บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน

แสงแดดที่แผดเผา ไม่ได้ทำให้หลินตงหยางรู้สึกร้อนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่วันที่ตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กชายที่มีชื่อแซ่เดียวกับตัวเอง หลินตงหยางถอนหายใจไปแล้วไม่รู้กี่ครั้ง ชีวิตที่แล้วของเขาถึงแม้จะยากลำบากแต่มันก็ไม่ได้ลำบากขนาดนี้ แบบนี้อย่าเรียกว่ายากจนข้นแค้นเลย เรียกว่าแร้นแค้นดูจะเหมาะสมกว่า

หลินตงหยางยืนมองเทือกเขาที่อยู่ไกลออกไป สีเขียวขจีของต้นไม้ใบหญ้า ป่าที่ยังอุดมสมบูรณ์ ภูเขาที่ไม่ใช่ภูเขาหัวโล้นเหมือนในยุคที่เขาจากมา แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ภูเขาจะหัวโล้นหรือไม่หัวโล้น ปัญหามันอยู่ที่ว่าตอนนี้อาหารที่บ้านของเขาได้หมดลงเมื่อสามวันก่อน สามวันก่อนก็คือวันที่หลินตงหยางเข้ามาอยู่ในร่างของเด็กคนนี้ ที่ถูกยายแก่ที่ได้ชื่อว่าย่าทุบตีจนตายเพราะผักป่าเพียงตะกร้าเดียว

สามวันมานี้ หลินตงหยางต้องพยายามทำใจยอมรับอย่างยากลำบาก ชีวิตคนเรามันจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขนาดนี้เลยหรือ เดิมทีหลังจากฟื้นขึ้นมาเขาไม่คิดว่าตัวเองจะตายจริง ๆ ก็แค่นอนหลับไปเท่านั้น หน้าที่การงานของเขากำลังรุ่งโรจน์

แต่แล้วพอพัฒนาเกมกำลังภายในจนสำเร็จกลับต้องมาตาย มันเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับได้ แต่ในที่สุดก็ต้องยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น หลินตงหยางโปรแกรมเมอร์ได้ตายไปแล้ว และได้มาอยู่ในร่างของหลินตงหยาง ที่นอกจากจะชื่อแซ่เดียวกันแล้วยังมีเรื่องราวชีวิตที่เหมือนกันอีกด้วย

เดิมทีหลินเหมยเจียงแม่ของหลินตงหยางเป็นลูกสาวของพ่อค้า แต่เดิมฐานะร่ำรวยแต่หลังจากเกิดเหตุการณ์โจรปล้นในครั้งนั้นทำให้นางเสียมารดาไป เวลาต่อมาถึงแม้บิดาจะลุกขึ้นมาสู้อีกครั้งเพราะมีลูกสาวที่จะต้องเลี้ยงดู แต่ทว่าฐานะกลับไม่ได้ร่ำรวยเช่นเดิม แต่ก็ถือว่าดีกว่าชาวบ้านทั่วไปมากนัก

หลายปีต่อมาสองพ่อลูกได้ย้ายมาอยู่บ้านเดิมของมารดา แม่ของหลินตงหยางในวัยที่พร้อมจะออกเรือนจึงได้หมั้นหมายกับซ่งเหอซีบัณฑิตหนุ่มอนาคตไกลในหมู่บ้านและได้แต่งงานกันในที่สุด หลังจากลูกสาวแต่งงานได้ไม่นาน ผู้เป็นพ่อก็จากไปด้วยวัยชรา

แต่ชายชราไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่าลูกเขยที่ตัวเองหวังให้เป็นที่พึ่งพิงให้กับบุตรสาว ไม่เพียงแต่พึ่งพิงไม่ได้ยังทอดทิ้งนางและลูก แม่สามีรังแก ครอบครัวสามีเอารัดเอาเปรียบกดขี่ข่มเหง

สะใภ้ร่วมตระกูลยังรังแกนางและลูกทั้งสองคน สถานะของหลินเหมยเจียงในบ้านตระกูลซ่งนั้นไม่ต่างไปจากทาส ต้องทำงานเป็นวัวเป็นม้า ทั้งงานไร่งานนาและงานบ้าน

