานไม่ไหวอีกแล้ว

หลังจากรวบรวมสติกลับมาได้เล็กน้อย เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าว่า “คุณลู่คะ ที่นี่มันที่บริษัทนะคะ…...”