แฟนฉันที่เป็น CEO หนีฉันไป 1,314 ครั้ง ฉันเลยแต่งงานกับคนอื่น
ตอน 2
นี่คือคำแปลที่ได้รับการปรับปรุงตามคำแนะนำ:--- หลังจากผ่านการผิดนัดบ่อยมาก งานแต่งของฉันกับอุ่นซวี่หยางจึงจัดขึ้นแบบเรียบง่ายสุดๆ
ครั้งนี้มีเพียงเพื่อนสนิทไม่กี่คน
ส่วนใหญ่ก็เป็นฝ่ายฉันทั้งนั้น
เพื่อนๆ ของอุ่นซวี่หยางคงเดาออกแล้วว่าจะต้องมีเรื่องผิดพลาดอีก เลยพากันอ้างสารพัดเหตุผลไม่มา
พ่อแม่ของเขาออกเดินทางรอบโลกตั้งแต่หลายปีก่อน ไม่เคยสนใจงานแต่งของเราเลย หรือบางที อาจไม่ใช่ว่าไม่สนใจงานแต่ง แต่เป็นไม่สนใจฉันต่างหาก
ไม่อย่างนั้นคงไม่คอยแก้ตัวแทนเขาทุกครั้งที่เขาไม่มาในวันแต่งงาน
“หว่านหว่านโตมากับเขาตั้งแต่เด็กๆ ซวี่หยางก็ต้องใส่ใจเธอมากกว่าคนอื่นเป็นธรรมดา อีกอย่างเธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เป็นแบบนี้ เรื่องมันประจวบเหมาะพอดี เธออดทนหน่อยก็ไม่ตายหรอก”
กลับกลายเป็นว่าฉันผิดเสียเอง
“ซินโหยว พ่อแม่เธอไม่เคยสอนหรือว่า คนเราต้องใจกว้างบ้าง? ซวี่หยางตั้งใจจะแต่งกับเธอจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่เตรียมงานแต่งมาหลายครั้งแบบนี้ เธออย่าเอาแต่ทะเลาะกับเขาเลย เดี๋ยวเขารำคาญจนไม่อยากแต่งขึ้นมา ทีนี้จะร้องไห้ก็ไม่มีที่ให้ร้องแล้วนะ”
ไม่ใช่แค่พ่อแม่ของอุ่นซวี่หยาง แม้แต่พ่อแม่ของฉันก็เข้าข้างเขา
ตระกูลเสิ่นช่วงไม่กี่ปีมานี้ไม่รุ่งเรืองเหมือนก่อนแล้ว
พวกเขาหวังพึ่งเศษทรัพยากรจากปลายนิ้วของอุ่นซวี่หยางเพื่อพยุงกิจการตระกูลเสิ่น
เพราะแบบนี้ แม้เขาจะผิดนัดไปกว่าพันครั้ง ก็ไม่เคยมีใครโกรธเขาเลย
แล้วงานแต่งครั้งที่ 1314 ก็กำลังกลายเป็นเรื่องขายหน้าอีกครั้ง แม่ฉันก็ผลักประตูเข้ามาพอดี
“ซินโหยว อย่าไปทะเลาะกับอุ่นซวี่หยางเลย ถ้าเขาไม่ได้ติดธุระจริงๆ เขาจะไม่มาแต่งกับเธอได้ยังไง ?”
“ก็เลื่อนไปครั้งหน้าสิ ไม่เห็นเป็นไรเลย”
ฉันเหลือบมองแม่ด้วยสายตาเย็นชาโดยไม่พูดอะไร
ในฐานะที่เป็นลูกสาวเหมือนกัน ตอนที่ตระกูลเสิ่นยังรุ่งเรือง พี่สาวได้แต่งงานอย่างสมเกียรติ จนแม้แต่ลูกชายตระกูลใหญ่ที่ได้มาเป็นเขยก็ไม่กล้าพูดจาแรงๆ กับเสิ่นซินหลานแม้สักคำ
แล้วฉันล่ะ?
พวกเขากลัวว่าฉันจะงอแงไม่ยอมแต่ง ถึงขั้นอยากให้ฉันเป็นฝ่ายไปขอร้องอุ่นซวี่หยางเสียเอง
เวลาใกล้จะถึงแล้ว พ่อฉันก็เอาแต่ก้มหัวขอโทษพ่อแม่อุ่น
“ทั้งหมดโทษที่ซินโหยวเลือกวันไม่ดี เราก็ตำหนิเธอไปแล้ว ”
“ซวี่หยางน่ะ จะผิดอะไรได้ เดี๋ยวนี้จะหาคนที่จริงใจและมีน้ำใจกับคนอื่นเหมือนเขาไม่ได้ง่ายๆ คุณวางใจได้เลย ซินโหยวไม่โกรธเขาสักนิด”
แม่ฉันก็ยังคงฝืนยิ้มเสริมขึ้นมา “งานแต่งวันไหนก็จัดได้ทั้งนั้นแหละ เรื่องบาดเจ็บของหว่านหว่านสำคัญกว่า เดี๋ยวอีกหน่อยให้ซินโหยวไปเยี่ยมหว่านหว่านด้วยตัวเอง”
ฉันกัดริมฝีปาก ลึกๆ จนความผิดหวังมากมายกลบความเจ็บปวดจนไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว
เสียงข้อความมือถือดังขึ้น
【อยู่บนทางแล้ว รอฉันนะ】
เป็นข้อความจากคังหวย ผู้ที่ฉันเพิ่งขอให้ช่วยแบบกะทันหัน
พอเห็นข้อความนั้น อารมณ์ฉันก็คลายลงมาก
ก็ใช่ว่าในโลกนี้จะมีแต่อุ่นซวี่หยางคนเดียวที่คอยดูแลเพื่อนสมัยเด็ก
ในหูยังคงก้องคำตอบอ่อนโยนของคังหวยเมื่อไม่กี่สิบนาทีก่อน หลังจากฉันเล่าเรื่องขอร้องเขา
“ฉันบอกแล้วไง ไม่ว่าเมื่อไหร่ถ้าเธอต้องการ ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ”
“ซินโหยว สำหรับฉัน เธอคือคนสำคัญที่สุดตลอดไป ”
ฉันใจไม่ค่อยดีเลยย้ำถามเขาอีกหลายครั้ง
“แม้ฉันขอให้เธอแต่งงานกับฉันด้วย?”
“อืม ฉันยินดี”
ถึงจะมองไม่เห็นสีหน้าเขาผ่านหน้าจอ แต่ฉันกลับเหมือนเห็นคิ้วตาโค้งยิ้มของเขาขณะพูดคำนั้น --- แปลคำศัพท์หรือคำเฉพาะที่ใช้ไปด้วยไหมครับ?
คุณอาจจะชอบ