สินเดิมที่ติดตัวมาแม่สามียึดเอาไปเสียครึ่งหนึ่งอีกครึ่งหนึ่งนางนำไปขายเพื่อเป็นค่าศึกษาเล่าเรียนและค่าใช้จ่ายของซ่งเหอซีผู้เป็นสามี หลินเหมยเจียงไม่เคยคิดเลยว่าพอสามีเข้าไปเล่าเรียนในเมืองก็ไปอยู่กินกับลูกสาวนายอำเภอลับหลังนาง

หลังจากซ่งเหอซีสอบได้ซิ่วไฉและจวี่เหริน พ่อตาที่เป็นนายอำเภอก็ใช้เส้นสายให้เขาได้รับตำแหน่งนายอำเภอเช่นเดียวกับตัวเอง ก่อนที่ซ่งเหอซีจะเดินทางไปรับตำแหน่งที่อำเภอหนิงก็ได้ยื่นหนังสือหย่าให้กับหลินเหมยเจียง

จากนั้นนางฉีกุ้ยเถียนหรือฉีซื่อก็ได้ขับอดีตลูกสะใภ้และหลานชายหลานสาวทั้งสองคนออกจากตระกูลรวมถึงลบชื่อของทั้งสองคนออกจากผังตระกูลด้วย

สามแม่ลูกจึงได้กลับไปอาศัยอยู่บ้านเก่าของหลินเหมยเจียงที่อยู่ท้ายหมู่บ้านติดเชิงเขา หลินเหมยเจียงคิดว่าตัวเองยังโชคดีที่ไม่ได้ขายบ้านหลังนี้กับที่ดินอีก 5 หมู่ ตามที่ซ่งเหอซีขอร้องให้นางขายเพื่อนำเงินมามอบให้เขาก่อนออกเดินทางไปสอบเค่อจวี่ในครั้งนั้น

ไม่รู้ว่าหลินตงหยางถอนหายใจไปแล้วกี่ครั้ง พวกผีร้ายตระกูลซ่งรอรับการเอาคืนจากเขาได้เลย ไหน ๆ ก็กลับไปไม่ได้แล้ว การเกิดมาไม่มีบิดาเลี้ยงดูสองชาติภพของเขาไม่ใช่สิ่งที่ร้ายแรง ชาติที่แล้วเขาไม่มีโอกาสได้ตอบแทนบุญคุณของแม่ผู้ให้กำเนิดเพราะท่านเสียชีวิตในวันที่เขาเรียนจบ ถ้าเช่นนั้นก็ตอบแทนแม่ผู้ให้กำเนิดของร่างนี้เลยก็แล้วกัน หลังจากตัดสินใจได้แล้ว หลินตงหยางก็สะพายตะกร้าไม้ไผ่ เดินขึ้นเขาไปเพื่อหาอาหารกลับมาให้แม่ที่กำลังเจ็บป่วยและน้องสาวที่หิวโหย

ลูกหลานบ้านตระกูลซ่งล้วนแล้วแต่ขึ้นเขาไปตัดฟืนกันทั้งนั้นยกเว้นซ่งซีซวนกับซ่งเฟยฉี ที่กำลังศึกษาเล่าเรียนอยู่ในสำนักศึกษาที่ตัวอำเภอ ส่วนซ่งลี่ฉุนนั้นเรียนที่โรงเรียนส่วนตัวที่หมู่บ้านข้าง ๆ

ส่วนลูกหลานคนอื่น ๆ ไม่ได้เรียนหนังสือเพราะนางฉีซื่อกำหนดเอาไว้ว่าครอบครัวลูกชายหนึ่งคนสามารถส่งให้ลูกตัวเองเรียนได้หนึ่งคนเท่านั้น ถึงจะพูดแบบนั้นแต่นางยังลำเอียงกับบ้านสามเพราะซ่งลี่ฉุนไม่ได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาในอำเภอเหมือนบ้านหนึ่งและบ้านสอง เพราะนางฉีไม่ค่อยจะชอบลูกสะใภ้สามที่มีฐานะไม่ดีเท่าลูกสะใภ้ใหญ่และสะใภ้รอง

