รักหวานของประธานจอมโหด

@ณ.บริเวณล็อบบี้โรงแรม

มิรินเดินตามน้องสาวมา แต่ทว่าความเวียนหัวของเธอกลับค่อยๆ ทวีความมากขึ้น เธอส่ายศีรษะอยู่สองสามครั้ง แต่ก็ยังฝืนเดินตามมาแต่โดยดี

“ญา พี่เป็นไรไม่รู้ เหมือนจะเวียนหัว” มิรินเอามือกุมขมับ

“พี่ริน ตื่นเต้น หรือเครียดมากเกินไปหรือเปล่า ถ้างั้นเราไม่ต้องไปพิสูจน์ความจริงอะไรแล้วเนอะ กลับกันเถอะ” ลิญาทำท่าถอนหายใจ ก่อนเข้าไปพยุงพี่สาว“ไหวไหมคะพี่ริน”

“อืม พี่ยังพอไหวญา แต่..เดี๋ยวพี่ขอนั่งพักสักครู่นะ บางที่พี่อาจจะแค่เครียดไปหน่อย” มิรินเอ่ยออกมาด้วยเสียงเบาราวกระซิบ ในเมื่อน้องสาวอุตส่าห์ทำเพื่อเธอขนาดนี้ เธอจะมาทำให้อาการปวดหัวของเองทำเสียเรื่องไม่ได้

"งั้นเดี๋ยวญาไปคุยกับพนักงานก่อนว่า พี่วัฒน์อยู่ห้องไหน พี่รินรออยู่ตรงนี้นะ" ลิญาเข้ามาประคองพี่สาวให้นั่งพักบริเวณโซฟา ก่อนจะตรงไปที่ล็อบบี้ เพียงครู่เดียวเธอก็เดินถือคีย์การ์ดสำรองห้องพักโรงแรมมา

“ได้มาแล้วพี่ริน” ลิญาเดินยิ้มแกว่งคีย์การ์ดขึ้นมาโชว์

“หืม เค้าให้กันมาได้ง่ายแบบนี้เลยหรือ ญา” มิรินมองคีย์การ์ดในมือของลิญาด้วยความแปลกใจ

“พี่ริน ลืมแล้วเหรอ เราเป็นใคร เราตระกูลเศตากุล เชียวนะพี่ และอีกอย่าง นี่ญา ญาเป็นลูกค้า VIP ของที่นี่”

“อ่อ..…”

ไม่ทันที่เธอจะคิดอะไรได้ต่อ ลิญาเองก็เหมือนไม่ปล่อยช่องว่างให้มิรินได้ใช้ความคิด เธอรีบดึงแขนมิรินให้ลุกขึ้น ก่อนพาเดินตรงไปยังบริเวณหน้าลิฟต์ทันที

“ไปเถอะพี่ เสียเวลาเยอะแล้ว ไปตอนนี้บางทีพี่วัฒน์กับผู้หญิงคนนั้น น่าจะกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มพอดี”

“ญา พี่ว่า หรือเราจะกลับกันก่อนดีไหม พี่เหมือนจะปวดหัวมากขึ้น" เพราะความปวดหัวที่มากขึ้น ทำให้มิรินเริ่มลังเล เธอเอามือกุมที่ศีรษะ ตอนนี้เธอเริ่มเซจนเหมือนจะทรงตัวไม่อยู่

“พี่ริน อีกนิดก็เจอหลักฐานคาตา พี่จะปล่อยให้หลักฐานหลุดไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ เฮ้อ โอเค โอเค งั้นกลับก็กลับ แล้วทีหลัง ญาจะไม่เสียเวลาเรียกพี่รินออกมาล่ะ เสียเวลากินเหล้า” ลิญาชักสีหน้าไม่พอใจก่อนถอนหายใจด้วยความไม่พอใจ

มิริน ได้แต่มองสีหน้าน้องสาวด้วยความลำบากใจ ก่อนจะรวบรวมแรงที่เหลือ

“โอเคจ๊ะ ญา พี่ไหว ไปกันเถอะ” ไหนๆ น้องสาวก็ตั้งใจทำเพื่อเธอขนาดนี้ครั้นจะมาปฏิเสธเอาตอนนี้ก็กลัวจะเสียเรื่อง ลิญารีบเปลี่ยนสีหน้ากลับมายิ้มให้มิรินอย่างเอาใจอีกครั้ง เธอเข้าประคองพี่สาวที่เริ่มจะเซอีกครั้งทำราวกับเป็นห่วง ในขณะที่มิรินเองก็เซจนเผลอไปชนเข้ากับผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่รอลิฟต์อยู่ จนกระเป๋าถือของผู้หญิงคนนั้นตกเกลื่อนลงที่พื้น

“โอ๊ย ตายแล้ว ทำไมไม่ระวังกันเลยเนี่ย” สาวสวยผมลอน ในชุดรัดรูปสีแดงสด บ่นโวยวายพลางก้มลงเก็บข้าวของ

“ขะ..ขอโทษค่ะ” มิรินรีบโค้งขอโทษทั้งที่ตัวเธอเองก็แทบจะยืนทรงตัวไม่ไหวแต่ก็ก้มลงเก็บของเช่นกัน

“เอ๊ะ ก็พี่สาวฉันไม่ตั้งใจ เห็นไหมว่าเค้าไม่สบาย” ลิญาโวยวายจนมิริน ต้องสะกิดแขนเธอเพื่อดึงสติ