หลินตงหยางเดินมาถึงเชิงเขาก็พบเข้ากับเด็กบ้านซ่งที่กำลังลงจากเขามาเช่นเดียวกัน สำหรับเด็กพวกนี้หลินตงหยางไม่อยากจะยุ่งวุ่นวายด้วย เพราะหลินตงหยางเจ้าของร่างเดิมถูกคนพวกนี้รังแกอยู่เสมอ มีเพียงซ่งลี่ฉุนเท่านั้นที่คอยแอบช่วยเหลือเขาอยู่เสมอ ถ้าหากวันนี้เด็กนิสัยเสียพวกนี้กล้ารังแกเขาเหมือนทุกครั้งแล้วละก็ เขาจะเอาคืนให้สาสม

“ไง เจ้าเด็กไม่มีพ่อ ยังไม่ตายอีกรึ เก่งดีนี่ ถูกท่านย่าทุบตีขนาดนั้นยังลุกขึ้นมาได้อีก ในเมื่อลุกขึ้นมาแล้วก็ดี รีบ ๆ ไปเก็บผักป่ามาให้พวกข้าเสียดี ๆ หากไม่เก็บมาละก็ พวกข้าจะอัดเจ้าให้ตาย” ซ่งซีห่าว

“ใช่แล้วรีบ ๆ ไปเก็บมา พวกข้าจะนั่งรออยู่ที่นี่ หากไม่ทำตามคำพูดของพวกเราก็คอยดูเถอะว่าข้าจะจัดการเจ้ายังไง ตอนนี้ไม่มีใครคุ้มกะลาหัวเจ้าได้หรอก แม่ที่ขี้โรคของเจ้า ท่านย่าบอกว่าอีกหน่อยก็จะตายไป ส่วนอาสี่ ก็ไม่ยอมรับพวกเจ้าแม่ลูก ตอนนี้ก็หย่าขาดกันแล้วภรรยาใหม่ของอาสี่ทั้งสวยทั้งรวย แม่ยาจกของเจ้าจะเอาอะไรมาสู้ได้” ซ่งเฟยอวี่

“นั่นสิ ท่านย่าบอกว่าแม่ของมันเป็นคางคกริอยากกินเนื้อหงส์ ท่านย่ายังบอกอีกว่า การที่ท่านย่ายอมให้อาสี่หมั้นและแต่งงานกับแม่ยาจกของพวกมันก็เพราะเห็นแก่สินเดิมที่ติดตัวมาแค่นั้น พอสินเดิมนั้นท่านย่ายึดไปแถมยังหน้าโง่ขายส่งอาสี่เรียนอีก แบบนี้ไม่เรียกว่าโง่แล้วจะเรียกว่าอะไรได้” ซ่งเฟยหลิง

“ยังจะมายืนจ้องหน้าข้าทำไม รีบ ๆ ไปสิเจ้าโง่นี่ หรือว่ามันโดนท่านย่าทุบตีจนเป็นใบ้ไปแล้ว” ซ่งซิ่วซิ่ว

“พวกเจ้าเห่าเสร็จหรือยัง ข้าจะได้ขึ้นเขาไปเสียที ต่อไปนี้สิ่งที่พวกเจ้าทำเอาไว้กับข้า ข้าจะเอาคืนพวกเจ้าให้สาสม หากใครกล้ามารังแกข้า ท่านแม่หรือน้องสาวของข้า อย่าหาว่าข้าไม่เตือน ต่อไปนี้ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้ามาข่มเหงรังแกได้อีก ในชีวิตข้าสิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือการที่เคยมีซ่งเหอซีเป็นพ่อ และญาติสารเลวอย่างพวกเจ้า แต่หลังจากที่ยายแก่เหนียงยานฉีกุ้ยเถียนขับไล่ท่านแม่และพวกข้าออกจากตระกูล พวกเจ้าจำใส่สมองที่มีอยู่น้อยนิดของพวกเจ้าว่า ข้าแซ่หลินหาได้แซ่ซ่ง การที่ข้าจะมีพ่อหรือไม่มีหาได้เกี่ยวอันใดกับพวกเจ้า หากยังมารังแกท่านแม่ของข้าอีก ข้าจะเข้าเมืองไปแจ้งทางการ”

“เจ้าขอทานนี่ปากดีนัก พวกเราจัดการสั่งสอนมารยาทให้ไอ้เด็กไม่มีพ่อหน่อยสิ มันจะได้รู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร” ซ่งซีห่าว

หลินตงหยางหรือจะกลัว อย่างน้อย ๆ เขาก็ไม่ใช่เด็กสิบขวบจริง ๆ เสียหน่อย เดิมทีร่างกายนี้ก็ไม่แข็งแรงเพราะยังไม่หายดี อาการบาดเจ็บยังคงหลงเหลืออยู่ ยายแก่ฉีซื่อลงมือหนักมากจริง ๆ พวกเด็กบ้านซ่งง้างหมัดวิ่งเข้าหาหลินตงหยาง เขาเพียงเบี่ยงตัวหลบและต่อยออกไปสุดแรง หมัดของเขาปะทะเข้ากับซ่งเฟยอวี่ ทำให้ซ่งเฟยอวี่กระเด็นไปอัดกับต้นไม้ใหญ่

ส่วนคนอื่น ๆ ต่างรุมต่อยตีหลินตงหยาง เขาเองก็ตอบโต้ทุกคน เพราะไม่รู้ตัวว่าได้สกิลความสามารถจากเกมกำลังภายในที่ตัวเองพัฒนามาจนสำเร็จติดตัวมาด้วย เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองคงเจ็บหนักแล้ว แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเด็กบ้านซ่งต่างพ่ายแพ้ให้กับเขา

“เหอะ ที่ผ่านมาข้าเห็นแก่ท่านแม่ถึงไม่ลงมือกับพวกเจ้า ตอนนี้ข้าไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งนั้น ต่อให้เป็นสตรีข้าก็ไม่มีทางละเว้น จำเอาไว้ให้ดี หากข้าพบเจอพวกเจ้าที่ใด ข้าจะทุบตีพวกเจ้าที่นั่น”

หลังจากนั้นหลินตงหยางก็เดินขึ้นเขาไปด้วยความสงสัย ร่างกายนี้ไม่ใช่ว่าอ่อนแออยู่หรือ เหตุใดจึงมีแรงมากถึงเพียงนั้น ไม่รู้ว่าเจ้าซ่งเฟยอวี่นั่นจะเป็นอย่างไรบ้าง แต่จะเป็นอย่างไรก็ช่างเถอะใครใช้ให้พวกเขามารนหาที่เอง หลินตงหยางเดินขึ้นเขาไปก็มองมือตัวเองไป

“เฮ้อ หากว่าเรามีสกิลขั้นเทพเหมือนในเกมก็คงจะดี ข้าจะได้จับหมูป่าไปขายหาเงินพาท่านแม่ไปหาหมอ แต่นี่มันโลกแห่งความจริงไม่ใช่โลกในเกมเสียหน่อย”

หลินตงหยางเดินบ่นขณะขึ้นเขาไป ตอนนี้อากาศร้อนอบอ้าวเป็นอย่างมาก ผักป่าบริเวณนี้ถูกชาวบ้านเก็บไปหมดแล้ว มีทางเดียวที่จะหาของกินได้คือต้องเข้าป่าลึกไปอีก ตอนนี้เขาไม่กลัวสัตว์ป่าอันตรายแต่กลัวหิวตายรอบสองมากกว่า ยังไม่ทันได้แก้แค้นตระกูลซ่งเลย จะมาหิวตายไม่ได้ เอาไว้มีเงินเมื่อไหร่เขาจะพาท่านแม่และน้องสาวย้ายออกไปจากหมู่บ้านแห่งนี้

ทางด้านพวกเด็กบ้านซ่งต่างกลับบ้านไปด้วยสภาพร่างกายบาดเจ็บ เมื่อกลับไปถึง นางฉีซื่อก็โมโหมาก เมื่อเห็นว่าหลานชายหลานสาวของตัวเองถูกทุบตีกลับมา ด้วยความโมโหจึงตรงไปยังบ้านหลังสุดท้ายของหมู่บ้าน หวังจะไปทุบตีหลินตงหยาง