ติ้ง.…

ก่อนที่ทั้งหมดจะทะเลาะอะไรกันต่อ เสียงลิฟต์ก็ดังขึ้น

สาวสวยชุดแดง รีบเก็บข้าวของของตัวเองแบบลวกๆ เธอรีบลุกขึ้นยืนพลางขยับชุดกระโปรงของเธอให้เข้ารูปสายตาปรายตามองสองพี่น้องอย่างไม่ค่อยพอใจ ก่อนทำเชิดก้าวเข้าไปในลิฟต์แล้วกดปิดลิฟต์ทันที

“ชิ ไร้มารยาท” ลิญาบ่นตามหลัง “ทำยังกับจะอยากขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกับมัน”

ติ้ง.... เสียงลิฟต์อีกตัวดังขึ้น

“ป่ะ พี่ริน เราไปลิฟต์ตัวนี้ “เธอพยุงพี่สาวที่กำลังเดินโงนเงนจนแทบทรงตัวไม่ไหวเธอเข้ามาในลิฟต์ ก่อนมองคีย์การ์ดในห้อง และกดไปยังชั้นสูงสุดของโรงแรมทันที

@ ณ.ชั้นบนสุดของโรงแรม ในโซน penthouse เป็นที่รองรับเฉพาะแขก VIP ส่วนตัว มีจำนวนไม่กี่ห้อง

ลิญาประคองมิริน พากันเดินเข้ามาภายในห้อง พลางสอดสายตามองไปรอบๆ ห้อง แต่ทว่า...ภายในห้องกลับว่างเปล่า เมื่อไม่พบว่ามีใครอยู่เลย

“ไม่เห็นมีใครเลยญา” มิรินขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกแปลกใจ

“สงสัย พี่วัฒน์อาจจะไหวตัวทัน แล้วหนีไปก่อนแน่ๆ เลย แต่นี่ยังไม่ได้เวลาcheck out เลยนะ เอ...หรือจะรู้ตัวหนีกันไปแล้วล่ะ”ลิญาบ่นก่อนหันมามองหน้าพี่สาว แต่ใบหน้าของมิรินในตอนนี้ แลดูซีดเผือดลงกว่าเดิม

“พี่รินไหวไหม ดูสีหน้าของพี่รินไม่ดีเลย เอางี้ในเมื่อห้องนี้ไม่มีใคร พี่ก็นั่งพัก สักพักก่อนดีไหม เดี๋ยวญาจะออกไปดูยาแก้เวียนหัวมาให้”

“อืม อยู่ดีๆ ก็เวียนหัว ...แต่แน่ใจนะ ว่าห้องนี้ไม่มีใคร” มิรินถามแบบไม่แน่ใจ แต่นาทีนี้เธอเวียนหัวมาก เวียนหัวจนราวกับจะทนไม่ไหว ลิญาพาเธอประคองมานั่งที่เตียง แต่เพียงครู่ มิรินก็เริ่มทรงตัวไม่ไหว ก่อนค่อยๆ ล้มตัวลงไป

-อะไรนะที่ทำให้เธอง่วงแบบนี้...-

มิริน ได้แต่คิด ก่อนสติจะค่อยๆ วูบไป ....

ลิญายืนจ้องมองพี่สาวที่หลับใหล ก่อนปรับท่าทางพี่สาวของเธอให้นอนในท่าสบายยิ่งขึ้น สีหน้าที่แสนห่วงใยเมื่อสักครู่ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปาก

“พี่สาวที่แสนดีของฉัน หลับง่ายจริง พักผ่อนสักครู่นะคะ” ลิญายกยิ้มออกมาอย่างพอใจ ในตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องปั้นหน้าทำท่าว่าเป็นห่วงพี่สาวที่แสนดีของเธออีกต่อไปแล้ว

ใช่เธอรู้ว่าวิวัฒน์มาที่โรงแรมนี้จริง...แต่เธอไม่รู้ว่าเขาหายไปไหนแล้ว เพราะว่าเห็นเขาเธอเลยนึกอะไรสนุกแบบนี้ขึ้นมา และนี่ก็เป็นเพียงแผนการที่เธอสร้างขึ้นเพื่อนทำลายมิรินพี่สาวต่างมารดาของเธอก็เท่านั้น

“อยากรู้นัก ถ้าเกิด ว่าที่เจ้าสาวมานอนอยู่กับผู้ชายคนอื่นก่อนแต่งงาน พี่วัฒน์ ยังอยากจะแต่งงานลงอยู่หรือเปล่า” ลิญายิ้มเยาะ ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องไป เธอเดินหมุนคีย์การ์ดออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนหยิบโทรศัพท์กดโทรหาเพื่อนชายของเธอ

“ว่าไง กริช ทำไร เมาอยู่หรือเปล่าเพื่อน อยากพักจากเหล้า แล้วมาทำอะไรดีๆ กว่ากินเหล้าไหมล่ะ"

เมื่อปลายสายส่งเสียงตอบรับชอบใจ ลิญาก็ยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

"เมื่อกี้ ฉันเห็นนายมองพี่สาวฉันตาเป็นมัน นายสนใจพี่สาวฉันใช่ไหมล่ะ ตอนนี้เธอนอนรอนายอยู่ที่ชั้น VIP ของโรงแรม ถ้านายสนใจ อยากพาพี่สาวฉัน ขึ้นสวรรค์ก็ออกมารอฉันที่ล็อบบี้ตอนนี้เลยนะ ด่วน”

ลิญากดวางสาย เดินออกมาจากลิฟต์อย่างอารมณ์ดี อย่างน้อยฉันก็จองห้อง VIP สำหรับคืนแรกของพี่สาวคนดีของฉันเลยนะ ลิญายิ้มเยาะอยู่ในใจ